บทที่ 238 ปลาปักเป้าเสือ

“เอาละ ฉันไปทำกับข้าวก่อนนะ” จางชิงหลินลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมีดในมือให้อาเยวียน

หลี่ซิงก็ยื่นมีดของตัวเองให้อาลี่เช่นกัน หลังตรากตรำทำงานหนักติดต่อกันกว่าสี่ชั่วโมง ทุกคนต่างแข้งขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว แขนล้าจนแทบหมดแรง เหนื่อยล้ากันจนแทบแย่

“เจ้านี่แสนรู้จริงๆ แฮะ ดันแยกออกด้วยว่าใครดีกับมัน” อาเฉียนที่พอจะว่างมือลงบ้างมองเต่าทะเลที่ยังเกาะติดอยู่ข้างกายหลี่ซิงพลางเอ่ยอย่างทึ่งๆ