บทที่ 88 นี่คือความรู้สึกของการมีเทพมาแบกสินะ

สำหรับการแบ่งทีมแดงน้ำเงินในครั้งนี้ ผู้ชมต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าตั้งตารอมาก

เซี่ยซือจวินกับโหลวเชวี่ย จิ้งจอกเจ้าเล่ห์คู่นี้ดันถูกจับมาอยู่ทีมเดียวกันเสียได้

เห็นสองคนนี้ฟาดฟันกันมาเยอะ พอมาเป็นเพื่อนร่วมทีมกันจะเป็นยังไง บอกตามตรงว่าอยากเห็นสุดๆ

การปะทะกันของยอดฝีมือย่อมดุเดือดสะใจ แต่การที่ยอดฝีมือแท็กทีมกันขยี้คนอื่นจนร้องไห้เนี่ย ก็น่าสนุกไม่แพ้กันเลย

แถมยังมีคู่หูพากันลงเหวอย่างลั่วเฟยกับโต้วตันหนีอีก คู่นี้ก็มีจุดให้ลุ้นเพียบ

ถ้าพูดถึงการแบ่งทีมตอนนี้ คนส่วนใหญ่เทใจให้ทีมสีแดง และคิดว่าพวกเขาน่าจะชนะ

ถามว่าเพราะอะไรน่ะเหรอ

ก็เพราะเทพตัวพ่อสองคนดันมาอยู่ทีมเดียวกัน นึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่าจะแพ้ได้ยังไง

“เฮ้ยๆ! อย่าเพิ่งมองโลกในแง่ดีเกินไปสิ! หัวกะทิชนหัวกะทิอาจจะหนึ่งบวกหนึ่งได้มากกว่าสอง แต่ก็อาจจะหนึ่งบวกหนึ่งแล้วติดลบก็ได้นะ!”

มีบางคนแย้งขึ้นมาแบบนี้เช่นกัน

“จริงด้วย โหลวเชวี่ยอาจจะไม่ยอมฟังเซี่ยซือจวินที่เป็นกัปตันก็ได้! แล้วยังมีเจี่ยงหานเฟิงอีกคน ทีมแดงตัวแปรเยอะเกินไป”

“เรื่องพี่โหลวฉันไม่ห่วงหรอก ปกติถึงเขาจะชอบป่วน แต่ไม่ใช่พวกเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางสักหน่อย มีแต่คนอื่นมาหาเรื่องเขาก่อน เขาถึงจะสวนกลับ ที่ฉันเป็นห่วงคือเอวของเขามากกว่า กลัวจะส่งผลกระทบต่อฟอร์มการเล่น แล้วจะหมดสนุกเอา”

“มีเทพสองคนแล้วช่วยอะไรได้? ยังต้องดูด้วยว่าเพื่อนร่วมทีมจะถ่วงแข้งถ่วงขาไหม สามคนนั้นนอกจากซูเสี่ยวเหยาที่พอไหว อีกสองคนดูไม่น่ารอดเลย”

“ใช่ ซูอวี่โม่ก็เป็นแค่หนุ่มหล่อสายสงบนิ่ง เกมแนวแข่งขันไม่เคยรอดสักงาน ส่วนคุณหนูเจี่ยง ฉันล่ะกลัวเหลือเกินว่าจะคอยขัดขากับป๊าโหลวของฉัน”

ท่ามกลางการถกเถียงอย่างออกรสของเหล่าผู้ชม ศึกปะทะระหว่างทีมแดงน้ำเงินในวันนี้ก็เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ

สวีเฉิงเริ่มอ่านกติกาการแข่งขันให้ทุกคนฟัง

“ทุกคนมองตึกที่อยู่ตรงหน้านี้นะครับ วันนี้พวกเราจะเล่นเกมตะลุยด่านกัน แต่ละชั้นจะมีด่านตั้งไว้หนึ่งด่าน รวมทั้งหมดสิบหกชั้น”

สิบหกชั้น!

แค่ได้ยินตัวเลขนี้ ทุกคนก็รู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาทันที

ปกติเล่นแค่สองสามเกมก็เหนื่อยแทบขาดใจแล้ว ครั้งนี้โหดเอาเรื่องจริงๆ

ทว่า ยังไม่หมดแค่นั้น

“เมื่อขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของตึกนี้แล้ว ให้เดินข้ามสะพานลอยฟ้าด้านบน เพื่อไปยังตึกฝั่งตรงข้ามครับ”

ตึกฝั่งตรงข้ามมีหน้าตาและโครงสร้างภายนอกแทบจะเหมือนกับตึกนี้ทุกประการ สองตึกนี้คือตึกแฝด

ตรงกลางเชื่อมต่อกันด้วยสะพานลอยฟ้าขนาดใหญ่ ถือเป็นแลนด์มาร์กสำคัญของธีมพาร์กแห่งนี้

“พอไปถึงตึกนั้น พวกคุณจะต้องเริ่มเคลียร์ด่านทีละชั้นลงมาจากชั้นดาดฟ้า ใครกลับลงมาถึงพื้นดินและมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเราได้ก่อน ฝ่ายนั้นคือผู้ชนะครับ!”

“งั้นก็แปลว่า ถ้าพวกเราอยากชนะการแข่งขัน ก็ต้องเคลียร์เกมให้ครบสามสิบสองเกมก่อนเหรอครับ?” ลั่วเฟยเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

แม้เขาจะชอบความท้าทาย แต่คนโง่ยังรู้เลยว่าถ้าต้องลุยขนาดนี้ ความหนักหน่วงมันเกินจินตนาการไปไกลโข!

เหนื่อยตายกันพอดี!

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่วิ่งขึ้นลงสองตึกนี้ คนส่วนใหญ่ก็คงหอบแฮกแล้ว

ทางฝั่งทีมสีแดง ทุกคนต่างหันไปมองเผยเกอพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

คนที่น่าสงสารที่สุดยังไงก็คือเผยเกอ ต้องแบกสังขารเอวพังๆ แบบนี้มาเล่นเกมโหดหิน จะไม่หมดแรงล้มพับไปกลางทางหรอกเหรอ

ผู้กำกับสวีเฉิงส่ายหน้า

“ไม่ใช่สามสิบสองครับ แต่เป็นสามสิบสาม บนสะพานลอยฟ้ายังมีอีกหนึ่งด่านรอให้พวกคุณไปพิชิตครับ (*^_^*)”

ยิ้ม!

ยังจะกล้ามายิ้มอีก!

รู้ตัวไหมว่าพวกเราอยากจะเขกหัวนายให้กะโหลกเปิดขนาดไหน!

“ทุกท่านครับ! เข้าใจกติกากันชัดเจนแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็เชิญได้เลยครับ—”

“สาม สอง หนึ่ง! เริ่มจับเวลา!!”

เร่งรีบขนาดนี้ ไม่เปิดโอกาสให้คนอื่นได้ประท้วงเลยสักนิด

คงทำได้แค่อดทนกัดฟันลุยไปข้างหน้าแล้ว

“สู้ๆ สู้ตาย!”

ทั้งสองทีมวางมือซ้อนกันเพื่อส่งเสียงปลุกใจ

ทางฝั่งทีมสีแดง เซี่ยซือจวินเริ่มเห็นแนวทางแล้ว

“พวกเราห้าคน แบ่งออกเป็นสองกลุ่มได้นะ กลุ่มหนึ่งล่วงหน้าไปก่อน ไปดูลาดเลา สังเกตให้รู้ว่าภารกิจบนตึกคืออะไร แล้วรีบส่งข้อมูลข้างบนกลับมาให้พวกเราทันที”

“ส่วนอีกกลุ่ม ก็ค่อยๆ เคลียร์ด่านจากชั้นล่างขึ้นไปชั้นบนทีละชั้น”

ทุกคนต่างเห็นพ้องกับการจัดสรรของเซี่ยซือจวิน

ทว่า พอขึ้นมาถึงชั้นหนึ่ง พวกเขาก็เจอกับป้ายแจ้งเตือน

‘ภารกิจในชั้นนี้ ต้องมีสมาชิกครบทั้งห้าคนจึงจะเริ่มได้’

เซี่ยซือจวิน: “…”

เผยเกอเกือบจะหลุดขำออกมา

ดูท่าผู้กำกับที่นี่จะฉลาดไม่เบา การจะรับมือกับจิ้งจอกเฒ่าอย่างเซี่ยซือจวินต้องคิดให้รอบคอบรัดกุมกว่านี้

ต้องดักทางไม่ให้เขาใช้ทางลัด!

“ไม่เป็นไรครับ พวกเราค่อยๆ ลุยไปทีละชั้นก็ได้” ซูอวี่โม่ยิ้มพลางกล่าว

ทั้งห้าคนเดินไปยืนในเขตสแกน

หลังจากยืนยันตัวตนเสร็จสิ้น ประตูของชั้นหนึ่งก็เปิดออก

ส่วนอีกทีมที่อยู่อีกห้องข้างๆ ก็จะได้เล่นเกมที่เหมือนกันทุกประการ

เมื่อประตูเปิดออก ภายในห้องกลับว่างเปล่า

“นี่ต้องทำอะไรเหรอคะ” ซูเสี่ยวเหยาถามด้วยความไม่เข้าใจ

ในเวลานี้ เซี่ยซือจวินที่เป็นกัปตันทีมได้รับข้อความหนึ่ง

เป็นข้อความที่ส่งมาจากทีมงานรายการ

เขาจึงอ่านออกเสียงให้ทุกคนฟัง

“หากต้องการเข้าสู่ชั้นที่สอง จะต้องเปิดประตูด้านหน้านี้ให้ได้ ประตูบานนี้ถูกพวกเราตั้งรหัสผ่านพิเศษเอาไว้ ประกอบด้วยตัวเลขอารบิกสี่หลักและตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวพิมพ์ใหญ่สองตัว”

“พวกคุณจะมีเวลาสิบนาทีในการเปิดประตูบานนี้”

“หากเกินสิบนาทีไป ทุกหนึ่งนาทีจะถูกปัดเศษคิดเป็นห้านาที และระยะห่างของเวลากับอีกทีมก็จะยิ่งทิ้งห่างมากขึ้นไปอีก ขอให้ทุกคนแข่งกับเวลาให้เต็มที่”

“คำใบ้: รหัสผ่านพิเศษคือตัวเลขที่พวกคุณทุกคนเคยสัมผัสมาแล้ว และมีโอกาสตอบผิดได้มากที่สุดเพียงสามครั้ง หากใส่รหัสผิดครบสามครั้ง ประตูจะระงับการกรอกรหัสชั่วคราว และจะเปิดให้กรอกใหม่ได้อีกครั้งในอีกยี่สิบนาที”

“ทุกท่าน พยายามเข้านะครับ!”

พอเซี่ยซือจวินอ่านจบ ซูเสี่ยวเหยาก็ทำหน้าสิ้นหวังทันที

“หาตัวเลขรหัสผ่าน! เรื่องแบบนี้ฉันไม่เอาไหนที่สุดเลยอ่ะ”

ทั้งห้าคนเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูบานนั้น พอกดปุ่มสี่เหลี่ยม ระบบก็แจ้งเตือนให้พวกเขากรอกรหัสผ่าน

“หกหลัก ตัวพิมพ์ใหญ่สองตัว แล้วก็ตัวเลขสี่ตัว จะเป็นอะไรได้นะ” เผยเกอลูบคางพลางใช้ความคิด

โดยปกติแล้วรหัสผ่านแบบนี้ ย่อมต้องเป็นสิ่งที่เคยปรากฏให้เห็นก่อนหน้านี้แน่นอน

ไม่มีทางที่จะมานั่งเมครหัสผ่านมั่วๆ ขึ้นมาชุดหนึ่งหรอก ไม่อย่างนั้นมันจะไปมีความหมายอะไร

ยิ่งไปกว่านั้นทีมงานก็บอกเองว่า พวกเขาเคยสัมผัสกันมาแล้วทุกคน

“จะเป็นตัวอักษรย่อของชื่อใครสักคน บวกกับวันเกิดหรือเปล่าครับ” ซูอวี่โม่คาดเดา

“ในกลุ่มเราคนที่มีชื่อสองพยางค์ก็มีแค่พี่โหลว โหลวเชวี่ย LQ แล้ววันเกิดพี่โหลวคือวันที่เท่าไหร่เหรอคะ” ซูเสี่ยวเหยาเอ่ยถามขึ้นมาบ้าง

“หนึ่งศูนย์ศูนย์ห้าครับ แต่ผมคิดว่าคงไม่ใช่หรอก”

เผยเกอส่ายหน้า

ในสมองของเธอกำลังย้อนนึกภาพอย่างรวดเร็ว ถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับตัวเลขและรหัสที่เคยผ่านตามาตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากบ้านพักเมื่อเช้า

เซี่ยซือจวินเองก็กำลังทำเรื่องเดียวกัน

เขาดำดิ่งเข้าไปในวังวนความทรงจำของตัวเอง

ตอนเช้าที่ก้าวพ้นประตู ตัวอักษรบนอกเสื้อยืดของรองผู้กำกับ ข้อความบนโปสเตอร์ในมือทีมงานคนหนึ่ง รวมถึงป้ายทะเบียนรถบัสที่แล่นสวนผ่านเยื้องๆ ไปแวบเดียวบนถนน…

“ป้ายทะเบียนรถบัส!” เผยเกอกับเซี่ยซือจวินโพล่งออกมาพร้อมกัน

ทั้งสองคนสบตากัน ก่อนจะระบายยิ้มบางๆ

เซี่ยซือจวินเป็นคนกดตัวอักษรภาษาอังกฤษสองตัวแรก

“JL”

ส่วนตัวเลขสี่ตัวด้านหลัง เขายกหน้าที่ให้เผยเกอ

เผยเกอกดเลขสี่ตัวลงไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“เก้า สี่ ศูนย์ สาม”

แกร๊ก—ประตูตรงหน้าเปิดออกทันที!

ซูอวี่โม่และซูเสี่ยวเหยาที่อยู่ด้านหลัง อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

เจี่ยงหานเฟิงเองก็นิ่งอึ้งไปเหมือนกัน

ซูเสี่ยวเหยากลืนน้ำลายเอื๊อก “นี่คือความรู้สึกของการมีเทพคอยแบกสินะคะเนี่ย”

ฮือๆ! เธอไม่อยากพยายามทำอะไรอีกต่อไปแล้ว!

การได้เกาะขาทองคำของเทพมันดีต่อใจจริงๆ เลยเว้ย!