บทที่ 55 คุยเล่น กลับบ้าน

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อแสงแดดแรกส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาทาบทาในห้องอย่างแผ่วเบา

หลี่ซิงค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้ายามหลับใหลอันสงบและอ่อนหวานของกู้ถัง หญิงสาวในอ้อมอก

เส้นผมของเธอนุ่มสลวยดุจแพรไหมแผ่กระจาย สัมผัสกับผิวของเขาเบาๆ มอบไออุ่นที่ยากจะสังเกตเห็น

หลี่ซิงรู้สึกถึงความอ่อนโยนที่เอ่อล้นขึ้นมาในใจ เขาหยุดขยับตัวโดยไม่รู้ตัว เพียงแค่ออกแรงที่แขนเล็กน้อย ดึงร่างของทั้งสองให้แนบชิดกันยิ่งขึ้น

อาจเป็นเพราะการเคลื่อนไหวอันแผ่วเบาของหลี่ซิงไปรบกวนความฝันอันแสนหวานของกู้ถัง เธอจึงคราง "อืม" ออกมาเบาๆ น้ำเสียงแฝงความเกียจคร้านและหวานซึ้งของคนที่เพิ่งตื่นนอน

จากนั้นเหมือนเธอจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แก้มพลันแดงระเรื่อ ก่อนจะมุดทั้งตัวเข้าไปในอ้อมอกของหลี่ซิง ราวกับต้องการหาความอบอุ่นและปลอดภัยให้มากขึ้น

"อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวฉันไปซื้อให้" เสียงของหลี่ซิงดังขึ้นเบาๆ

กู้ถังได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่งามทอประกายวาววับ ทั้งคาดหวังและจริงจัง "อาซิง นายจะแต่งงานกับฉันไหม"

หลี่ซิงชะงักไปนิด ก่อนมุมปากจะยกยิ้มอย่างมั่นใจ "ติดแค่ตอนนี้เราสองคนไม่ได้พกทะเบียนบ้านมาด้วยน่ะสิ ไม่อย่างนั้นนะ ฉันคงชิงลงมือมัดมือชกพ่อแม่เธอ พาเธอเข้าบ้านเป็นเมียไปแล้ว"

กู้ถังฟังจบก็หัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข รอยยิ้มนั้นสดใสจับใจราวกับดอกไม้ที่ผลิบานงดงามที่สุดในฤดูใบไม้ผลิ

"ฉันมีเรื่องจะบอก…" ทั้งสองคนเอ่ยขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน เสียงซ้อนทับกันจนต้องสบตากันแล้วหลุดขำ ทั้งขำทั้งเอ็นดู

"ให้ฉันพูดก่อนแล้วกัน" หลี่ซิงกระแอมเบาๆ แววตาแฝงความสงสัยใคร่รู้และจริงจัง

"อาถัง เธอเรียนจบมหาวิทยาลัยมา เคยได้ยินอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยพูดบ้างไหม ว่ามนุษย์เรามีความเป็นไปได้ที่จะสื่อสารกับสัตว์น่ะ"

ได้ยินคำถาม กู้ถังก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามอย่างสงสัย "นายถามเรื่องนี้ทำไมเหรอ"

"ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากรู้เฉยๆ" หลี่ซิงยักไหล่

กู้ถังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ พูด "ฉันจำได้ว่าเคยได้ยินอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยพูดถึงความเป็นไปได้นี้นะ

แต่โดยทั่วไปหมายถึงการที่สัตว์ได้ยินเสียงของมนุษย์ แล้วตอบสนองต่อคำสั่งง่ายๆ บางอย่าง

อย่างเช่นพวกวาฬ ถือเป็นสิ่งมีชีวิตที่ฉลาดมากในอาณาจักรสัตว์ พวกมันสามารถสื่อสารแบบง่ายๆ กับมนุษย์ที่พกอุปกรณ์ได้โดยผ่านคลื่นความถี่ต่ำ

เพราะเสียงที่วาฬเปล่งออกมาบางส่วนมีความถี่ต่ำกว่า 20 เฮิรตซ์ ซึ่งจัดอยู่ในกลุ่มคลื่นใต้เสียง

ขณะที่ช่วงการได้ยินของมนุษย์ทั่วไปจะอยู่ที่ 20 เฮิรตซ์ ถึง 20 กิโลเฮิรตซ์ เราเลยไม่ได้ยินคลื่นใต้เสียงพวกนี้โดยตรง

แต่ถ้าใช้เทคโนโลยีส่งคลื่นเสียงแบบเดียวกับวาฬ ในทางทฤษฎีก็มีความเป็นไปได้ที่จะสื่อสารกันได้นะ"

หลี่ซิงฟังจนเคลิ้ม แต่ก็ค่อยๆ ตระหนักได้ว่า หากไม่มีเทคโนโลยีขั้นสูงคอยช่วย การจะพูดคุยกับยักษ์ใหญ่แห่งท้องทะเลพวกนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับเรื่องเพ้อฝัน

ทว่าตัวเขากลับสื่อสารเชื่อมโยงกับวาฬได้ด้วยวาสนาอันน่าอัศจรรย์บางอย่าง เรื่องนี้ทำให้เขากลายเป็นตัวประหลาด และเป็นตัวตนดั่งปาฏิหาริย์ในสายตาคนอื่นอย่างไม่ต้องสงสัย

"ว่าแต่ เมื่อกี้เธอจะพูดเรื่องอะไรนะ" หลี่ซิงเกาหัว หน้าตาดูงงๆ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างโล่งอกแล้วเลิกเก็บมาคิดมาก

กู้ถังเห็นเขาไม่ซักไซ้ต่อ มุมปากก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน "นายเคยบอกไม่ใช่เหรอว่าอยากหาคนมาออกแบบบ้านใหม่ พอดีฉันมีเพื่อนคนหนึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ พรุ่งนี้เขาก็จะมาถึงแล้ว

เอาเป็นว่าเราลองไปเจอเขาด้วยกัน แล้วฟังความเห็นเขาดูไหม"

หลี่ซิงได้ยินแล้วตาเป็นประกาย ตอบตกลงอย่างกระตือรือร้น "เอาสิ ฉันกับอาลี่ แล้วก็พี่ใหญ่กับพี่เขย สี่บ้านกะว่าจะสร้างใหม่อยู่พอดี

พรุ่งนี้จัดการทีเดียวให้จบไปเลย จะได้ไม่ต้องวิ่งรอกไปมา"

คู่รักนอนคุยกันอยู่บนเตียงเรื่องความฝันและอนาคตของกันและกัน จนกระทั่งเข็มนาฬิกาชี้ไปที่เลขเก้าอย่างเงียบเชียบ

ถึงได้รู้สึกตัวว่าถ้ายังไม่ยอมลุกกลับบ้านตอนนี้ มีหวังได้เรื่องแน่

"รีบลุกได้แล้ว ห้ามอืดอาดอีกนะ" กู้ถังเอ่ยเร่งเสียงเบา หลี่ซิงหัวเราะหึๆ ก่อนจะรีบลุกขึ้นแต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วเดินไปล้างหน้าแปรงฟันที่ห้องข้างๆ

พอล้างหน้าเสร็จ กู้ถังก็แต่งตัวพร้อมออกเดินทางแล้วเช่นกัน ชุดที่เรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยความสง่างามช่วยขับให้เธอดูสวยสะดุดตายิ่งขึ้น

เธอพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "พวกเราต้องออกเดินทางแล้วนะ" พูดจบก็หมุนตัวเตรียมจะเดิน แต่กลับถูกหลี่ซิงดึงตัวเข้ามากอดในอ้อมอกอีกครั้ง

กู้ถังขัดขืนเบาๆ อยู่สองสามที พอดิ้นไม่หลุดก็ยอมปล่อยให้เขากอดแต่โดยดี หลี่ซิงเพียงแค่กอดเธอไว้นิ่งๆ ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไปกว่านั้น

สุดท้ายกู้ถังก็ผละออกจากอ้อมกอดของหลี่ซิงจนได้ จังหวะก้าวเดินดูเก้ๆ กังๆ เล็กน้อยเพราะความใกล้ชิดเมื่อครู่ เธอส่งค้อนให้หลี่ซิงอย่างแง่งอน "ความผิดนายแท้ๆ เลย"

หลี่ซิงหัวเราะแล้วโอบเธอแน่นขึ้น "ฉันสั่งเก้าอี้นวดส่งไปให้ลุงกู้แล้วนะ กะว่าจะเซอร์ไพรส์สักหน่อย"

กู้ถังได้ยินทีแรกก็ประหลาดใจ แต่ก็ตามมาด้วยความเป็นห่วง "นายทำแบบนี้มันจะไม่กะทันหันไปหน่อยเหรอ…"

หลี่ซิงกลับมั่นใจเต็มเปี่ยม "วางใจเถอะ ลุงกู้ออกจะคุยง่ายมีเหตุผล ต้องชอบแน่นอน"

กู้ถังเอื้อมมือไปบิดเขาเบาๆ บ่นอุบ "นายนี่นับวันยิ่งเจ้าเล่ห์ขึ้นทุกทีแล้วนะ"

หลังกินข้าวเสร็จ ทั้งสองก็ขับรถกลับ ระหว่างทาง จู่ๆ กู้ถังก็พูดขึ้นมา "อีกสิบกว่าวันก็ถึงวันเกิดฉันแล้ว

นายไม่ต้องลำบากข้ามมาหาหรอกนะ วิ่งไปวิ่งมามันเหนื่อย สร้อยข้อมือกับสร้อยคอที่นายให้มา ฉันถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดแล้วกัน"

หลี่ซิงยิ้มบางๆ "ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันเถอะ ไม่แน่ฉันอาจจะมีเซอร์ไพรส์ชุดใหญ่ให้เธอก็ได้"

รถจอดลงตรงจุดที่ห่างจากแพรับซื้อไม่ไกลนัก กู้ถังมองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวัง

พอแน่ใจว่าไม่มีใครเห็นถึงยอมลงจากรถ แล้วเดินตัวปลิวมุ่งหน้าไปยังแพรับซื้อ

รถของหลี่ซิงยังแล่นไปไม่ถึงบ้านพี่ใหญ่ แต่มองจากไกลๆ ก็เห็นแล้วว่าหน้าบ้านกำลังคึกคักกันสุดขีด

ทั้งพี่ใหญ่หลี่อวิ๋น พี่เขย อาลี่ เหล่าจ้าวคนขายของพะโล้ รวมถึงเถ้าแก่จางร้านขายของชำที่หิ้วเหล้าดีติดมือมาสองสามขวด

กระทั่งเพื่อนบ้านอย่างเหล่าหวังที่ปกติเงียบขรึม วันนี้ยังยิ้มแย้มได้อย่างหาได้ยาก

ทันทีที่รถของหลี่ซิงแล่นเข้าไปใกล้ เสียงประทัดก็ดังสนั่นหวั่นไหวอย่างรอไม่ไหว หลี่ซิงจอดรถสนิทแล้วรีบก้าวลงมา

เขาล้วงบุหรี่ชั้นดีออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วเดินแจกทุกคนที่ล้อมวงเข้ามาทีละคน

ปากก็เอ่ยไม่ขาดสาย "ขอบคุณครับ ขอบคุณทุกคนมาก ดีเลย เย็นนี้อย่าเพิ่งไปไหนกันนะ มากินข้าวที่บ้านด้วยกันให้ครึกครื้นหน่อย!"

"ดีๆ อาซิงเดี๋ยวนี้มีหน้ามีตาใหญ่แล้ว ดูราศีจับขนาดนี้!" เถ้าแก่จางตบไหล่หลี่ซิง แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม

"นั่นสิ จะไม่ให้ชมได้ยังไง รถก็ซื้อแล้ว เรือก็พร้อมแล้ว ต่อไปชีวิตต้องยิ่งเจริญรุ่งเรืองแน่ๆ" เหล่าจ้าวช่วยเสริมอยู่ข้างๆ

"ใช่ๆ ตอนนี้ก็เหลือแค่หาเมียสักคนมาคุมเจ้าเด็กนี่ให้อยู่หมัดแล้ว" พี่เขยอวี๋หยางหยอกขึ้นมา เรียกเสียงหัวเราะครืนจากทุกคน

หลี่ซิงยิ้มตอบ "ขอบคุณทุกคนที่มาให้กำลังใจนะครับ เย็นนี้ต้องมาให้ได้นะ ผมจะรอต้อนรับทุกคนที่บ้านพี่ใหญ่ เรามาดื่มกันให้เต็มที่ ไม่เมาไม่เลิก!"

จังหวะนั้นเอง พี่สะใภ้กับพี่สาวใหญ่ก็โผล่หน้าออกมาจากในบ้าน พอเห็นท่าทางหลี่ซิงตั้งใจจะเลี้ยงแขก ก็รีบพับแขนเสื้อเตรียมจะเข้าครัวไปทำกับข้าว

หลี่ซิงรีบเรียกพวกเธอไว้ แล้วหันไปพูดกับพวกพี่ใหญ่ทั้งสามคน "พี่ใหญ่ พี่เขย เรื่องบ้านน่ะผมจัดการเรียบร้อยแล้วนะ

ได้ที่ดินคนละหนึ่งหมู่ครึ่ง แถมผมยังจ้างนักออกแบบมืออาชีพมาช่วยวางแผนให้ด้วย ถึงตอนนั้นเราค่อยมาดูแบบพร้อมกันว่าถูกใจไหม"

"แกนี่จัดการเร็วจริงๆ" พี่ใหญ่หลี่อวิ๋นเอ่ยอย่างประหลาดใจ

"เริ่มสร้างเร็วหน่อยจะดีกว่า สี่บ้านรวมกันเนี่ยงานใหญ่เลยนะ ต้องรีบแข่งกับเวลาหน่อย" หลี่ซิงอธิบาย

พี่สะใภ้ได้ยินเข้า ใบหน้าก็ผลิยิ้มกว้างอย่างมีความสุขทันที "ตายจริง นี่มันมีแต่เรื่องน่ายินดีติดๆ กันเลยนะเนี่ย พวกเราต้องฉลองกันยกใหญ่แล้ว!"

พูดจบก็ดึงตัวหลี่หลิงมุ่งตรงเข้าไปในครัวทันที

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง