บทที่ 57 ออกทะเล หอยนางรม

ทุกคนวุ่นอยู่กับเรื่องสร้างบ้าน พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลี่ซิงก็อดทึ่งอาจารย์อู๋กับทีมงานไม่ได้ ทำงานกันมาตั้งนานขนาดนี้กลับไม่มีใครบ่นหิวเลยสักคำ

"อาซิง ค่าออกแบบของพวกนายรวมทั้งหมดเป็นเงินหกหมื่นหยวนนะ ฉันรู้ว่าราคานี้อาจจะดูสูงไปหน่อย แต่ที่ดินรวมกันตั้ง 7 หมู่ ก็ถือเป็นโจทย์ที่ท้าทายสำหรับพวกเราไม่น้อย ที่สำคัญคือพวกเราอยากปล่อยของให้เต็มที่ เพื่อให้งานออกแบบออกมาดีที่สุด" อาจารย์อู๋ผู้เป็นสถาปนิกดันแว่นตาขึ้นพลางพูด

หลี่ซิงพยักหน้ารับ "เอาตามราคาที่อาจารย์ว่าเลยครับ แต่คงต้องรบกวนช่วยทำรายการวัสดุก่อสร้างอย่างละเอียดมาให้ผมด้วยนะ มีคลาดเคลื่อนหรือเกินมาบ้างไม่เป็นไร ขอให้ละเอียดหน่อย แล้วก็คำนึงถึงเรื่องความประหยัดกับประโยชน์ใช้สอยด้วยครับ"

"เรื่องนี้ไม่ยากเลย ฉันจะพยายามทำแบบร่างแรกให้เสร็จในสองสัปดาห์ ถึงตอนนั้นค่อยมาคุยรายละเอียดกันทีละบ้าน" อาจารย์อู๋รับปากอย่างกระตือรือร้น

พอคุยกันลงตัวแล้ว ทุกคนก็พากันเดินไปที่ตำบล

อาจารย์อู๋กับผู้ช่วยตรงไปพิมพ์สัญญา ส่วนหลี่ซิงกับกู้ถังก็รู้ใจกันดี พากันเดินไปกดเงินที่ธนาคาร

หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จ หลี่ซิงก็จ่ายมัดจำล่วงหน้าไปสองหมื่นหยวนตามที่ตกลงกันไว้

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย อาจารย์อู๋กับทีมงานก็เก็บเอกสารเตรียมตัวกลับเข้าเมือง โดยมีกู้ถังเดินไปส่ง

พอกลับมาถึงบ้านพี่ใหญ่ ก็พบว่าคนอื่นๆ ยังอยู่กันพร้อมหน้า

หลี่ซิงเพิ่งก้าวขาเข้าประตูบ้าน ยังไม่ทันได้พักหายใจ พี่สะใภ้กับพี่สาวใหญ่ก็ปรี่เข้ามาหาเหมือนนัดกันไว้

"เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้วครับ ตอนนี้พวกเรามีหนี้เพิ่มมาอีกก้อน ต้องขยันออกทะเลหาเงินกันหน่อยแล้ว"

แต่พี่สะใภ้กับพี่สาวใหญ่เหมือนไม่ได้ยินที่เขาพูด ทั้งคู่สบตากันแล้วตรงเข้ามายึดแขนหลี่ซิง แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นพร้อมกัน "อาซิง บอกความจริงกับพี่สะใภ้กับพี่ใหญ่มาเดี๋ยวนี้นะ แกกับอาถังกำลังคบกันอยู่ใช่ไหม"

"พี่สะใภ้กับพี่ใหญ่นี่ตาไวกันจริงๆ เลยนะ" หลี่ซิงถูกถามตรงๆ แบบนี้ก็เริ่มเขินขึ้นมา

"แล้วแกคิดยังไงล่ะ ให้พวกเราช่วยหาแม่สื่อไปสู่ขอเลยดีไหม" พี่สะใภ้รีบรุกคืบตีเหล็กตอนร้อน

"พี่สะใภ้ครับ เขายังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่เลย รอให้เรียนจบก่อนค่อยว่ากันเถอะ"

"หมั้นหมายกันไว้ก่อนก็ได้นี่ ทั้งสองฝ่ายจะได้สบายใจกันหมด" หลี่หลิงผู้เป็นพี่สาวช่วยพูดเสริมอีกแรง

"พี่สะใภ้ พี่ ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้ว ถ้าคนไม่ใช่ ต่อให้จดทะเบียนสมรสกันแล้ว ถึงเวลาก็เลิกรากันไปอยู่ดี แต่ถ้าเป็นคนที่ใช่ ก็ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นหรอก จริงไหมล่ะครับ"

"อาซิงพูดก็มีเหตุผล เรื่องนี้ไม่ต้องรีบร้อนหรอก รอให้แม่หนูเรียนจบก่อนแล้วค่อยคุยเรื่องหมั้นก็ยังไม่สาย อีกอย่างนะ อาลี่ แกก็ต้องเร่งมือเข้าด้วยล่ะ อย่าให้ถึงเวลาพี่แกแต่งงานแล้วแกยังเป็นโสดอยู่คนเดียว" พี่สะใภ้ฟังหลี่ซิงพูดจบก็พยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นก็เบนเป้าหันไปพูดกับอาลี่ทันที

อาลี่เห็นไฟสงครามลามมาถึงตัวกะทันหันก็รีบโบกไม้โบกมือพัลวัน "พี่ยังไม่แต่งเลย ผมไม่รีบหรอกครับ พี่ใหญ่ พี่เขย พวกเราคุยเรื่องบ้านกันก่อนดีกว่า รายจ่ายก้อนโตขนาดนี้ พวกเราต้องยิ่งขยันออกทะเลกันแล้วนะ" เขาพยายามเอาเรื่องบ้านกับเรื่องออกทะเลมาเบี่ยงเบนความสนใจของทุกคนไปจากเรื่องตัวเอง

พี่สาวหลี่หลิงเห็นท่าทางหนีปัญหาของอาลี่แล้วทั้งฉุนทั้งขำ เดินเข้าไปใกล้แล้วยกมือตบหัวอาลี่เบาๆ ทีหนึ่ง "แกก็ส่วนแก พี่แกก็ส่วนพี่แก มันเหมือนกันที่ไหนเล่า เจ้าเด็กบ๊อง"

"อาซิง วันนี้พักผ่อนสักวัน พรุ่งนี้ค่อยออกทะเล อาลี่พูดถูก รายจ่ายก้อนใหญ่ขนาดนี้ พวกเราต้องขยันกันหน่อยแล้ว"

"ไม่เป็นไรหรอก เรื่องเล็กครับ พวกเรายังต้องหาทีมช่างก่อสร้างดีๆ ด้วย พวกเราสร้างบ้านพร้อมกันตั้งหลายหลัง นี่มันงานช้างเลยนะ"

พี่เขยอวี๋หยางช่วยพูดเสริมขึ้นมา "หวังข่ายพี่ชายของหวังซิงเขารับเหมาต่อเติมตกแต่งอยู่นี่ ฝีมือทำงานคนในหมู่บ้านก็ชมกันว่าแน่นหนาดี ไว้ถึงเวลาฉันไปคุยกับเขาให้เอง"

เมื่อเห็นว่าจัดการเรื่องราวต่างๆ ได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทุกคนก็สบตากันแล้วยิ้มออกมา ตกลงกันทันทีว่าจะออกทะเลตั้งแต่เช้าตรู่ของวันพรุ่งนี้

…

เช้าตรู่ หลี่ซิงที่เพิ่งตื่นนอนไม่รู้เกิดคึกอะไรขึ้นมา ถึงได้เต้นแร้งเต้นกาอยู่บนเตียงยกใหญ่ พออกพอใจแล้วถึงได้ลุกขึ้นมา ฮัมเพลงไม่เป็นทำนองพลางเริ่มล้างหน้าแปรงฟัน

พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ หลี่ซิงก็เดินตามอาลี่ไปกินข้าวเช้าที่บ้านพี่ใหญ่

กินข้าวเสร็จเรียบร้อย ทั้งหมดก็เก็บข้าวของอย่างคล่องแคล่วเตรียมตัวออกเดินทาง

เรือค่อยๆ แล่นออกจากฝั่ง ในช่วงที่แล่นไปอย่างราบเรียบ หลี่ซิงเหลือบไปเห็นพี่ใหญ่คุมท้ายเรืออย่างมั่นคงมือหนึ่ง ส่วนอีกมือกลับหยิบเข็มทิศออกมา เขาก็อดสงสัยไม่ได้ เอ่ยปากถามเหมือนเด็กขี้สงสัย "พี่ใหญ่ สองครั้งก่อนไม่เห็นพี่หยิบเจ้านี่ออกมาเลย ครั้งนี้เอาออกมาทำไมเนี่ย"

"ต้องวิ่งไปที่ไกลหน่อยก็จำเป็นต้องใช้น่ะสิ วันนี้ฉันกะว่าพอวางเบ็ดราวยาวเสร็จแล้ว จะลองแวะไปดูเกาะเล็กๆ ที่พวกเราเคยจับปลากุเลาเมื่อคราวก่อนดูสักหน่อย" พี่ใหญ่ไม่หันกลับมามอง สายตาจับจ้องไปข้างหน้า มือสองข้างกุมพวงมาลัยแน่น

หลี่ซิงได้ยินแล้วในใจก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูก บนเรือลำนี้ติดตั้งระบบนำทางทางทะเลกับวิทยุสื่อสารสุดล้ำไว้ครบครัน เข็มทิศอันนี้ดูๆ ไปตอนนี้ออกจะเกินความจำเป็นไปหน่อย

ทว่าเขาก็ไม่ได้พูดอะไรมากความ ได้แต่ยืนพิงกราบเรือมองไปเรื่อยเปื่อย

ทุกคนช่วยกันปล่อยเบ็ดราวยาวลงทะเลอย่างชำนาญก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงแล่นเรือไปยังเกาะเล็กๆ ที่เคยช่วยวาฬเพชฌฆาตไว้

เรือค่อยๆ แล่นเลียบวนรอบเกาะ รอบเกาะล้วนเป็นหน้าผาหินสูงชัน มีเพียงหาดทรายเล็กๆ ตรงจุดที่ช่วยวาฬเพชฌฆาตในวันนั้นเท่านั้นที่ลาดเอียงพอจะขึ้นได้

"พี่ พี่เขย ตรงหน้าผาเหมือนมีอะไรอยู่เลย" อาลี่ตาไว ร้องตะโกนขึ้นมาเสียงดัง

หลี่อวิ๋นได้ยินเสียงร้องก็บังคับเรือแล่นเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง พอระยะกระชั้นเข้ามา ทุกคนเพ่งสายตามองดู ก็เห็นว่าบนหน้าผาหินนั้นมีหอยนางรมเกาะอยู่แน่นขนัดไปหมด

"หอยนางรมเยอะมาก"

"เชี่ยเอ๊ย หอยนางรมตัวโคตรใหญ่เลย" อาลี่กับหลี่ซิงอุทานออกมาพร้อมกัน

แต่พี่เขยกลับมองทั้งสองคนที่กำลังตื่นเต้นด้วยสายตาเอือมระอา ก่อนจะสาดน้ำเย็นดับฝันทันควัน "จะตื่นเต้นอะไรกัน หอยนางรมตัวเล็กตัวละ 5 เหมา ตัวใหญ่ 8 เหมา ตัวหนักเกินครึ่งจินถึงจะได้ตัวละ 1.5 หยวนนะ" ในสายตาของเขา มูลค่าของหอยนางรมพวกนี้มันน้อยนิดเหลือเกิน ไม่คุ้มค่าที่จะมาตื่นเต้นตกใจกันขนาดนี้

หลี่ซิงกับอาลี่สบตากัน ความกระอักกระอ่วนในชั่วพริบตานั้นแทบจะจับต้องได้ ทั้งคู่ได้แต่หัวเราะแหะๆ ออกมาอย่างเก้อเขิน

เมื่อกี้มัวแต่ดีใจ ในใจแอบสบถ 'เชี่ยเอ๊ย ไม่นึกว่าจะถูกขนาดนี้ ดีใจเก้อชะมัด'

หลี่อวิ๋นพอได้ยินว่าหอยนางรมราคาถูกแสนถูก ก็กะจะแล่นเรืออ้อมผ่านไป มุ่งหน้าตรงไปดูที่หาดทรายที่เคยช่วยวาฬเพชฌฆาต คิดว่าไม่มีความจำเป็นต้องมาเสียเวลาเสียแรงกับตรงนี้

"หอยนางรมตัวใหญ่ขนาดนี้ ถึงจะไม่ค่อยมีราคาค่างวดเท่าไหร่ แต่แซะเอามาเคี้ยวเล่นแก้เบื่อสักหน่อยก็ดีเหมือนกันนะ" พี่เขยเห็นทุกคนกำลังคึกคักก็เปลี่ยนใจเสนอขึ้นมา

ลอยเรืออยู่กลางทะเลมานาน ได้ของทะเลสดๆ มาเคี้ยวกินแก้เหงาปากบ้างก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน

"ช่างมันเถอะครับ ถูกเกินไป พวกเราไปเดินเล่นที่หาดทรายบนเกาะกันดีกว่า" หลี่ซิงเบะปาก ในใจคิดว่าหอยนางรมราคาถูกขนาดนี้ เสียเวลาไปนั่งแซะชัดๆ สู้ไปเดินหาของทะเลตามชายหาดไม่ได้ เผื่อจะได้ของดีติดไม้ติดมือแบบไม่คาดฝัน

"ตัวใหญ่ขนาดนี้ ทิ้งไปก็น่าเสียดายแย่ แซะกันสักพักก่อนเถอะ บ่ายๆ ค่อยไปเดินเล่นบนหาดทราย"

เมื่อเห็นพี่เขยยืนกรานขนาดนั้น ทั้งหมดก็สบตากันโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วก็เริ่มลงมือเตรียมแซะหอยนางรมกันทันที

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง