บทที่ 53 เหนื่อยจนหมดสภาพกันเป็นแถว

ง่วนอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ขนปลาลงจากเรือจนหมด หลี่ซิงรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เขาล้วงมือคลำในกระเป๋ากางเกงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบธนบัตรใบละ 50 หยวนออกมา ก่อนจะเดินยิ้มแป้นเข้าไปหาคนงานขนของ

พูดจาอย่างมีมารยาทว่า “พวกพี่ครับ รบกวนช่วยทำความสะอาดเรือให้หน่อยนะ เงินนิดๆ หน่อยๆ เอาไปซื้อบุหรี่สูบแก้เหนื่อยกันครับ”

คนงานรับเงินไปพลางตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น รีบคว้าไม้กวาด ไม้ถูพื้น และอุปกรณ์ต่างๆ ก้าวขึ้นเรือไปเริ่มทำความสะอาดทันที

พอมาถึงแพรับซื้อ ภาพแรกที่เห็นคือกู้ลี่กำลังยืนกำโทรศัพท์มือถือแน่น ตะเบ็งเสียงดังลั่นคุยประสานหารถขนส่ง

ก็นั่นแหละ ปลาเยอะขนาดนี้ ถ้าไม่รีบขนย้ายออกไป ท่ามกลางอากาศอบอ้าวแบบนี้ ขืนปล่อยไว้นานจนไม่สดขึ้นมา ความเสียหายคงมหาศาล

“ติดตั้งกว้านสลิงเถอะ พวกนายเล่นใช้แรงคนดึงตลอดแบบนี้ ร่างกายมันจะไปทนไหวได้ยังไง”

พ่อของกู้ลี่ขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

หลี่อวิ๋นยกแขนเสื้อขึ้นปาดเหงื่อเม็ดเป้งบนหน้าผาก ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว

ตอบกลับไปอย่างไม่คิดอะไรมาก “ลุงครับ ไม่เป็นไรหรอก เรือใหญ่ของพวกเราดัดแปลงใกล้เสร็จแล้ว อีกไม่ถึงเดือนก็เรียบร้อย ถึงตอนนั้นบนเรือก็มีกว้านสลิงติดตั้งมาให้พร้อม ต่อไปทำงานก็ไม่ต้องเปลืองแรงขนาดนี้แล้วครับ”

หลี่ซิงยืนอยู่ข้างๆ พยักหน้าเห็นด้วย

ความจริงในใจเขาเองก็อยากติดกว้านสลิงจะตาย แต่เรือลำนี้เช่ามา ถ้าแอบดัดแปลงเอง ทางอู่ต่อเรืออาจจะหาเรื่องเล่นแง่เอาได้ ถึงตอนนั้นจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยาก

กู้ลี่เห็นพวกเขาก้าวเข้ามา ก็รีบยกมือทักทาย ไม่ยอมให้พวกหลี่อวิ๋นทั้งสามคนต้องมาเหนื่อยต่อ

เขาใส่ใจให้พวกนั้นไปนั่งพักผ่อนอยู่ข้างๆ ก่อน แล้วกวักมือเรียกแค่หลี่ซิง “อาซิง มานี่ มาช่วยกันยกปลาขึ้นชั่งหน่อย”

ทั้งสองก้าวอาดๆ ไปที่ตาชั่ง โก่งตัวลงออกแรงยกตะกร้าปลาหนักอึ้งขึ้นไปทีละใบ

เสียงลูกตุ้มเลื่อนดังเอี๊ยดอ๊าด จนกระทั่งตัวเลขหยุดนิ่ง น้ำหนักมากกว่าที่หลี่ซิงกะไว้เสียอีก โห เอาเข้าไป ตั้ง 5,662 จิน!

“อาซิง ใกล้จะถึงวันไหว้พระจันทร์แล้ว ราคาตลาดของทะเลผันผวนน่าดู ปลาชุดนี้พี่คิดให้จินละ 26 หยวน นายว่าไง” กู้ลี่หยุดมือที่กำลังทำอยู่แล้วเอ่ยถาม

“พี่ลี่ ได้เลย ไม่มีปัญหาครับ” หลี่ซิงตอบรับอย่างกระฉับกระเฉง

จังหวะนั้นเอง พ่อของกู้ลี่ก็ก้าวเท้าเดินเนิบๆ ออกมาจากด้านใน มือประคองถาดไม้อย่างมั่นคง บนถาดมีถ้วยน้ำชาร้อนกรุ่นวางเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ

เขาทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ทุกคนอย่ามัวยืนเก้ๆ กังๆ กันอยู่เลย มานั่งพักดื่มชาร้อนๆ ให้หายเหนื่อยก่อน เรื่องใหญ่แค่ไหนก็ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอก”

พูดจบก็วางถ้วยชาลงเบาๆ แล้วหันหลังเดินออกจากประตูไป

กู้ลี่ขยับเข้ามาใกล้หลี่ซิงแล้วกระซิบเสียงเบาอย่างมีลับลมคมใน “เงินค่าปลาเมื่อวานโอนเข้าบัญชีแล้วนะ ฉันโอนเข้าบัตรนายเรียบร้อย แต่ฉันหักค่านายหน้าไปแค่แปดหมื่นหยวนพอ นายอย่าเพิ่งขัด ฟังฉันเล่าก่อน วันนี้มีเถ้าแก่ใหญ่หลายคนแวะมาหา บังคับให้ฉันส่งของดีให้พวกเขาก่อนเป็นเจ้าแรก แถมยังบอกว่าจะร่วมมือกันระยะยาว นี่นับว่าได้พึ่งบารมีปลาตัวนั้นที่นายจับมาแท้ๆ ทำให้ฉันได้ทั้งคอนเนกชันทั้งเงินทอง ถ้าไม่ใช่เพราะปลาตัวนั้น มีหรือของในมือฉันจะโดนเหมาจองเกลี้ยง เพราะงั้นค่านายหน้าแปดหมื่นหยวนก็เกินพอแล้ว”

หลี่ซิงได้ยินก็ชะงักไปนิด ก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วพูดอย่างใจกว้าง “พี่ลี่ เรื่องเล็กน้อยน่า พี่จัดการยังไงผมก็ไว้ใจอยู่แล้ว”

กู้ลี่เห็นดังนั้นก็นั่งลงอย่างพึงพอใจ หยิบกระดาษกับปากกาขึ้นมาเริ่มคิดบัญชีของวันนี้

ไม่นานตัวเลขก็สรุปออกมา แค่ปลามาป๋ายอย่างเดียวก็ขายได้สูงถึง 147,212 หยวน พอมารวมกับปลาเบ็ดเตล็ดอื่นๆ ยอดรวมก็พุ่งไปถึง 159,800 หยวน เห็นตัวเลขแล้วก็ทำเอาอ้าปากค้างกันไปตามๆ กัน

ส่วนหลี่ซิงที่เพิ่งหย่อนตัวลงนั่ง ใจกลับลอยไปไกล ในหัวเอาแต่สงสัยเรื่องที่ตัวเองสื่อสารทางจิตกับวาฬเพชฌฆาตได้อย่างน่าประหลาด ภาพเหตุการณ์ตอนประจันหน้ากับมันยังคงฉายวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด

ขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่าน เสียงของลุงกู้ก็ดังขึ้นข้างหู “อาซิง อาซิง เจ้าเด็กคนนี้นี่ ยืนเหม่ออะไรอยู่ได้ รีบมากินบะหมี่รองท้องก่อน เดี๋ยวจะหิวไส้กิ่วเอา”

หลี่ซิงสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เงยหน้ามองก็เห็นลุงกู้ยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างโต๊ะน้ำชา นิ้วชี้เคาะเบาๆ บนโต๊ะที่มีชามบะหมี่ร้อนกรุ่นส่งกลิ่นหอมฟุ้งวางอยู่หลายชาม บนเส้นบะหมี่ยังมีไข่ดาวเยิ้มๆ โปะไว้ให้อีกชามละฟอง

พอมองไปข้างๆ พี่ใหญ่หลี่อวิ๋นกับอีกสองคนก็นั่งล้อมโต๊ะก้มหน้าก้มตากินกันอย่างเอร็ดอร่อย เคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง พลางซดน้ำซุปเสียงดังซูดซาดเป็นระยะ

หลี่ซิงรีบลุกขึ้น พูดด้วยความซาบซึ้งใจ “ขอบคุณครับลุง”

พูดจบเขาก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป คว้าตะเกียบขึ้นมาโซ้ยบะหมี่เข้าปาก เส้นร้อนๆ ไหลลงกระเพาะช่วยให้ท้องอุ่นสบาย ร่างกายที่ล้าพลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา

พอกินเสร็จ กู้ลี่ก็นับเงินสดของวันนี้อย่างคล่องแคล่วแล้วยื่นส่งให้หลี่ซิง

หลี่ซิงรับเงินมาพลางยิ้มแป้นบอก “พี่ลี่ พวกผมขอตัวกลับก่อนนะ ไม่อยู่เกะกะแถวนี้แล้ว”

“ได้เลย พวกนายเหนื่อยกันมาทั้งวัน รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ” กู้ลี่ตอบรับอย่างอารมณ์ดี

พอกลับถึงบ้าน หลี่ซิงก็จัดการแบ่งเงินสดที่หาได้ในวันนี้ ได้ไปบ้านละ 23,970 หยวน

แบ่งเงินเสร็จ เขาก็ไปยืนอยู่กลางลานบ้าน กระแอมเคลียร์คอทีหนึ่งแล้วประกาศกับทุกคน “มีข่าวดีจะบอกครับ เงินค่าปลาตัวใหญ่เมื่อวานเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้วนะ พี่กู้ลี่หักค่านายหน้าไปแค่แปดหมื่นหยวน ตอนนี้ทุกคนส่งเลขบัญชีมาให้ผมได้เลย พรุ่งนี้ผมเข้าเมืองแล้วจะโอนให้ แบ่งกันแล้วตกบ้านละ 330,000 หยวน!”

จากนั้นเขาก็ประกาศต่อว่า ช่วงสองวันนี้ให้ทุกคนพักผ่อนกันให้เต็มที่ รอให้พ้นช่วงเทศกาลไปก่อนแล้วค่อยออกทะเลหาปลากันต่อ

พี่สะใภ้กับพี่สาวได้ยินว่าจะได้เงินเยอะขนาดนั้นก็ยิ้มจนแก้มแทบปริ แววตาเป็นประกายด้วยความดีใจ สองคนสุมหัวคุยกันเจื้อยแจ้วว่าจะเอาเงินก้อนนี้ไปทำอะไรดี

“จริงสิ อาซิง พรุ่งนี้แกเข้าเมืองไปรับรถ จะกลับมาประมาณกี่โมงล่ะ” จางอวิ๋นผู้เป็นพี่สะใภ้เอ่ยถามด้วยความใส่ใจ

“พรุ่งนี้ผมอาจมีธุระต้องจัดการในเมืองอีกนิดหน่อย น่าจะกลับถึงบ้านมะรืนนี้ครับ” หลี่ซิงตอบ

“งั้นก็พอดีเลย พรุ่งนี้เป็นวันคี่ มะรืนแกขับรถกลับมา พวกเราจะจุดประทัดฉลองให้สักสองตับ เอาให้คึกคักไปเลย!” พี่สาวพูดกับหลี่ซิงอย่างตื่นเต้น

ระหว่างทางเดินกลับบ้าน หลี่ซิงกับอาลี่บังเอิญเจอผู้ใหญ่บ้านเข้าพอดี จึงถือโอกาสบอกเรื่องที่พี่ใหญ่กับพี่เขยอยากได้ที่ดิน

“นี่มัน… ออกจะลำบากหน่อยนะ…” จางเยี่ยชิงผู้ใหญ่บ้านทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ดูลังเลใจ พลางยกมือเกาหัวแกรกๆ

คราวก่อนที่หลี่ซิงกับอาลี่มาขอที่ดิน หลี่ซิงใจป้ำบริจาคเงินให้ถึงสองหมื่นหยวน อีกทั้งหมู่บ้านยังไม่เคยจัดสรรที่ดินให้ทั้งสองคนจริงๆ ถึงได้ตอบตกลงไปอย่างง่ายดาย

เมื่อเห็นผู้ใหญ่บ้านมีท่าทีลำบากใจ หลี่ซิงจึงพูดขึ้นว่า “ผู้ใหญ่ครับ เอาแบบนี้ดีไหม ผมออกเงินบริจาคให้อีกสองหมื่นหยวน แล้วผู้ใหญ่ช่วยจัดสรรที่ดินตรงนาดินเค็มสามหมู่ให้พี่ใหญ่กับพี่เขยผม ผู้ใหญ่ว่าพอไหวไหมครับ”

“ได้สิ ได้! แน่นอนว่าได้อยู่แล้ว! ถึงเวลาแกแค่ให้พี่ใหญ่กับพี่เขยมาเซ็นชื่อที่ทำการหมู่บ้านก็พอ”

ผู้ใหญ่บ้านได้ยินเข้าก็ฉีกยิ้มกว้างทันตา ในใจลอบคิดว่า เจ้าพวกนี้ออกทะเลคงหาเงินได้มหาศาลจริงๆ เงินสองหมื่นหยวนสำหรับหลี่ซิงคงเป็นแค่เศษเงินเท่านั้นแล้วล่ะมั้ง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง