บทที่ 58 ไข่มุก

หน้าผาหินสูงชันราวกับถูกคมมีดกรีดตัด ทอดดิ่งตรงลงสู่ผืนน้ำทะเล ประหนึ่งปราการธรรมชาติที่ตั้งตระหง่านขวางกั้นไว้

ทั้งสี่คนพยายามปีนป่ายอยู่หลายหน ใช้ทั้งมือทั้งเท้าเกาะแกะ แต่ก็หาจุดเหยียบยึดไม่ได้เลยแม้แต่น้อย สุดท้ายจึงจำใจต้องล้มเลิกความคิดที่จะปีนขึ้นไป

พวกเขาทำได้เพียงยอมรับสภาพ แล้วลงมือทำงานบนเรือที่โคลงเคลงไปมาแทน

"ดูสิ ตัวนี้เนื้อแน่นเปรี๊ยะเลย ในมือผมตัวนี้น่าจะหนักสักสองจินได้นะเนี่ย" อาลี่ชูหอยนางรมในมือขึ้นสูง

"ก็แค่สามหยวนนั่นแหละ" หลี่ซิงตอบกลับหน้าตาย ประโยคเดียวดับความคึกคักของอาลี่จนรอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนหน้าทันที

หลังจากง่วนอยู่นาน ทุกคนก็เหนื่อยล้าจนปวดเมื่อยเอวไปหมด แต่ผลตอบแทนก็นับว่าไม่เลว หอยนางรมราวสองร้อยจินถูกพวกเขาช่วยกันขนขึ้นมาบนเรือได้สำเร็จ

ตอนนี้พวกหอยนางรมที่แซะง่ายๆ ตรงหน้าแทบไม่เหลือแล้ว ส่วนที่เหลือต่างก็เกาะแน่นติดกับหน้าผาหิน ทุกคนจึงตัดสินใจพอแค่นี้ก่อน

"พี่เขย กินข้าวกันเถอะ ท้องผมร้องจ๊อกๆ แล้วเนี่ย" อาซิงเอามือกุมท้อง พูดขึ้นอย่างหมดเรี่ยวแรง

"เหนื่อยสายตัวแทบขาด ยังขายไม่ได้กี่ตังค์เลย" อาลี่บ่นอุบ เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและเซ็งจัด

"เอาเถอะน่า รวมกับผลงานจากเบ็ดราวแล้ว พวกเราไม่ขาดทุนหรอก" พี่ใหญ่เดินเข้ามาตบไหล่ปลอบ

ทั้งสี่คนขับเรือกลับมาที่ชายหาด แล้วนำกับข้าวที่เตรียมไว้ตั้งแต่เช้าออกมากางล้อมวงกินกัน

ทุกคนหิวจนไส้กิ่ว ไม่สนใจมารยาทอะไรทั้งนั้น ต่างพากันโซ้ยข้าวอย่างรวดเร็ว

พี่เขยมือไว คล่องแคล่วกับการแงะหอยนางรมออกมาสองสามตัว "มาๆ คนละตัว สดๆ เลยนะเนี่ย!"

หลี่ซิงมองหอยนางรมในมือ เขาไม่เคยคิดจะกินหอยนางรมสดๆ มาก่อน

แต่พอเห็นพี่ใหญ่กับอาลี่โยนเนื้อหอยเข้าปากอย่างไม่ลังเล แถมยังทำหน้าเคลิ้มฟินสุดๆ เขาเลยกัดฟัน ส่งเนื้อหอยนางรมเข้าปากบ้าง

พอกลืนลงไป รสชาติเค็มปนหวานสดชื่นก็แผ่ซ่านไปทั่วลิ้น พร้อมกับกลิ่นคาวจางๆ สำหรับคนที่กินครั้งแรกแล้ว มันยากจะรับไหวอยู่เหมือนกัน

เขาค่อยๆ เคี้ยว แต่ในหัวดันผุดภาพผู้ชายก้มหน้าก้มตาลิ้มรสหอยเป๋าฮื้อขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย รสชาตินั้นดูเหมือนจะมีความคล้ายคลึงกับหอยนางรมในมือตอนนี้อยู่ไม่น้อย

กำลังคิดเพลินๆ จู่ๆ ฟันของหลี่ซิงก็กระทบเข้ากับอะไรบางอย่างดังกึ๊ก เขาลองใช้ลิ้นดุนดู แล้วก็บ้วนของแข็งชิ้นหนึ่งออกมา

"พี่ใหญ่ พี่เขย ดูเร็ว ไข่มุก! ในหอยนางรมมีไข่มุกด้วยเหรอเนี่ย" หลี่ซิงทั้งตกใจทั้งดีใจ ตาเบิกกว้าง

พี่เขยได้ยินแบบนั้นก็รีบส่งหอยนางรมของตัวเองเข้าปากบ้าง แล้วค่อยๆ เคี้ยวอย่างละเอียดละออ

ครู่เดียว เขาก็ตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้นไม่แพ้กัน "ของฉันก็มี!"

หลี่อวิ๋นกับอาลี่ได้ยินเสียงร้องก็หันมาสบตากัน การกินหอยนางรมแล้วเจอไข่มุกเนี่ย นับเป็นเรื่องประหลาดจริงๆ

"พี่ใหญ่ ไข่มุกพวกนี้มีราคาไหมเนี่ย" หลี่ซิงประคองไข่มุกไว้ในมือพลางถาม

พี่ใหญ่จ้องมองไข่มุกในมือของหลี่ซิงแล้วค่อยๆ พูดขึ้นว่า "ไข่มุกในหอยนางรมเนี่ย ถึงจะหายากและมีค่าก็จริง

แต่ส่วนใหญ่มันจะเบี้ยวๆ บูดๆ ขนาดก็เล็ก ไม่รู้เหมือนกันว่าราคาเท่าไหร่

แต่เม็ดในมือนายนี่ กะดูแล้วน่าจะสักสองเซนติเมตรได้มั้ง คงขายได้ราคาดีอยู่หรอก"

"แล้วมันขายได้เท่าไหร่ล่ะ" พอพี่เขยได้ยินแบบนั้น ตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที รีบชะโงกหน้าเข้ามาซักไซ้

"ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าขายได้เท่าไหร่ ฉันก็ฟังคนอื่นเขาพูดมาเหมือนกัน ตัวฉันเองก็เพิ่งเคยเห็นของพรรค์นี้เป็นครั้งแรกนี่แหละ

พวกแกสองคนวันนี้นี่มันดวงเฮงจริงๆ พวกเราสี่คนกินกันคนละตัว ดันมีแค่พวกแกสองคนเนี่ยแหละที่กินเจอไข่มุก" พี่ใหญ่หัวเราะพลางพูด

"พี่ใหญ่ งั้นพวกเราอย่าเพิ่งรีบไปชายหาดเลย กินข้าวก่อนเถอะ กินเสร็จแล้วค่อยไปแงะหอยนางรมต่อ"

ทุกคนกินกันราวกับพายุ กวาดกับข้าวบนโต๊ะจนเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว

"ระวังหน่อยสิ ในเก๋งเรือมีสวิงอยู่ ตัวไหนหลุดมือร่วงลงไปก็รีบเอาสวิงช้อนขึ้นมาเร็ว!"

พี่เขยกับพี่ใหญ่เห็นหอยนางรมหลายตัวที่อาลี่แซะหลุดมือร่วงจ๋อมลงทะเลไป ก็เอ่ยเตือนด้วยความเสียดายทันที

"ก็เมื่อเช้าผมก็ทำแบบนี้นี่นา" อาลี่ทำหน้าตาไร้เดียงสา พลางแบมือสองข้างออกอย่างแก้ตัว

"มันจะไปเหมือนกันได้ยังไงเล่า เมื่อเช้าพวกเราจะไปรู้ได้ยังไงว่าข้างในมีไข่มุกน่ะ!" พี่เขยถลึงตาใส่อาลี่อย่างเคืองๆ

หลี่ซิงได้แต่แอบนึกขำในใจ อยากจะเตือนทุกคนเหลือเกินว่าโอกาสที่หอยนางรมจะเกิดไข่มุกตามธรรมชาตินี่มันต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดไหน

ถ้าตัดเรื่องการเพาะเลี้ยงออกไป หอยนางรมหลายพันจินยังไม่แน่ว่าจะเจอสักเม็ดสองเม็ดเลยด้วยซ้ำ พวกเรากินแค่ไม่กี่ตัวแล้วเจอตั้งสองเม็ดนี่ก็ถือว่าโชคหล่นทับจนแทบจะถูกหวยรางวัลใหญ่อยู่แล้ว

แต่พอคำพูดมาจ่อถึงริมฝีปาก เขาก็เลือกที่จะกลืนมันลงคอไปแทน

ก็แหม ดวงของเขาเองก็ดีมาตลอดนี่นา เผื่อว่าหอยนางรมที่เหลือจะแกะเจอไข่มุกอีกหลายเม็ดขึ้นมาจริงๆ ล่ะ

ถ้าเกิดตอนนี้เขาไปดับอารมณ์ทุกคนแล้วพากันกลับก่อน ก็ขาดทุนแย่น่ะสิ

ทั้งสี่คนคึกคักราวกับโดนฉีดเลือดไก่ ลุยงานกันอย่างเอาจริงเอาจัง

"อาลี่ แกไปขนหอยนางรมพวกนั้นมา"

ลุยกันต่ออีกราวๆ สามชั่วโมง ทุกคนถึงได้หยุดมือ ตอนนี้ต่างเหนื่อยจนหอบแฮก

"พอเหอะ ที่เหลือพวกนั้นเราก็เอื้อมไม่ถึงแล้ว เหลือเชื้อไว้ให้ทะเลแถบนี้บ้างเถอะ วันหน้าอาจจะได้อะไรมากกว่านี้อีก" พี่ใหญ่พูดพลางยืดหลังที่เมื่อยล้าขึ้นมา

"ใช่แล้ว พวกเรายังต้องไปกู้เบ็ดราวอีก ถ้ากลับช้า พี่สะใภ้กับพี่สาวแกคงเป็นห่วงแย่"

"ฉันขับเรือเอง พวกแกสามคนเก็บกวาดของซะ เราไปกู้เบ็ดราวกันก่อน พอกู้เสร็จ มือถือมีสัญญาณแล้ว ค่อยโทรบอกให้พี่สะใภ้กับหลิงหลิงเข็นรถลากมารับ" หลี่อวิ๋นพูดพลางสตาร์ตเครื่องยนต์ ขับเรือมุ่งหน้าไปยังจุดที่วางเบ็ดราวเอาไว้

ทว่าเมื่อทุกคนช่วยกันสาวสายเบ็ดราวขึ้นมาด้วยความหวัง ภาพตรงหน้ากลับชวนให้ผิดหวังอย่างสิ้นเชิง

บนสายเบ็ดมีเพียงปลาจิปาถะไม่กี่ตัวที่ดิ้นรนอย่างอ่อนแรง

พวกมันติดอยู่หรอมแหรมบนสายเบ็ด ช่างต่างจากภาพที่พวกเขาวาดหวังไว้ลิบลับ

"ยังดีที่วันนี้มีหอยนางรมรองรัง ไม่งั้นออกทะเลเที่ยวนี้คงขาดทุนย่อยยับแน่"

พี่ใหญ่มองดูปลาเบ็ดเตล็ดไม่กี่ตัวนั้นด้วยสีหน้าเสียดาย พลางส่ายหัวอย่างจนปัญญา

การออกทะเลเที่ยวนี้ ตอนแรกนึกว่าจะได้ของกลับมาเต็มลำเรือ ใครจะไปคิดว่าผลงานจากเบ็ดราวจะซบเซาได้ขนาดนี้

"มีหอยนางรมอยู่ก็ไม่ถือว่าขาดทุนเท่าไหร่หรอกน่า ถ้าเกิดแกะเจอไข่มุกในหอยนางรมสักสองสามเม็ด พวกเราก็รวยเละแล้ว" พี่เขยยังคงมองโลกในแง่ดี

หลี่อวิ๋นถอนหายใจปลงๆ ทำได้เพียงบังคับเรือพาทุกคนมุ่งหน้ากลับบ้านอย่างช้าๆ ท่ามกลางความหวังระคนความกังวลในใจ

พอแน่ใจว่าโทรศัพท์มือถือมีสัญญาณแล้ว หลี่ซิงจึงต่อสายเข้าเบอร์บ้านของพี่ใหญ่

ปลายสายพอพี่สะใภ้ได้ยินว่าจะให้เอารถลากไปรับ ตอนแรกก็ดีใจยกใหญ่ นึกว่าคราวนี้ได้ของดีกลับมาเพียบ

แต่พอหลี่ซิงบอกว่าเป็นหอยนางรมสักพันสองพันจิน ความกระตือรือร้นของพี่สะใภ้ก็หดหายไปเกินครึ่งทันที

เพราะการต้องขนย้ายหอยนางรมเยอะขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องเบาแรงเลยสักนิด

ทว่าพอลองคิดดูอีกที หอยนางรมพวกนี้อย่างไรเสียก็น่าจะขายได้เงินสักสองสามพันหยวน คำนวณดูแล้ว ในใจก็ค่อยรู้สึกว่าไม่เลวเหมือนกัน

เธอจึงกำชับหลี่หลิงให้ช่วยดูแลเด็กๆ อย่าปล่อยให้วิ่งเพ่นพ่าน

จากนั้นก็วางสาย แล้วรีบเข็นรถลากตรงดิ่งไปยังท่าเรือทันที

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง