บทที่ 89 ละครรักฉากสั้น ปีศาจน้อยเผยเกอเปิดตัว

ทั้งห้าคนเดินพ้นประตูใหญ่และขึ้นมาถึงชั้นสองแล้ว แต่ซูเสี่ยวเหยาก็ยังไม่หยุดทอดถอนใจ

"ป้ายทะเบียนรถบัสเนี่ยนะ! ใครจะไปสังเกตของพรรค์นั้นกันเล่า!"

"พี่ซู พี่เฟิง พวกพี่สังเกตกันไหมคะ มีใครเห็นบ้างไหม มีไหมๆ"

ซูอวี่โม่ส่ายหน้า

"ไม่เห็นเลยสักนิด"

เจี่ยงหานเฟิงก็เบะปากเช่นกัน "ใครจะว่างไปนั่งจำอะไรแบบนั้น"

"แต่พี่ซู เอ๊ย พี่เซี่ยกับพี่โหลวสังเกตเห็น แถมยังจำได้อีก!" ยิ่งคิดซูเสี่ยวเหยาก็ยิ่งรู้สึกเหลือเชื่อ

เกิดเป็นคนเหมือนกันแท้ๆ โครงสร้างสมองก็ไม่น่าต่างกันเท่าไร

แล้วทำไมช่องว่างมันถึงได้กว้างขนาดนี้!

"ฉันรู้แล้ว พวกเขาไม่ใช่คนหรอก!" จู่ๆ ซูเสี่ยวเหยาก็ตะโกนลั่นขึ้นมา

เซี่ยซือจวินและเผยเกอที่เดินนำหน้าสุดถึงกับชะงักฝีเท้าด้วยความรู้สึกขนลุกพิกล

ซูอวี่โม่หัวเราะออกมา

อดไม่ได้ที่จะแอบพยักหน้าตาม ราวกับเห็นด้วยกับคำพูดของซูเสี่ยวเหยาอย่างยิ่ง

ทีมแดงดำเนินไปอย่างราบรื่นขนาดนี้ แล้วทางฝั่งทีมสีน้ำเงินล่ะ ความคืบหน้าเป็นอย่างไรบ้าง

"ด่านแรกผ่านแล้ว!!"

"ลั่วเฟยทำได้!"

เทพแห่งการเรียนอย่างลั่วเฟย สมองใช้การได้ดีจริงๆ

นอกจากอีคิวที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินแล้ว เรื่องไอคิวของลั่วเฟยนั้นไม่มีข้อกังขา

ไม่ว่าจะเป็นการสังเกต การคำนวณ มิติสัมพันธ์ หรือการคิดเชิงตรรกะ ล้วนอยู่ในระดับมหาเทพทั้งสิ้น

ทันทีที่ได้คำใบ้จากทีมงาน เขาก็นึกเชื่อมโยงไปถึงป้ายทะเบียนรถบัสได้ในพริบตา

"โชคดีนะที่ตอนขึ้นรถผมตั้งใจมองแวบหนึ่ง" ลั่วเฟยบอกกับทุกคน

อาจเพราะเคยเล่นเกมถอดรหัสแนวนี้มาเยอะ ลั่วเฟยจึงมีประสบการณ์มากทีเดียว

พวกหัวกะทิแบบพวกเขา ปกติก็ชอบสรรหาโจทย์มาประลองกันเองอยู่บ่อยๆ

พอมาออกรายการนี้ ปกติลั่วเฟยก็แค่เล่นไปเรื่อยเปื่อย

ทว่าพอเป็นการแข่งขัน ลั่วเฟยไม่มีทางยอมให้ตัวเองแพ้ใครเด็ดขาด

เขาเริ่มปรับจูนสมาธิตั้งแต่เมื่อคืนวาน ตอนนี้ฟอร์มจึงกำลังเข้าฝักสุดๆ

ลั่วเฟยโชว์ฝีมือไปนิดหน่อย ก็ได้รับสายตาชื่นชมบูชาจากคนทั้งทีม

สิ่งนี้ตอบสนองความทะนงตนของเจ้าหนุ่มนี่อย่างจัง ทำให้เล่นเกมได้ตั้งใจขึ้นอีกเป็นกอง

กู้ซ่างมองทะลุหมดแล้ว

แม้ลั่วเฟยจะเอาแต่ใจ อีคิวต่ำ แถมยังถือตัวเองเป็นศูนย์กลาง แต่จริงๆ แล้วเป็นคนที่เอาใจง่ายมาก

แค่ลูบขนตามแนว ชื่นชมให้เยอะเข้าไว้ ก็ดึงศักยภาพของเขาออกมาได้อย่างเต็มที่ และทำให้เขากลายเป็นกำลังรบที่แกร่งที่สุดของทีมนี้

และในตอนนี้ เสน่ห์ในฐานะหัวหน้าทีมของโต้วตันหนีก็ฉายชัดขึ้นมาเช่นกัน

เมื่อลั่วเฟยถอดรหัสเปิดประตูได้อย่างรวดเร็ว ท่าทางตื่นตะลึงรวมถึงคำชมไม่ขาดปากของโต้วตันหนี ก็ทำให้ลั่วเฟยแทบจะเชิดหางลอยขึ้นฟ้า

จังหวะนั้นเอง โต้วตันหนีก็ตามมาด้วยประโยคเด็ด

"เก่งมาก! พี่ลั่ว พี่ลั่ว ต่อจากนี้ก็พาพวกเราลุยแหลกไปข้างหน้าแบบนี้เลยนะ!!"

การถูกเรียกว่าพี่ ทำให้ลั่วเฟยตัวลอยเคลิบเคลิ้มไปไกล

แต่ก็รู้ดีว่า ตอนนี้ยังห่างไกลจากชัยชนะนัก

อีกทั้งลั่วเฟยเคยคว้าชัยชนะมานับครั้งไม่ถ้วน เขารู้ดีว่าหากยังไม่ถึงวินาทีสุดท้าย ก็ไม่อาจประมาทได้เป็นอันขาด

ฝ่ายตรงข้ามร้ายกาจมากทีเดียว

"วางใจได้เลย ยกให้เป็นหน้าที่ผมเอง!"

ลั่วเฟยฮึกเหิมเต็มเปี่ยม ทั้งทีมเร่งฝีเท้าบุกขึ้นสู่ชั้นสองอย่างรวดเร็ว

พอขึ้นมาถึงชั้นสอง ทั้งสองทีมก็สามารถมองเห็นความคืบหน้าของอีกฝ่ายได้แล้ว

ที่หน้าประตูใหญ่ มีข้อความแจ้งเตือนปรากฏอยู่

"ทีมแดงก็ขึ้นมาถึงชั้นสองแล้วเหมือนกัน!!" เลี่ยวฟานส่งเสียงอุทาน

พวกเธอทำเวลาได้เร็วขนาดนี้แล้ว แต่อีกฝ่ายยังอุตส่าห์นำหน้าไปก่อนอีกเหรอ

"ไม่ต้องลนลาน พวกเขาก็น่าจะเพิ่งขึ้นมาเหมือนกัน ความคืบหน้าน่าจะพอๆ กับเรา" โต้วตันหนีเอ่ยขึ้น

"เก่งจริงแฮะ!"

ลั่วเฟยหัวเราะ

"พวกเราก็รีบเข้าไปเถอะ ต้องแข่งกับเวลาแล้ว"

ทางด้านทีมแดง แขกรับเชิญทั้งห้าคนก้าวเข้าสู่ชั้นสองนำหน้าไปก่อนหนึ่งก้าว

ทว่าพอมองเห็นภารกิจประจำชั้นนี้ ทุกคนกลับรู้สึกมืดแปดด้านจนไม่รู้จะเริ่มอย่างไรดี

แม้กระทั่งมหาเทพอย่างเซี่ยซือจวินและเผยเกอก็ยังอึ้งไปครู่หนึ่ง

เบื้องหน้าของพวกเขา มีกรรมการคุมสอบหน้าตึงไร้รอยยิ้มนั่งเรียงกันอยู่สามคน

สุภาพสตรีตรงกลางที่ดูเคร่งขรึมราวกับหัวหน้าฝ่ายปกครอง ประกาศกติกาของชั้นนี้

"พวกคุณทั้งห้าคน ต้องแสดงละครรักฉากสั้นแบบด้นสดหนึ่งฉาก"

"มีข้อกำหนดสองข้อ ข้อแรก ต้องน่าดู"

"ข้อสอง ต้องเหนือความคาดหมาย"

"กรรมการสามคน หากได้ 'Yes' สองเสียงขึ้นไป ถึงจะถือว่าผ่านด่านนี้"

กติกาง่ายดาย ทว่าโจทย์ไม่ง่ายเลยสักนิด

"อะไรกันเนี่ย ให้มาซ้อมละครเอาตอนนี้เนี่ยนะ!" ซูเสี่ยวเหยาบ่นอุบ

ทีมงานรายการนี้ลูกเล่นจะเยอะไปไหน

เซี่ยซือจวินยักไหล่ เรื่องนี้เขาจนปัญญาจริงๆ

เขาหันไปมองเผยเกอ

เผยเกอกลับเอาแต่จ้องกรรมการทั้งสามคนนั้น จ้องอยู่นานสองนาน

แววตาค่อยๆ แฝงประกายเจ้าเล่ห์และร้ายกาจ จนทำให้คนทั้งสามเริ่มรู้สึกขนลุกซู่

ผู้ชมในห้องไลฟ์เริ่มตื่นเต้นกันยกใหญ่

[ว้าว!]

[เทพโหลวที่วันนี้ดูนุ่มฟูน่ารัก ทำหน้าแบบเจ้าตัวร้ายตัวน้อย งื้อ กระชากใจสุดๆ!]

ซูอวี่โม่ก็สังเกตเห็นแววตานี้ของเผยเกอเช่นกัน เขาอึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา "โหลวเชวี่ย นายคิดจะทำอะไรน่ะ"

"อืม" เผยเกอพยักหน้า "ละครรักที่ทั้งน่าดูแถมยังเหนือความคาดหมาย ในเวลาสั้นๆ แค่นี้พวกเราคงปั้นอะไรดีๆ ออกมาไม่ทันหรอก แต่เรามีวัตถุดิบสำเร็จรูปอยู่ พอจะลองดูได้นะ"

"นายอย่าบอกนะว่า เล็งเป้าไปที่สามคนนั้นน่ะ"

นั่นมันกรรมการนะ!

ไปกวนโมโหเข้า เดี๋ยวก็โดนแจก 'No' ใส่หน้ากันพอดี!

เผยเกอส่งสายตาบอกให้เขาวางใจ

พูดจบก็ทำท่าจะก้าวตรงเข้าไปหากรรมการทั้งสาม

เซี่ยซือจวินเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังเธอ ก่อนจะดีดเข้าที่ท้ายทอยของเธอเบาๆ หนึ่งที

"เอ๊ะ?" เผยเกอหันกลับมา พอเห็นว่าเป็นเซี่ยซือจวินก็ประหลาดใจมาก

อยู่ดีไม่ว่าดี พี่เซี่ยจะมาดีดท้ายทอยเธอทำไมเนี่ย!

"ฉันรู้ว่านายจะทำอะไร แต่ทางที่ดีอย่าเลย"

"นี่เป็นวิธีที่เร็วที่สุดนะ" เผยเกอบอก

"งั้นก็อย่าอยู่ดี"

สองคนนี้พูดอะไรกันอยู่น่ะ

อย่าว่าแต่คนดูในห้องไลฟ์ที่ไม่เข้าใจเลย คนอื่นๆ ในห้องเดียวกันก็ยังงงเป็นไก่ตาแตก

"ก็ได้ งั้นก็คงต้องใช้วิธีที่ทึ่มลงมาหน่อย ต้องขอให้พวกคุณร่วมมือกับผมแล้วล่ะ" เผยเกอยอมถอยหนึ่งก้าว

"ไม่มีปัญหา" เซี่ยซือจวินพยักหน้า

เริ่มวางแผนละครรักกันทันที เผยเกอบอกเล่าภาพจินตนาการในหัวให้ทุกคนฟัง พร้อมทั้งจัดสรรบทบาทให้แต่ละคนเสร็จสรรพ

คนอื่นล้วนพึงพอใจ มีเพียงเจี่ยงหานเฟิงคนเดียว

"ฉันไม่มีบทพูดสักประโยคเลยเนี่ยนะ"

"ใช่แล้วครับ!" เผยเกอพยักหน้า

"ฉันไม่ได้เป็นแม้กระทั่งคน แต่เป็นแค่กระจกบานหนึ่งเนี่ยนะ" คุณหนูเจี่ยงเกิดมาทั้งชีวิตไม่เคยถูกกระทำเช่นนี้มาก่อน

"ถูกต้องเลยครับ!" เผยเกอพูดพลางรีบเสริมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "ผมเห็นใจคุณมากนะ เลยจัดงานที่สบายที่สุดให้คุณเลยไง"

เหอะๆ!

เจ้าหมอนี่ คอยดูเถอะ!

เดิมทีไม่อยากจะตั้งแง่ขัดคอกับหมอนี่หรอกนะ แต่เจ้านี่มันน่าโมโหเกินไปแล้ว!

ทว่าเผยเกอกลับแอบทำมือส่งสัญญาณโอเคให้เซี่ยซือจวิน

คุณหนูใหญ่ติดเบ็ดแล้ว เริ่มแผนการได้!

ละครรักฉากสั้นเริ่มต้นขึ้น

ซูเสี่ยวเหยาทำหน้าที่เป็นผู้ประกาศและผู้บรรยาย

เจี่ยงหานเฟิงคือกระจก

เซี่ยซือจวินคือพระเอกหมายเลขหนึ่ง

ซูอวี่โม่คือพระเอกหมายเลขสอง

ส่วนเผยเกอคือเงาของคนทั้งคู่

เมื่อละครเปิดฉาก เซี่ยซือจวินที่สวมวิญญาณท่านประธานเต็มตัว ก็เซ็นเช็คใบหนึ่งยื่นให้ซูเสี่ยวเหยาที่รับบทตัวละครหญิงฝั่งตรงข้าม ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยวโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย

ส่วนซูอวี่โม่ถือของบางอย่างที่ดูคล้ายช่อดอกไม้ ยืนรอคอยอยู่อย่างเคว้งคว้างตรงนั้นเป็นเวลานาน

จนกระทั่งท้องฟ้ามืดลง ถึงค่อยหันหลังเดินจากไปด้วยความเปล่าเปลี่ยว

"โฮก~" ยามราตรีมาเยือน ไฟในห้องดับลง เจ้าปีศาจน้อยก็กระโดดออกมาจากมุมห้อง