บทที่ 56 ฉลอง และแขกผู้มาเยือน

พี่สะใภ้กับพี่สาวใหญ่กำลังง่วนอยู่ในครัว หลี่ซิงเดินเตร็ดเตร่อยู่ในลานบ้านสักพัก จึงตัดสินใจเดินไปที่แพรับซื้อ กะว่าจะหาของดีมาเพิ่มกับข้าวสำหรับมื้อเย็นนี้สักหน่อย

ที่แพรับซื้อ มีเพียงพ่อของกู้ลี่นั่งซ่อมแซมอวนอยู่เงียบๆ พอเห็นหลี่ซิงเดินเข้ามา ลุงกู้ก็แกล้งทำหน้าบึ้งปนขำ "แกนี่น้า จะใช้เงินฟุ่มเฟือยไปทำไมกัน?"

หลี่ซิงยิ้มแหะๆ "ลุงครับ ผมนึกถึงตอนที่ลุงออกทะเลเมื่อก่อน ร่างกายคงสะสมโรคปวดเมื่อยไว้เยอะ เก้าอี้นวดตัวนั้นมันมีระบบทำความร้อนด้วยนะ ว่างๆ ลุงก็นวดบ่อยๆ ดีต่อสุขภาพครับ"

ที่แท้เมื่อวานที่เขาเข้าเมือง นอกจากจะเลือกซื้อกำไลกับสร้อยคอให้กู้ถังแล้ว ยังสั่งเก้าอี้นวดมาให้พ่อของกู้ลี่โดยเฉพาะ เพื่อเป็นของขวัญเคารพผู้ใหญ่

"ลุงครับ ชั่งปลากะพงขาวให้ผมสักตัวสิ เย็นนี้ที่บ้านมีเลี้ยงฉลอง อยากให้ทุกคนได้กินของสดๆ หน่อย" หลี่ซิงพูดพลางเดินตรงไปที่กระชังปลา

พ่อของกู้ลี่เลือกปลากะพงขาวตัวอ้วนพีหนักราวสามจินส่งให้หลี่ซิง พอเห็นเขาทำท่าจะควักกระเป๋าเงิน ก็เบิกตากว้างใส่ทันที "ลองควักเงินออกมาดูสิ! ยังเห็นฉันเป็นลุงอยู่ไหมเนี่ย!"

หลี่ซิงจนปัญญา ได้แต่โบกมือยิ้มๆ "ไม่ควักแล้วครับ ไม่ควักแล้ว"

คุยกันต่ออีกสองสามคำ หลี่ซิงก็ถือปลาเดินออกจากแพรับซื้อไป

พ่อของกู้ลี่จึงตะโกนเรียกกู้ถังมาช่วย ส่วนแม่ของกู้ลี่เดินเข้ามาดูเก้าอี้นวดที่หลี่ซิงซื้อมาให้อย่างสนใจ สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชม "อาซิงนี่ใจถึงจริงแฮะ ใส่ใจผู้หลักผู้ใหญ่ดีจัง"

พ่อของกู้ลี่ทำเป็นหวงลูกสาว "เหอะ หมอนั่นกะเอาของแค่นี้มาแลกลูกสาวเราไปน่ะสิ คิดว่าฉันแก่จนเลอะเลือนหรือไง"

กู้ถังได้ยินก็หน้าแดงแจ๋ รีบแก้ตัวอย่างมีพิรุธ "พ่อ พูดเหลวไหลน่า ฉันกับหลี่ซิงยังไม่ได้ถึงขั้นนั้นสักหน่อย"

"คิดว่าเมื่อเช้าฉันไม่เห็นหรือไงว่าแกก้าวลงมาจากรถของอาซิงน่ะ?"

ประโยคเดียวของพ่อทำเอากู้ถังไปไม่เป็น ได้แต่ออดอ้อน "พ่อจ๋า ฉันเป็นลูกสาวพ่อตลอดไปนั่นแหละ ใครก็แลกตัวไปไม่ได้หรอก"

ลุงกู้เห็นแบบนั้น มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมาทันที "ถูกแล้วๆ เป็นลูกสาวคนดีของพ่อตลอดไปนี่แหละ" สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ตามประสาพ่อที่เห่อลูกสาวสุดหัวใจ

เมื่อค่ำคืนมาเยือน คนทั้งสิบคนล้อมวงนั่งรอบโต๊ะกลมขนาดใหญ่ เสียงหัวเราะดังขึ้นไม่ขาดสาย

ช่วงบ่ายเหล่าจ้าวตั้งใจไปชวนเหล่าฉิน ชายชราไร้ญาติในหมู่บ้านมาร่วมวงด้วย

เหล่าหวังเสนอขึ้นมา "มา ทุกคน ชนแก้วกันสักหน่อย!"

พอเหล้าเข้าปากไปได้สามรอบ ทุกคนก็เริ่มผ่อนคลายและคุยกันอย่างเป็นกันเอง หลี่ซิงยิ่งใจป้ำประกาศลั่น "ทุกคน วันนี้กินดื่มกันให้เต็มที่ไปเลยนะ เหล้ามีไม่อั้น!"

เวลาสามชั่วโมงผ่านไปไวเหมือนโกหก หากไม่นับพี่สะใภ้กับพี่สาวใหญ่ แปดคนที่เหลือซัดเหล้ากันไปถึงสองลัง บรรยากาศครึกครื้นสุดขีด

พอดึกเข้า พวกเหล่าจ้าวก็ค่อยๆ ทยอยกันกลับ จนเหลือเพียงพี่ใหญ่ อาซิง อาลี่ และพี่เขยสี่คน

"อาซิง คืนนี้เหล่าหวังเอาบุหรี่มาให้สองแถวน่ะ" พี่ใหญ่เอ่ยขึ้นมา หลี่ซิงได้ยินก็เข้าใจในทันทีว่าต้องมีเรื่องมาไหว้วานแน่

"เขาบอกว่า ต่อไปถ้าออกทะเล อยากจะตามพวกเราไปด้วย จะได้ช่วยดูแลกันระหว่างทาง" พี่ใหญ่พูดต่อ

หลี่ซิงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "ไปน่ะมันไปได้อยู่หรอก แต่พวกเราไม่มีพิกัดจับปลาตายตัว เรื่องนี้คงต้องดูก่อนอีกที"

อาลี่พยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ เรื่องนี้รีบร้อนไม่ได้หรอก พวกเราสี่คนพี่น้องมีอะไรจะดูแลกันไม่ได้ล่ะ"

…

เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาสิบโมง

โทรศัพท์ของหลี่ซิงดังขึ้น เป็นสายจากกู้ถัง

เขากดรับสาย ปลายสายมีเสียงปนรอยยิ้มของเธอแว่วมา "อาซิง คนมาถึงแล้วนะ ตอนนี้กำลังนั่งดื่มชาอยู่ที่บ้าน เดี๋ยวฉันพาพวกเขาไปดูที่ดินเลยนะ"

"ได้เลยๆ"

หลี่ซิงหันไปมองพี่สะใภ้ที่กำลังง่วนอยู่ แล้วพูดขึ้น "พี่สะใภ้ ขนมไหว้พระจันทร์ยังมีอยู่ไหมครับ"

"มีสิ เตรียมไว้หมดแล้ว รู้อยู่แล้วว่าวันนี้นายจะพาคนมาดูที่สร้างบ้าน"

"เยี่ยมเลย งั้นเดี๋ยวรบกวนพี่สะใภ้เตรียมน้ำชาเพิ่มไว้อีกหน่อยนะครับ" หลี่ซิงพูดจบก็ลุกเดินไปหน้าประตู

ไม่นานนัก รถออดี้สีขาวคันหนึ่งก็ค่อยๆ แล่นมาจอดหน้าบ้าน

หลี่ซิงแอบพึมพำในใจ รถของพี่ลี่เป็นรถออฟโรด คันนี้ของใครกันล่ะเนี่ย คงไม่ใช่ของกู้ถังหรอกนะ ซี้ด รวยจริงๆ แฮะ ต้องเกาะขาทองคำข้างนี้ไว้แน่นๆ ซะแล้ว

กู้ถังพาคนสองคนเดินเข้ามาในลานบ้าน

หลี่ซิงมองสำรวจ คนหนึ่งอายุค่อนข้างมาก น่าจะราวๆ สี่สิบปี สีหน้าท่าทางดูใจดี แววตาแฝงความสุขุมเฉลียวฉลาด น่าจะเป็นอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญ

ตั้งแต่เข้ามาในหมู่บ้าน เขาก็วางตัวสุขุมและให้เกียรติคนอื่นตลอด ไม่มีท่าทีหงุดหงิดรำคาญใจเลยแม้แต่น้อย

พอกู้ถังแนะนำ เขาก็ยิ่งให้เกียรติผู้ว่าจ้างอย่างหลี่ซิงอย่างมาก

ส่วนอีกคนที่หนุ่มกว่า ดูท่าทางน่าจะเป็นนักศึกษา คอยคุยกับกู้ถังอยู่เรื่อยๆ บรรยากาศเป็นกันเองสุดๆ

"คุณหลี่นี่อายุน้อยแต่เก่งกาจจริงๆ เลยนะครับ!" อาจารย์อู๋เอ่ยปากชมตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามา

หลี่ซิงยิ้มอย่างถ่อมตัว "อาจารย์อู๋ เรียกผมว่าอาซิงก็พอครับ คนบ้านนอกไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร สร้างบ้านสักหลังยังต้องรบกวนอาจารย์สละเวลามาเลย"

อาจารย์อู๋ได้ยินก็หัวเราะร่วน "ฮ่าๆ อาซิงพูดจาน่าฟังจริง ถึงว่าสิถึงได้รวยเอาๆ"

ในเมื่อผู้ว่าจ้างให้เกียรติ อาจารย์อู๋ย่อมไม่ตระหนี่คำชมเช่นกัน

"เกรงใจไปแล้วครับ ยังไงก็ต้องรบกวนอาจารย์ช่วยดูแลให้หน่อย เอาเป็นว่าพวกเรากินอะไรรองท้องพักเหนื่อยกันก่อนดีไหมครับ"

อาจารย์อู๋โบกมือปฏิเสธ "ไม่ต้องหรอกๆ พวกเราไปดูที่ดินกันก่อนเถอะ"

หลี่ซิงจึงพากู้ถังกับแขกทั้งสองคน รวมทั้งพี่ใหญ่และคนอื่นๆ มุ่งหน้าไปยังแปลงที่ดินด้วยกันอย่างชื่นมื่น

พอไปถึง หลี่ซิงก็เริ่มอธิบายความคิดของตัวเอง "ที่ผมคิดไว้คือ โครงสร้างหลักสามชั้น พื้นที่ชั้นเดียวประมาณสี่ร้อยตารางเมตร แล้วค่อยๆ ลดหลั่นลงไปในชั้นบน เรื่องกันแผ่นดินไหวกับกันความชื้นพวกนี้ก็รบกวนอาจารย์ช่วยดูให้ด้วยนะครับ ในบ้านต้องเว้นที่ไว้ทำลิฟต์ ส่วนสองข้างของลานบ้าน…"

หลี่ซิงพูดไปพลางทำไม้ทำมือประกอบไป นักศึกษาคนนั้นก็ตั้งใจจดทุกรายละเอียดอย่างขะมักเขม้น

"อาซิง นายอยากได้บ้านสไตล์ไหนล่ะ สไตล์ยุโรปดีไหม" อาจารย์อู๋เอ่ยถาม

หลี่ซิงคิดดูแล้วก็ส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอกครับ ขอเป็นสไตล์จีนร่วมสมัยน่าจะดีที่สุด แน่นอนว่าเรื่องการปรับให้ลงตัวอาจารย์เป็นมืออาชีพอยู่แล้ว ผมตามใจอาจารย์เลยครับ"

อาจารย์อู๋พยักหน้า หลังจากถามรายละเอียดเพิ่มเติมอีกสองสามข้อก็เอ่ยแนะนำ "คิดจะเพิ่มสระว่ายน้ำด้วยไหมล่ะ ที่ดินของนายกว้างขนาดนี้นี่"

หลี่ซิงฟังแล้วก็ลังเลขึ้นมาทันที

ตัวเองเป็นชาวประมงแท้ๆ จะมาสร้างสระว่ายน้ำไว้ในบ้านมันดูแปลกพิลึก ถ้าชาวบ้านรู้เข้าคงได้ขำกลิ้งกันพอดี

ขณะที่หลี่ซิงกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ กู้ถังก็พูดแทรกขึ้นมา "อาซิง ฉันว่าน่าจะลองพิจารณาทำบ่อน้ำพุร้อนเล็กๆ ในร่มดูนะ แค่ค่าก่อสร้างคงจะสูงหน่อย ชั้นล่างตั้งสี่ร้อยตารางเมตร นายคงไม่คิดจะทำเป็นห้องนอนทั้งหมดหรอกใช่ไหมล่ะ ห้องนั่งเล่นกับห้องกินข้าวถ้ากว้างเกินไปมันจะดูโล่งโถง แบ่งพื้นที่ออกมาสักครึ่งหนึ่งหรือหนึ่งในสาม ทำเป็นฟิตเนสกับสระว่ายน้ำในร่มน่าจะกำลังดีเลย"

หลี่ซิงเห็นแฟนสาวเสนอความเห็นมาแบบนี้ก็พยักหน้ารับ "ได้ครับ งั้นรบกวนอาจารย์อู๋ช่วยลองออกแบบดูหน่อยนะครับ"

หลังจากยืนคุยกันอยู่บนที่ดินว่างเปล่าราวหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็สรุปแบบร่างบ้านของหลี่ซิงได้เรียบร้อย

สิ่งที่ทำให้หลี่ซิงทึ่งก็คืออาจารย์อู๋กับผู้ช่วยไม่มีใครบ่นเหนื่อยสักคำ ความเป็นมืออาชีพและทุ่มเทต่องานทำให้เขาอดชื่นชมทั้งคู่ไม่ได้จริงๆ

จากนั้น ทุกคนก็ช่วยกันสรุปแบบบ้านของพี่ใหญ่ พี่เขย และอาลี่ต่อ

พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้เลือกสไตล์ยุโรป เน้นความหรูหราโอ่อ่า

พี่เขยกับพี่สาวใหญ่เลือกสไตล์นีโอคลาสสิกที่คงกลิ่นอายคลาสสิกแต่ก็แฝงความทันสมัย

ส่วนอาลี่ที่เป็นหนุ่มโสดตัวคนเดียว ไม่ได้มีข้อเรียกร้องอะไรมากและไม่อยากยุ่งยาก จึงเลือกสไตล์จีนร่วมสมัยแบบเดียวกับหลี่ซิงไปเลย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง