บทที่ 80 ไร้สำนัก ไร้อาจารย์ พรสวรรค์ฟ้าประทาน

เอวขยับไม่ได้ เผยเกอก็ได้แต่ทน

แต่บัญชีแค้นนี้ เธอจดไว้แล้วเรียบร้อย

พอนอนคว่ำไปสักพักจนเริ่มรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย เผยเกอก็ค่อยๆ ขยับตัวใต้ผ้าห่ม พลิกตัวกลับมาอย่างยากลำบาก

"โหลวเชวี่ย นายเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นบ้างไหม ให้ฉันไปตามนักกายภาพบำบัดของนายมาให้หรือเปล่า" ซูอวี่โม่คอยสังเกตฝั่งนี้อยู่ตลอด

เมื่อครู่เห็นเผยเกอยังไม่อยากคุยกับใครก็เลยไม่ได้เดินเข้ามา

ตอนนี้เห็นเธอเริ่มขยับตัวได้แล้วจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่ต้องหรอกครับ ผมจัดการตัวเองได้"

เผยเกอหยิบซองเข็มฝังเล่มเล็กออกมา ไม่ต้องก้มมอง แค่เอื้อมมือไปข้างหลังก็กะตำแหน่งได้แม่นยำ

ลงเข็มไปไม่กี่ที ในที่สุดก็พอจะขยับเนื้อขยับตัวได้บ้าง

หลูหลินรีบชิ่งหนีทันควัน ขืนช้ากว่านี้อีกก้าวเดียว หัวหมาคงหลุดจากบ่าแน่

เผยเกอแค่นหัวเราะในลำคอ

เจ้าเด็กเมื่อวานซืน! คิดว่าจะหนีพ้นเรอะ!

ทว่าตอนนี้เผยเกอยังไม่มีกะจิตกะใจจะไปคิดบัญชีกับหลูหลิน เธอพยุงตัวลงจากเตียง เดินไปที่โต๊ะ คว้ากระดาษกับปากกามาเขียนรายการของยาวเป็นพรืด

เธอวานให้ทีมงานคนหนึ่งช่วยออกไปซื้อของพวกนี้กลับมาให้ด่วน

เพื่อเป็นการขอบคุณ จึงแถมค่าน้ำมันกับค่าเสียเวลาให้อีกห้าร้อยหยวน

พอกล้องแพนไปที่กระดาษแผ่นนั้น ทุกคนต่างก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

เสื้อไหมพรมถัก, ฟองน้ำ, ก้อนอะลูมิเนียม, เข็มขัดหนังสีเส้น, แผ่นเหล็ก, แม่เหล็ก, ถุงมือผ้าฝ้ายห้าคู่…

"นี่มันของพรรค์ไหนกันเนี่ย"

ถ้าจะบอกว่าซื้อมาใช้เอง ช่วงนี้อากาศก็ไม่ได้หนาวสักหน่อย

แล้วถุงมือผ้าฝ้ายคู่นี้เอาไว้ทำอะไรกันแน่

จังหวะนั้น ผู้กำกับก็ส่งข้อความเข้ามาในกลุ่มแชตพอดี

ผู้กำกับสวีเฉิง: ขอให้แขกรับเชิญทุกคน มารวมตัวกันที่ห้องโถงชั้นล่างเวลาสองทุ่มครึ่ง

นั่นไงล่ะ! กิจกรรมมาแล้วจริงๆ

ว่าแล้วเชียว เพิ่งจะหัวค่ำแท้ๆ ทีมงานไม่มีทางปล่อยให้พวกเขานอนพักเร็วขนาดนี้หรอก

"โหลวเชวี่ย นายไหวแน่นะ ลากับผู้กำกับไหมล่ะ คืนนี้นายจะได้นอนพักให้เต็มที่"

เผยเกออยากจะพยักหน้าตอบตกลงใจจะขาด

แต่ถ้าเธอจำไม่ผิด กิจกรรมคืนนี้น่าจะส่งผลต่อค่าอาหารในวันพรุ่งนี้ หรือไม่ก็อาจจะเป็นงบสำหรับไปออกเดตครั้งต่อไป

พยุงฉันขึ้นมา!

ฉันยังไหว!

"ผมไหวครับ" เผยเกอยกมือทำท่าโอเค

ซูอวี่โม่ถึงกับต้องยอมใจให้เผยเกอเลยทีเดียว

พ่อหนุ่มคนนี้ทรหดชะมัด เอวพังเจียนตายขนาดนี้ยังไปเต้นระบำพัดได้ วิดพื้นท่ายากก็ทำมาแล้ว พอสภาพกรอบเป็นข้าวเกรียบแบบนี้ ยังคิดจะไปลุยกิจกรรมต่ออีก

ถ้าเผยเกอรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ก็คงยิ้มรับเบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน

แค่นี้ยังจิ๊บจ๊อยน่า

ผ่านภารกิจมาตั้งเท่าไร เฉียดความตายอาบเลือดมาตั้งกี่รอบ อาการเจ็บป่วยแค่นี้ นอกจากจะขยับตัวติดขัดนิดหน่อยแล้ว ก็ไม่ได้คณามือเทพอย่างเธอเลยสักนิด

สองทุ่มยี่สิบนาที เผยเกอก็ลงมาข้างล่างพร้อมกับซูอวี่โม่

เนื่องจากเอวยังขยับได้ไม่ค่อยสะดวก ท่าเดินของเผยเกอจึงดูแปลกตาไปบ้าง และตอนนั่งลงก็ยังมีอาการเจ็บแปลบ ทว่าตราบใดที่นั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น มองดูก็แทบไม่ต่างจากปกติเท่าไรนัก

ตอนโต้วตันหนีเดินลงมาก็แวะเข้ามาขอบคุณเผยเกอเป็นพิเศษ

"ขอบคุณมากนะพี่โหลว ตอนนี้ฉันรู้สึกสบายตัวขึ้นเยอะเลย"

เผยเกอยิ้มรับ

"ฝีมือพี่จ้าวใช้ได้เลยใช่ไหมล่ะครับ ไว้คราวหน้าถ้าจำเป็นต้องใช้อีกก็โทรหาเขาได้นะ หรือจะแวะไปที่ร้านเขาเลยก็ได้"

"ได้สิ" โต้วตันหนีนั่งลงตรงข้ามกับเขา "พี่โหลว ฉันดูคลิปรำพัดของนายแล้วนะ คนเป็นมวยนี่นา ไม่ทราบว่าร่ำเรียนมาจากสำนักไหนเหรอ"

"ฮ่าๆ!" เผยเกอหัวเราะร่า แถมยังตอบหน้าตายว่า "ไร้สำนัก ไร้อาจารย์ ตรัสรู้ได้ด้วยตัวเอง พรสวรรค์ฟ้าประทานล้วนๆ ครับ"

"…" โต้วตันหนีถึงกับชะงัก นึกว่าอีกฝ่ายไม่สะดวกเปิดเผย จึงยอมรับมุกตามน้ำด้วยการประสานมือคารวะ "ร้ายกาจจริงๆ! อัจฉริยะแท้ๆ! วันหลังฉันต้องขอเรียนวิชาจากนายสักสองสามกระบวนท่าแล้วล่ะ"

เผยเกอพยักหน้ารับ คราวนี้กลับถ่อมตัวขึ้นมานิดหน่อย "แลกเปลี่ยนวิชากันครับ"

บทสนทนาของทั้งคู่ดูตลกและเข้าขากันดี

ลั่วเฟยเดินลงบันไดมาก็เห็นทั้งสองกำลังคุยกันอย่างออกรส

เขากวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนจะหยุดลงที่โต้วตันหนี แล้วเอ่ยขึ้นมาด้วยท่าทางเก้อเขินเล็กน้อย "เธอดูดีขึ้นเยอะเลยนะ ตอนเดินกลับมาด้วยกันเมื่อกี้ หน้าเธอซีดจนน่ากลัวมาก"

คำพูดนี้ฟังดูพิลึกพิลั่นชอบกล

ทั้งที่เป็นคำพูดแสดงความเป็นห่วงแท้ๆ แต่ทำไมพอหลุดออกจากปากหมอนี่ถึงได้ฟังดูแปร่งหูขนาดนี้นะ

"ชาผสมน้ำผึ้งของพี่โหลวช่วยได้เยอะเลยค่ะ แถมช่างกายภาพบำบัดของเขายังช่วยนวดจัดเส้นให้อีก ตอนนี้ฉันดีขึ้นมากแล้ว"

"พี่โหลวนี่เอาอกเอาใจสาวๆ เก่งจังเลยนะค้าบ~" ลั่วเฟยยิ้มพลางเอาศอกกระทุ้งไหล่เผยเกอเบาๆ ทว่าเผยเกอกลับได้กลิ่นเปรี้ยวประหนึ่งซดน้ำส้มสายชูลอยมาจางๆ

หมายความว่ายังไงกัน

ถ้าเธอประเมินไม่ผิด ลั่วเฟยไม่น่าจะชอบโต้วตันหนีนี่นา

ในเมื่อเป็นอย่างนั้น แล้วการที่เธอเข้าไปดูแลโต้วตันหนี จะทำให้เขาเกิดอาการหึงหวงกินน้ำส้มไปได้ยังไง

อืม… เธอเข้าใจแล้ว

ในบรรดาแขกรับเชิญชายทั้งหมด โต้วตันหนีให้ความสนใจและใส่ใจลั่วเฟยมากที่สุด ส่วนตัวเขาก็เป็นเด็กที่มีความทะเยอทะยานและรักการเอาชนะสูง

ต่อให้ไม่ได้คิดอะไรกับโต้วตันหนี แต่พอเห็นผู้หญิงคนนี้หันไปสนใจผู้ชายคนอื่นมากกว่า ในใจเขาก็เลยรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาสินะ

เหอะ!

เจ้าเด็กน้อยเอ๊ย!

เผยเกอขี้เกียจจะมาเล่นเกมชิงดีชิงเด่นไร้สาระแบบเด็กๆ พรรค์นี้

"ถ้านายไม่สบาย ผมก็พร้อมจะทำแบบนี้ให้เหมือนกันนั่นแหละ" เผยเกอบอก

"อ๋อ" ลั่วเฟยฟังออกว่าคำพูดนี้ของเผยเกอจริงใจมาก

แต่เขาก็ยังอดถามไม่ได้ "พี่ทำดีกับทุกคนแบบนี้หมดเลยเหรอครับ"

"ก็ไม่เชิงนะ แล้วแต่ว่าจะถูกชะตากับคนนั้นหรือเปล่าด้วย~" เผยเกอตอบอย่างตรงไปตรงมา

เธอชอบเด็กว่าง่ายหัวอ่อนมากกว่ามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

"แล้วเกณฑ์ความถูกชะตามันคืออะไรล่ะครับ" ลั่วเฟยยังคงซักไซ้ไล่เลียงไม่ยอมหยุด

"บอกยากแฮะ แต่ถ้านายยังขืนถามต่อไปเรื่อยๆ แบบนี้ นายอาจจะหลุดออกจากเกณฑ์มาตรฐานที่ว่าไปเลยก็ได้นะ" เผยเกอหันไปมองเขา พร้อมกับส่งรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาแถมให้

"แค่ก!" ลั่วเฟยคาดไม่ถึงเลยว่าเผยเกอจะกล้าเล่นงานเขาซึ่งๆ หน้าต่อหน้ากล้องแบบนี้

พี่โหลวนี่ไม่ใช่คนที่ควรไปแหย่เล่นด้วยจริงๆ

ใครบอกกันว่าหมอนี่เป็นคนอารมณ์ดี!