บทที่ 81 งั้นฉันเอาหน้าปิดไว้ แบบนี้ได้ปะ

สองทุ่มครึ่ง แขกรับเชิญทุกคนก็ลงมาชั้นล่าง

เดิมทีเจี่ยงหานเฟิงเตรียมจะเข้านอนแล้ว แต่กลับโดนทีมงานผู้กำกับเรียกตัวลงมาอีก สีหน้าจึงดูบึ้งตึงอยู่บ้าง

ทุกคนต่างก็ชินกันแล้ว คุณหนูคนนี้บางครั้งก็มีอารมณ์เหวี่ยงวีนอยู่เหมือนกัน

แต่หงุดหงิดก็ส่วนหงุดหงิด เธอยังคงให้ความร่วมมือเท่าที่จะทำได้ ไม่ถึงขั้นเบี้ยวการถ่ายทำจริงๆ

สวีเฉิงเดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

พอเห็นรอยยิ้มนี้ของเขา ทุกคนก็สัมผัสได้ถึงลางร้ายในทันที

แม้จะเพิ่งมาร่วมรายการได้ไม่กี่วัน แต่ทุกคนต่างมีประสบการณ์ร่วมกันแล้ว

ปกติยิ่งผู้กำกับยิ้มแป้นเท่าไร เวลาแกล้งแขกรับเชิญก็ยิ่งอำมหิตเท่านั้น

"สวัสดีตอนค่ำครับทุกคน เดตวันนี้รู้สึกยังไงกันบ้าง มีอะไรอยากพูดก็ลองแชร์กันได้เลยนะ"

ก่อนเริ่มกิจกรรม ย่อมต้องมีการสัมภาษณ์สั้นๆ ตามธรรมเนียม

"ไม่มียะ—" ทุกคนส่ายหน้าพร้อมเพรียงกัน "พวกเราไม่มีอะไรจะพูดทั้งนั้นแหละ"

สวีเฉิงหัวเราะแห้งๆ เขารู้ดีว่าทุกคนกำลังรวมหัวกันตั้งป้อมใส่ตัวเอง

"จะไม่มีอะไรพูดได้ยังไงล่ะครับ พี่เซี่ย คุณเริ่มก่อนเลย"

ในเมื่อโดนเจาะจงชื่อขนาดนี้ ก็คงต้องพูดสักหน่อยแล้ว

"วันนี้ได้ไปบ้านเสี่ยวเหยา ได้สัมผัสความเร็วระดับเฉียดตายมา สะใจมากครับ"

เซี่ยซือจวินเข้าใจดีว่า ในช่วงนี้ทีมงานรายการคงอยากให้แขกรับเชิญพูดถึงคู่เดตของตัวเองให้มากหน่อย

และตามมารยาทแล้ว ก็ควรจะเอ่ยถึงคู่เดตสักสองสามประโยค ทางที่ดีที่สุดคือการชื่นชม

"เสี่ยวเหยาเป็นผู้หญิงที่เกินความคาดหมายมากครับ ภายนอกดูเป็นสาวน้อยน่ารัก แต่ความจริงแล้วเธอค่อนข้างใจกล้า นิสัยก็น่ารักมากด้วย ตอนขับรถนี่เท่สุดๆ สร้างความประหลาดใจให้ผมมากจริงๆ"

ซูเสี่ยวเหยาที่โดนชมก็เขินอายขึ้นมาเล็กน้อย

วันนี้ซูเสี่ยวเหยาตกแฟนคลับเข้าด้อมไปได้ระลอกใหญ่จริงๆ

ระลอกแรกคือตอนที่เธอโชว์ทักษะการขับรถ ซึ่งแตกต่างจากตัวตนในยามปกติอย่างสิ้นเชิง ทั้งจริงจัง ทั้งเท่ จนหลายคนเอ่ยปากว่าเด็กสาวคนนี้ดูเหมือนจะมีแสงเปล่งประกายออกมา

ยามที่คนเรามีสมาธิตั้งใจทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ไม่ว่าจะกำลังทำอะไรอยู่ก็ตาม มักจะมีเสน่ห์ดึงดูดใจที่ยากจะอธิบายปรากฏออกมาเสมอ

แขกรับเชิญทั้งสิบคน ณ ที่นี้ ภาพลักษณ์ในชีวิตประจำวันอาจจะแตกต่างกันไป แต่ความเชี่ยวชาญและความทุ่มเทจริงจังในสายงานของตัวเองนั้นไม่มีใครยอมใครเลย

ยกตัวอย่างเช่นเจี่ยงหานเฟิง เวลาคนอื่นพูดถึงเธอ สิ่งแรกที่นึกถึงก็คือรวย

นอกจากรวยแล้วก็ยังคงรวยอยู่วันยังค่ำ

แต่ใครจะรู้ว่า เจี่ยงหานเฟิงยังเป็นถึงปรมาจารย์ด้านภาพวาดพู่กันจีนอีกด้วย

เธอได้รับการประเมินในวงการไว้สูงลิบ ภาพที่วาดเล่นยามว่างตอนอายุสิบสามปี สามารถขายในต่างประเทศได้ในราคาสูงลิ่ว

ไม่เพียงแค่นั้น เจี่ยงหานเฟิงยังเป็นดีไซเนอร์เสื้อผ้าแบรนด์หรู

ตอนอายุสิบเก้าปี เธอได้ก่อตั้งแบรนด์ของตัวเองขึ้นมา

พออายุยี่สิบเอ็ดปี เธอได้ออกแบบชุดรับตำแหน่งให้กับหัวหน้าเผ่าหญิงคนหนึ่ง ซึ่งทำให้เธอโด่งดังเป็นพลุแตกในชั่วข้ามคืน กลายเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงแห่งวงการแฟชั่น และเป็นจุดสนใจที่สื่อทั่วโลกต่างแย่งชิงกันทำข่าว

ด้วยพรสวรรค์ของเจี่ยงหานเฟิง ต่อให้ไม่พึ่งพาครอบครัว เธอก็สามารถสร้างชื่อและประสบความสำเร็จได้อยู่ดี

พอเซี่ยซือจวินพูดจบ ก็ถึงคิวของซูเสี่ยวเหยา

เธอก็เอ่ยปากชมเซี่ยซือจวินยกใหญ่

ทั้งพี่เซี่ยหล่อมาก พี่เซี่ยเป็นสุภาพบุรุษสุดๆ พี่เซี่ยใจกล้ามาก และอื่นๆ อีกสารพัด

พอวนมาถึงกู้ซ่าง สีหน้าของแขกรับเชิญทุกคนรวมถึงผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างก็เริ่มดูมีความหมายลึกซึ้ง

ด้วยพฤติกรรมของคุณหนูเจี่ยงในวันนี้ ต่อให้คุณอากู้อยากจะชม ก็คงหาจุดมาชมไม่เจอหรอกมั้ง

ยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่งบอกว่า รู้สึกกระอักกระอ่วนแทนกู้ซ่างจนนิ้วเท้าเกร็งจิกพื้นไปแล้ว

ถ้าพูดกันตามตรง บรรยากาศตอนนั้นค่อนข้างน่าอึดอัดเลยทีเดียว

หากจะฝืนใจชมสักสองสามประโยค ตัวเองยังรู้สึกขัดกับใจ นับประสาอะไรกับผู้ชมที่จะต้องมองว่าเสแสร้งแน่นอน

จังหวะนี้จึงถือเป็นบททดสอบ EQ ของกู้ซ่างอย่างแท้จริง

เขาหัวเราะแห้งๆ "ก็ดีครับ เดตกับเจี่ยงหานเฟิง กินดีอยู่ดี สบายมากด้วย แค่นั่งอยู่ข้างๆ คอยช่วยถือกระเป๋าให้เวลาจำเป็นก็พอ"

เอ่อ—

คุณอากู้ใจถึงจริงๆ!

นี่ประชดอยู่ใช่ไหมเนี่ย?

ต้องประชดอยู่แน่นอนใช่ไหม?

แต่สีหน้าดูจริงใจสุดๆ ไปเลยนะ

แขกรับเชิญคนอื่นๆ ไม่มีใครกล้าส่งเสียง ในจังหวะแบบนี้ ถ้าพูดแทรกขึ้นมามีหวังทำให้บรรยากาศยิ่งกร่อยลงไปอีก

เผยเกอค่อนข้างเป็นพวกกล้าบ้าบิ่น

"ว้าว ดีขนาดนั้นเลยเหรอ อิจฉาจัง! เจี่ยงหานเฟิง คราวหน้าลองพิจารณาผมดูบ้างสิครับ~"

เจี่ยงหานเฟิงปรายตามองเธอแวบหนึ่ง รู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังช่วยคลี่คลายสถานการณ์ จึงยอมเล่นตามน้ำ

เธอพูดเสียงห้วน "ไม่เอา"

"ทำไมล่ะครับ? ผมก็กินเก่งดื่มเก่งเหมือนกันนะ ถือกระเป๋าก็ไหวด้วย!"

"ไม่อยากเห็นหน้านาย"

คำพูดนี้ฟังดูทำร้ายจิตใจพิลึก ทว่าน้ำเสียงของเจี่ยงหานเฟิงไม่ได้เย็นชาขนาดนั้น ทำให้คนฟังยังพอจับความรู้สึกได้รางๆ ว่าแท้จริงแล้วคุณหนูใหญ่ไม่ได้รังเกียจอีกฝ่ายสักเท่าไร

เผยเกอยกสองมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเองไว้แน่นหนาทันควัน

"งั้นผมปิดหน้าไว้แบบนี้ พอไหวไหมล่ะครับ?"

"…พรูด!"

เจี่ยงหานเฟิงตีหน้าขรึม พยายามทำหน้าตาดุๆ ใส่ แต่สุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่ หลุดขำพรืดออกมาจนได้

พอขำออกมาแล้วก็แอบหงุดหงิดตัวเอง จึงสะบัดหน้าหนีไปอีกทางทันที

"ฮ่าๆ—" แขกรับเชิญคนอื่นๆ พากันหัวเราะร่า

มองเผยเกอที มองเจี่ยงหานเฟิงที

ทุกคนต่างสงสัยว่าเผยเกอคิดอะไรอยู่ ทำไมไหวพริบถึงได้ไวปานนั้น?

แถมยังใจกล้าหน้าทนของจริง

ด้วยนิสัยอย่างเจี่ยงหานเฟิง คนอื่นมีแต่จะอยากถอยห่าง แต่เผยเกอกลับเสนอหน้าพุ่งเข้าใส่เองซะงั้น

เมื่อกี้เกือบจะพากันเดดแอร์กู่ไม่กลับแล้วไหมล่ะ

คนคนนี้มีฝีมือจริงๆ

ไม่เคยหวั่นเกรงกับสถานการณ์ไหนเลย

ในบรรดาคนพวกนี้ คนที่ทำให้คุณหนูใหญ่คนนี้อารมณ์ดีได้คงมีแค่เธอแล้วละ

จะว่าไป ตอนที่เผยเกอยกสองมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเองเมื่อครู่ ดูน่ารักน่าเอ็นดูชะมัด

ผู้ชายคนหนึ่งจะน่ารักได้อย่างเป็นธรรมชาติไม่ประดิษฐ์ขนาดนี้เลยเหรอ?

พวกเขาเริ่มเข้าใจพวกแฟนคลับสายมัมหมีขึ้นมาบ้างแล้วสิ

และสำหรับเจี่ยงหานเฟิง พอคุณหนูใหญ่คนนี้ยอมยิ้มออกมา ทุกคนก็พลอยรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงในพริบตา