บทที่ 52 การตอบแทนของวาฬ

หลังจากหลี่ซิงแบ่งหน้าที่ให้ทุกคนเรียบร้อยแล้ว เขาก็บังคับเรือแล่นเข้าไปใกล้ฝูงปลา

"อวี๋หยาง ดูสิ มีแต่ปลาอินทรีทั้งนั้น ตัวไม่ใช่น้อยๆ เลย!"

ตาของพี่ใหญ่เป็นประกาย เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง ระหว่างพูดก็เหวี่ยงแขนทั้งสองข้างสะบัดอวนลงไปยังฝูงปลาอย่างเด็ดขาด

ไม่นานก็ถึงเวลากู้อวนแรก พี่เขยกับพี่ใหญ่ยืนขนาบซ้ายขวาช่วยกันดึงอวนสุดแรง หน้าของทั้งคู่แดงก่ำขึ้นมาทันที

"พี่ใหญ่ ผมว่าอวนนี้ต้องมีสักสี่ร้อยจินแล้วมั้งเนี่ย?"

"มีแน่! อย่ามัวชักช้า อวี๋หยาง อาลี่ รีบมาช่วยกันโกยปลาลงเข่ง ฉันจะได้ลงอวนที่สองต่อ" พี่ใหญ่ตะโกนลั่น

อวี๋หยางกับอาลี่ไม่มีเวลามานั่งคัดแยก ได้แต่ทำตามที่พี่ใหญ่บอก ช่วยกันโกยปลาที่จับขึ้นมาเทใส่เข่งอย่างจ้าละหวั่น

"อวี๋หยาง อาลี่ รีบมาช่วยกันหน่อยเร็ว!" แม้อวนที่สองจะกู้ขึ้นมาได้ค่อนข้างเร็ว แต่ฝูงปลาอินทรีนั้นมีขนาดใหญ่เกินไป

อีกทั้งการที่วาฬเพชฌฆาตโผล่มาเป็นระยะอยู่ไม่ไกล ทำให้พวกมันตกใจกลัวจนยิ่งเบียดเสียดรวมตัวกันแน่น กลายเป็นเกลียวคลื่นสีเงินที่เคลื่อนไหวระลอกแล้วระลอกเล่า

ทั้งสามคนเค้นแรงทั้งหมดที่มี ส่งเสียงร้องให้จังหวะพร้อมเพรียง ร่วมแรงร่วมใจออกแรงแทบขาดใจ กว่าจะลากอวนที่สองขึ้นพ้นกราบเรือมาได้

อาลี่เหนื่อยจนทิ้งตัวลงนั่งแหมะบนดาดฟ้าเรือ หน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างแรง หอบหายใจแฮกๆ แล้วพูดว่า "พี่ใหญ่ ปลาจะเยอะเกินไปแล้วเนี่ย"

"อย่าบ่นน่า รีบทำงานเข้า! ลากได้อีกไม่กี่อวน พอถึงเวลาแบ่งเงิน แกจะรู้เองว่าความเหนื่อยตอนนี้มันคุ้มแค่ไหน"

ด้วยแรงกระตุ้นของพี่ใหญ่ ทั้งสามคนก็ฮึดสู้ ลุยลากอวนรวดเดียวถึงหกตา

ชั่วพริบตาเดียว บนดาดฟ้าเรือก็เต็มไปด้วยปลาอินทรีดิ้นกระแด่วๆ เกล็ดปลาสะท้อนประกายสีเงินวับวาวใต้แสงแดดสีทองเจิดจ้า

กลางทะเลกว้าง ลมทะเลพัดหวีดหวิว ทุกคนยังคงง่วนอยู่กับการลากปลาอันแสนวุ่นวาย

ทันใดนั้น เสียงร้องของวาฬเพชฌฆาตตัวน้อยก็แว่วเข้ามา "พี่ใหญ่ พวกเราต้องไปแล้วนะ มีเรือแล่นมาทางนี้"

หลี่ซิงที่กำลังคุมหางเสืออยู่ในห้องคนขับ ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนั้น จึงตอบกลับไป "ได้เลยพวก ครั้งนี้ขอบใจพวกนายมากนะ! ไว้คราวหน้าถ้าเห็นเรือพวกเราอีกล่ะก็ แวะมาได้เลย เราเป็นเพื่อนกันตลอดไป!"

"ได้เลย" เสียงติดหยิ่งนิดๆ ของวาฬเพชฌฆาตดังกังวานลึกเข้ามาในห้วงความคิดของหลี่ซิง

จากนั้นก็เห็นมันสะบัดครีบหางอย่างปราดเปรียว ว่ายตามฝูงของมัน มุ่งหน้าออกจากน่านน้ำแถบนี้ไปอย่างสบายอารมณ์

พวกพี่ใหญ่ที่ยังคงออกแรงเหวี่ยงอวนอยู่ตรงหัวเรือ ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวของฝูงวาฬที่จากไปก็พากันแปลกใจ

พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเรือประมงสองลำแล่นตรงดิ่งมาทางพวกตนด้วยความเร็วเต็มพิกัดอยู่ตรงเส้นขอบฟ้าลิบๆ

"พี่ใหญ่ มีเรือประมงลำอื่นแล่นเข้ามาแล้ว!" อาลี่หน้าตาตื่น ร้องบอกพี่ใหญ่อย่างร้อนรน

หลี่อวิ๋นยืนเกาะกราบเรือ ตะโกนบอกหลี่ซิงในห้องคนขับ "อาซิง พวกเราก็รีบแล่นเรือหนีเหอะ! ทะเลกว้างใหญ่ขนาดนี้ ทิ้งระยะห่างจากพวกมันหน่อยดีกว่า"

"ได้เลยพี่ใหญ่" หลี่ซิงบังคับเรืออย่างชำนาญ มุ่งหน้าไปยังจุดที่วางเบ็ดราวไว้

หลี่อวิ๋น พี่เขย และอาลี่ไม่รอช้า รีบช่วยกันยกของที่ได้บนดาดฟ้าเรือเข้าไปเก็บในห้องเย็นจนหมดเกลี้ยง

ถึงตอนนี้ ทั้งสามคนถึงได้ทิ้งตัวลงนั่งแผ่บนดาดฟ้าเรือเหมือนยกภูเขาออกจากอก หอบหายใจเหนื่อยอ่อนเสียงดัง

แขนของแต่ละคนยังคงสั่นระริกไม่หยุด เพราะการโหมทำงานหนักติดต่อกันเมื่อครู่ได้ผลาญเรี่ยวแรงของพวกเขาไปจนเกลี้ยงแล้ว

"พี่ใหญ่ พี่เขย เที่ยวนี้เราน่าจะได้มาสักเท่าไหร่กันเนี่ย?" อาลี่ถามพลางนวดไหล่ที่ปวดระบมจนแทบแหลกเป็นชิ้นๆ

"ประเมินดูแล้วอย่างน้อยก็น่าจะมีห้าพันจิน" พี่ใหญ่ยิ้มกว้างด้วยความโล่งอก ถอนหายใจยาวอย่างสุขใจ "วันนี้ถือว่าเหนื่อยไม่เสียเปล่าจริงๆ"

"เสร็จงานวันนี้ พวกเราพักกันสักสองวันเถอะ อีกเดี๋ยวก็ถึงวันไหว้พระจันทร์แล้วด้วย"

อวี๋หยางเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เขารู้ดีว่าถ้าต้องใช้แรงแขนหว่านอวนจับปลาแบบนี้ทุกวัน ทุกคนคงได้หมดสภาพคาเรือลำนี้เข้าสักวันแน่

"เอาสิ พักก็พัก! รอเรือลำใหญ่ที่เราสั่งจองไว้ต่อเสร็จเมื่อไหร่ ชีวิตก็สบายขึ้นแล้ว นั่นน่ะเป็นเรือใหญ่ที่ติดตั้งอุปกรณ์อวนลากทันสมัย ทำงานด้วยระบบเครื่องจักรหมด เราจะได้ไม่ต้องมาเหนื่อยสายตัวแทบขาดแบบนี้อีก อ้อจริงสิ อาซิง ที่ดินไม่กี่แปลงของบ้านฉันกับพี่เขยแกน่ะ ว่างๆ แกช่วยไปดูให้หน่อยนะ"

"ได้สิพี่ เดี๋ยวผมไปคุยกับเถ้าแก่จางให้ พี่ใหญ่วางใจเถอะ"

ปลาอินทรีลำตัวยาวแบนข้าง น้ำหนักตัวโดยเฉลี่ยอยู่ที่ 4.5 จินขึ้นไป ลำตัวสีเทาเงิน มีลายขวางและจุดประสีคล้ำ เนื้อปลาใช้กินสดหรือทำเป็นปลาแห้งก็ได้ ส่วนตับก็นำไปสกัดเป็นน้ำมันตับปลา

เรือลำเล็กของทั้งสี่คนแล่นมาถึงบริเวณที่วางเบ็ดราวอย่างรวดเร็ว

ของที่ได้จากสายเบ็ดราวกะคร่าวๆ มีราว 200 จินเห็นจะได้

และในบรรดา "ของดี" กองนี้ มีปลาซานเตาตัวหนึ่งนอนสงบนิ่งอยู่อย่างหนักอึ้งราวกับราชาแห่งฝูงปลา น้ำหนักไม่ต่ำกว่าหกเจ็ดจินเลยทีเดียว

หลี่ซิงเงยหน้ามองพวกพี่ใหญ่ที่เหนื่อยจนหอบแฮกอยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยว่า "พี่ใหญ่ พวกพี่พักผ่อนกันก่อนเถอะ เดี๋ยวผมขับเรือกลับเอง"

พูดจบ เขาก็ติดเครื่องยนต์อย่างคล่องแคล่ว แล้วเร่งความเร็วเรือมุ่งหน้ากลับบ้านทันที

พอใกล้ถึงท่าเรือ เสียงจอแจก็เริ่มดังแว่วมา หลี่ซิงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหากู้ลี่

"พี่ลี่ รบกวนช่วยหาคนมาช่วยยกปลาลงจากเรือเยอะๆ หน่อยครับ พวกพี่ใหญ่เหนื่อยกันจนไม่ไหวแล้ว วันนี้เล่นเอาแทบหมดสภาพกันทุกคนเลย"

เรือเพิ่งจะเทียบท่าอย่างมั่นคง กู้ลี่ก็พาคนงานรูปร่างกำยำแข็งแรงสี่คนเดินจ้ำอ้าวเข้ามาต้อนรับทันที

เวลานี้หลี่ซิงคิดแต่จะรีบขนปลาลงจากเรือให้เร็วที่สุด ไม่มีกะจิตกะใจจะมามัวกังวลว่าใครจะมองว่าตนทำตัวโอ้อวดหรือเปล่าแล้ว

"อาซิง เที่ยวนี้จับปลาดีอะไรมาได้บ้างล่ะ?" กู้ลี่อดใจถามด้วยความอยากรู้ไม่ได้

มุมปากของหลี่ซิงยกยิ้มพลางตอบว่า "พี่ลี่ เป็นปลาอินทรีครับ เที่ยวนี้เรียกว่าได้ผลผลิตถล่มทลายเลย กะดูแล้วน่าจะราวๆ ห้าพันจินได้ อาศัยพวกเราไม่กี่คนกัดฟันใช้แรงมือค่อยๆ ดึงขึ้นมาทีละอวน พวกพี่ใหญ่นี่เหนื่อยจนแทบยืดเอวไม่ขึ้นกันแล้ว"

พอกู้ลี่ได้ยินตัวเลขนี้ ตาของเขาก็เบิกกว้างเท่าไข่ห่าน สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง "ห้าพันจินเชียวเรอะ?! แม่เจ้า พวกแกนี่สุดยอดเกินไปแล้ว!"

พอได้สติ กู้ลี่ก็รีบถลกแขนเสื้อขึ้นสั่งการทันที "อาซิง พวกนายสี่คนคอยคุมการยกของลงนะ พอเต็มคันรถคันนึง ก็ส่งคนตามไปคนนึง มือเท้าให้มันคล่องๆ หน่อย"

พริบตานั้น ท่าเรือก็พลันคึกคักมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา

ผู้คนรอบข้างต่างมองไปทางเรือบ้านกู้ลี่ตาละห้อย เข่งปลาถูกลำเลียงลงมาราวกับขบวนมังกรต่อแถว เข่งแล้วเข่งเล่า คนที่มองดูอยู่ห่างๆ ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"พุทโธ่พุทถังเอ๊ย นี่มันจับปลามาได้เท่าไหร่กันเนี่ย? ทำไมขนลงมาเท่าไหร่ก็ไม่หมดสักที!"

"จิ๊ๆ ดูโชคของพวกมันสิ จะเว่อร์เกินไปแล้วมั้ง! นอกจากจะเจอฝูงปลาเข้าเต็มเปาแล้ว ปลายังตัวอวบอ้วนทุกตัวเลย บ้านนี้เตรียมรวยเละแน่ๆ เห็นแล้วน่าอิจฉาชะมัด"

"เรือลำที่เพิ่งอวดฟอร์มเด่นอยู่ตรงท่าเรือเมื่อก่อนหน้านี้ ก็เรือบ้านมันใช่ไหมล่ะ? ดูเอาเถอะ โชคแบบนี้ ไม่ยอมรับก็ต้องยอมรับล่ะวะ!"

"แล้วเรือบ้านฉันเมื่อไหร่จะกลับมาสักทีเนี่ย? พอกลับมานะ ฉันจะตามก้นพวกไอ้หนุ่มกลุ่มนี้ออกทะเลไปด้วย เผื่อจะได้ติดสอยห้อยตามกอบโกยกับเขาบ้าง จะได้รวยทางลัดสักที!"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา คนรอบข้างต่างก็หันมาค้อนขวับพร้อมกันเหมือนนัดไว้

ในใจต่างพากันแอบค่อนขอด คนเขาดวงเฮงทำมาหากินจนร่ำรวย แล้วเขาจะพาแกไปด้วยงั้นเรอะ? ฝันกลางวันไปเถอะ!

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง