บทที่ 54 เผยความในใจต่อกัน

หลายวันต่อจากนี้ไม่ต้องออกทะเล หลี่ซิงจึงนอนหลับสนิทอย่างแสนสบาย กว่าจะค่อยๆ ตื่นขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อนก็ปาเข้าไปเก้าโมงเช้าแล้ว

เขาเอื่อยเฉื่อยลุกขึ้นมานั่งบนเตียง บิดขี้เกียจยกใหญ่จนกระดูกลั่นเปรี๊ยะ ราวกับร่างกายกำลังโห่ร้องยินดีให้กับความผ่อนคลายที่หาได้ยากนี้

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันลวกๆ แล้ว หลี่ซิงก็เดินเอื่อยๆ ตรงไปบ้านพี่ใหญ่ กะว่าจะไปกินมื้อเช้าร้อนๆ ให้สบายท้อง

พอกินอิ่ม หลี่ซิงก็จัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ เตรียมตัวจะเดินทางเข้าเมือง

จังหวะนั้น พี่สะใภ้ก็ยื่นมือมาขวางไว้ ก่อนจะหยิบยันต์แคล้วคลาดที่พับเป็นทรงสี่เหลี่ยมเรียบร้อยออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

"อาซิง เผายันต์แคล้วคลาดแผ่นนี้ก่อนขึ้นรถนะจ๊ะ จะได้คุ้มครองให้เดินทางปลอดภัยตลอดทาง"

หลี่ซิงเห็นดังนั้นก็รีบยื่นมือไปรับมาพร้อมเอ่ยขอบคุณจากใจจริง "ขอบคุณครับพี่สะใภ้"

หลังบอกลาพี่ใหญ่และพี่สะใภ้แล้ว หลี่ซิงก็ไปที่ตำบล นั่งรถประจำทางมุ่งหน้าเข้าตัวเมือง

ไม่นานนัก รถประจำทางก็มาถึง หลี่ซิงเดินอย่างคุ้นเคยเข้าไปในศูนย์รถยนต์ที่จองรถไว้ แล้วจ่ายเงินส่วนที่เหลือจนครบ

พนักงานสาวคนเดิมยังคงกระตือรือร้นและบริการดีเยี่ยม วิ่งวุ่นช่วยเขาทำเอกสารต่างๆ ปากก็พูดไม่หยุด อธิบายเรื่องการดูแลรักษาในระยะยาวให้ฟังอย่างละเอียด

ครู่เดียว พนักงานสาวก็เดินยิ้มแย้มเข้ามาบอกเขาว่า ขับรถออกไปได้แล้ว

หลี่ซิงเดินมาข้างตัวรถ จุดไฟเผายันต์แคล้วคลาดที่พี่สะใภ้ให้มา จากนั้นถึงค่อยเข้าไปนั่งในรถอย่างสบายใจ

เขาขับไปธนาคารก่อนเป็นอันดับแรกเพื่อโอนเงินส่วนแบ่งให้พวกพี่ใหญ่

จากนั้นก็สตาร์ตเครื่อง มุ่งตรงไปยังร้านทองและเครื่องประดับในตัวเมือง

หลี่ซิงมีเป้าหมายชัดเจน จัดการเลือกกำไลข้อมือมาหนึ่งวง และสร้อยคออีกหนึ่งเส้น

พอเสร็จธุระ หลี่ซิงก็ขับรถตรงไปยังสถานีขนส่งผู้โดยสารทางไกล

เขาจอดรถเรียบร้อยแล้วสาวเท้าเดินไปรอที่ทางออก เลือกจุดที่สะดุดตาแล้วยืนนิ่ง สายตาจับจ้องฝูงคนที่ทยอยเดินออกมาตาไม่กะพริบด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง

ผ่านไปไม่นาน ร่างเพรียวระหงสะดุดตาก็ก้าวเข้ามาในครรลองสายตา

หลี่ซิงรีบสาวเท้ายาวๆ เข้าไปหา ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม พลางยื่นมือไปช่วยรับกระเป๋าเดินทางแล้วถามเสียงนุ่ม "เหนื่อยไหม"

"ไม่เหนื่อยหรอก"

"ไปกันเถอะ รถจอดอยู่ข้างนอก"

"นี่นายขับรถซาเล้งมาเหรอ" กู้ถังเอ่ยแซวยิ้มๆ

ปกติแล้วกู้ถังกับหลี่ซิงมักจะส่งข้อความคุยกันทางโทรศัพท์อยู่เสมอ

หัวใจของกู้ถังเปรียบเสมือนผิวน้ำที่เคยนิ่งสงบแล้วถูกก้อนหินโยนลงไปจนเกิดระลอกคลื่น เธอค่อยๆ ถูกหลี่ซิงดึงดูดเข้าหาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

ในที่สุด ในค่ำคืนที่ฝนกระหน่ำฟ้าคะนอง กู้ถังก็รวบรวมความกล้าสารภาพความในใจกับหลี่ซิงผ่านทางโทรศัพท์

และการเดินทางมาในวันนี้ กู้ถังก็เป็นคนบอกหลี่ซิงล่วงหน้า เขาถึงได้บอกพวกพี่สะใภ้ไว้ก่อนว่าจะไม่กลับบ้าน

กู้ถังเดินตามหลี่ซิงออกมาข้างนอก พอเห็นเขาเดินไปหยุดยืนอยู่ข้างรถเก๋งคันใหม่เอี่ยม เธอก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ หลุดปากถามออกไปทันที "นายซื้อเหรอเนี่ย"

"ก็ใช่น่ะสิ คิดว่าจะมารับเธอทั้งที รถสามล้อจะไปสมฐานะคนสวยระดับนี้ได้ยังไง ฉันเลยตั้งใจถอยรถคันใหม่มารับเธอโดยเฉพาะเลยนะ"

"ปากหวานจริงเชียว" กู้ถังค้อนตาใส่หลี่ซิงไปทีหนึ่ง

หลี่ซิงรีบกระตือรือร้นช่วยยกสัมภาระของกู้ถังไปเก็บไว้ท้ายรถ จากนั้นก็เปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้อย่างสุภาพ

พอตัวเองเข้ามานั่งประจำที่คนขับและรัดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้ว จึงหันไปถาม "มื้อเที่ยงอยากกินอะไรดี"

"พวกของกินเล่น กินเสร็จแล้วพวกเราไปเดินช้อปปิ้งกันนะ"

"ได้เลย ออกเดินทาง!"

ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงถนนคนเดิน

พอหลี่ซิงจอดรถเสร็จ กู้ถังก็ลงมาควงแขนเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งคู่เดินเคียงข้างกัน พลางแวะชิมของอร่อยชวนน้ำลายสอตลอดทาง

ทั้งสองดื่มด่ำอยู่ในโลกหวานแหววของคนสองคนอย่างเต็มที่ เวลาคล้ายมีเวทมนตร์สะกดให้ค่อยๆ ผ่านไปอย่างเงียบเชียบ

ไม่ทันรู้ตัว แสงไฟบนถนนคนเดินก็ทยอยสว่างไสวราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า แต่งแต้มยามค่ำคืนให้มีเสน่ห์เป็นพิเศษ ทั้งคู่ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าดึกมากแล้ว

"หาที่พักกันไหม"

"อื้อ ตามใจนายเถอะ เปิดสองห้องนะ" เสียงของกู้ถังแฝงความเขินอายที่ยากจะสังเกต แก้มสองข้างแดงระเรื่อราวกับเมฆยามเย็น

"จัดไป!" หลี่ซิงตอบรับอย่างกระฉับกระเฉง เขารู้ดีว่ากู้ถังเป็นผู้หญิงรักนวลสงวนตัว

อีกทั้งทั้งคู่ต่างจริงจังมองไปถึงขั้นแต่งงาน ไม่ใช่แค่คบเล่นๆ ไปวันๆ เขาจึงเคารพการตัดสินใจของเธอทุกอย่าง

หลี่ซิงถือบัตรประชาชนของทั้งสองคน ก้าวยาวๆ ตรงไปเปิดห้องที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า

หลังจากเข้าห้องแล้ว หลี่ซิงก็ล้างหน้าล้างตาแบบง่ายๆ จากนั้นก็นั่งพักผ่อนบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้าแต่สบายใจ

เขารู้ดีว่าผู้หญิงเวลาอาบน้ำแต่งตัวมักจะใช้เวลานาน จึงนั่งรออย่างใจเย็นอยู่ประมาณยี่สิบนาที ถึงค่อยลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเดินไปหน้าห้องข้างๆ ยกมือเคาะประตูเบาๆ

ตอนนี้กู้ถังเปลี่ยนมาใส่ชุดที่ทั้งใส่สบายและสวยงามแล้ว พอได้ยินเสียงเคาะประตูก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อเปิดประตูเห็นว่าเป็นหลี่ซิง จึงถามออกไปตามสัญชาตญาณ "มีอะไรเหรอ"

"ลองชุดหรือยัง"

"ลองแล้ว" กู้ถังก้มหน้า ไม่กล้าสบตาหลี่ซิงตรงๆ

"เธอจะตื่นเต้นทำไมเนี่ย" หลี่ซิงอดแซวไม่ได้

"ใครตื่นเต้นกันล่ะ" กู้ถังยังปากแข็ง

หลี่ซิงยื่นมือออกไป หงายฝ่ามือขึ้น เอ่ยเสียงนุ่ม "ส่งมือมาสิ"

"ทำไมเหรอ" แม้ปากจะถามด้วยความสงสัย แต่กู้ถังก็ยอมยื่นมือออกไปแต่โดยดี

หลี่ซิงกุมมือกู้ถังไว้ อีกมือหนึ่งค่อยๆ ล้วงเอากล่องเครื่องประดับออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เปิดออกเบาๆ ด้านในเป็นกำไลข้อมืออันประณีตวงหนึ่ง เขาค่อยๆ สวมมันเข้ากับข้อมือของกู้ถังอย่างระมัดระวัง ขยับอย่างอ่อนโยนเพราะกลัวจะทำให้เธอเจ็บ

กู้ถังที่เดิมทีก้มหน้าอยู่ พอสัมผัสได้ถึงความเย็นที่ข้อมือ เธอก็เงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ

เมื่อเห็นกำไลข้อมือที่งดงามจับตา ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

เธอรู้ดีว่าตอนเดินเที่ยวช่วงบ่าย ทั้งสองคนเดินกันเร่งรีบ ไม่มีเวลาแวะซื้อเครื่องประดับแบบนี้เลยสักนิด

นั่นหมายความว่าหลี่ซิงตั้งใจเตรียมเซอร์ไพรส์ชิ้นนี้ไว้ก่อนจะมารับเธอแล้ว

หัวใจของกู้ถังราวกับถูกเติมเต็มไปด้วยลูกกวาดอันแสนหวาน ความดีใจเอ่อล้นออกมาทางสีหน้า ใบหน้าผลิบานไปด้วยรอยยิ้มสดใส

"ชอบไหม" หลี่ซิงถามเสียงนุ่ม สายตาจับจ้องกู้ถังอย่างจดจ่อ แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

กู้ถังยกข้อมือขึ้น พินิจดูกำไลทองอย่างละเอียด ยิ่งดูก็ยิ่งชอบ ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ชอบสิ"

หลี่ซิงบอกให้กู้ถังหันหลังให้เขา น้ำเสียงทำเป็นมีความลับ "อย่าเพิ่งหันมานะ"

แม้กู้ถังจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็ยอมหันหลังให้อย่างว่าง่าย เธอรู้สึกได้ถึงสัมผัสเย็นเฉียบแตะลงที่ลำคอ

พอก้มลงมองตามสัญชาตญาณ ก็พบว่ามีสร้อยคอทอประกายระยิบระยับเพิ่มขึ้นมาเส้นหนึ่ง

สร้อยเส้นนั้นต้องแสงไฟส่องประกายหลากสีสัน สวยงามจับตาจนแทบลืมหายใจ

เธอเอามือทาบอกด้วยความตื่นเต้นดีใจ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความซาบซึ้งและประหลาดใจ

หลี่ซิงมองใบหูที่แดงระเรื่อของกู้ถัง ราวกับถูกท่าทางเอียงอายของเธอดึงดูด อดไม่ได้ที่จะยื่นหน้าเข้าไปประทับจูบข้างใบหูของเธอเบาๆ

สองแก้มของกู้ถังเห่อแดงขึ้นมาทันควันราวกับผลแอปเปิลสุกงอม เธอสะดุ้งขยับตัวตามสัญชาตญาณ น้ำเสียงสั่นเครือนิดๆ "อาซิง…"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง