บทที่ 59 ไข่มุกหอยนางรม

จางอวิ๋นเห็นเรือของที่บ้านเทียบท่าเรียบร้อยแต่ไกล จึงรีบสาวเท้าเข้าไปหา

พอมองดูหอยนางรมที่อัดแน่นเต็มลำเรือ เธอก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้ “หอยนางรมเยอะขนาดนี้ น่าจะขายได้เงินไม่น้อยเลยนะเนี่ย”

“พี่สะใภ้ ไม่ขายครับ! จะเอามาแกะหาไข่มุก!” อาลี่เหมือนเด็กใจร้อน ชิงโพล่งขึ้นมาก่อนใคร

“หา? เยอะขนาดนี้จะแกะหมดเลยเนี่ยนะ” จางอวิ๋นเบิกตากว้าง สีหน้าตกตะลึง คาดไม่ถึงว่าจะมีแผนแบบนี้

“พี่สะใภ้ แกะหาไข่มุกให้หมดเลย ส่วนเนื้อก็เอาไปเคี่ยวทำน้ำมันหอยจ้ะ” พี่เขยช่วยสำทับอีกคน

“พวกแกไปโดนตัวไหนเข้าเนี่ย” พี่สะใภ้งงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ถึงคิดจะทำแบบนี้

“อาซิงกับอวี๋หยางกินแล้วเจอไข่มุกน่ะ วันนี้พวกเราเลยฝากความหวังทั้งลำเรือไว้กับไข่มุกนี่แหละ” พี่ใหญ่อธิบายอย่างใจเย็น

ทุกคนคุยกันไปพลางขยับแข้งขยับขาขนของลงจากเรืออย่างคล่องแคล่ว ไม่นานก็ขนหอยนางรมใส่จนเต็มรถเข็นไปคันหนึ่ง

อาซิงกับอวี๋หยางช่วยกันลากรถเข็นมุ่งหน้ากลับบ้านไปก่อน

“หลี่อวิ๋น อาซิงจะแกะหอยนางรมทั้งหมดเลย เอ็งไม่คิดจะห้ามหน่อยเหรอ โอกาสที่หอยนางรมจะมีไข่มุกมันน้อยมากเลยไม่ใช่หรือไง” พี่สะใภ้ขยับเข้าไปใกล้หลี่อวิ๋นแล้วกระซิบถาม แววตาแฝงความกังวล

หลี่อวิ๋นถอนหายใจอย่างจนปัญญา รู้สึกเหนื่อยใจไม่น้อย

มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าเรื่องนี้แทบไม่มีหวัง แต่ปัญหาคือน้องชายไม่ฟังเขานี่สิ

“ปล่อยตามใจมันเถอะน่า ถ้าแกะไม่เจอไข่มุก ก็เอาเนื้อหอยไปทำน้ำมันหอย ช่วงนี้อาซิงดวงกำลังขึ้น พวกเรากินหอยไปแค่สี่ตัว แต่อาซิงกับอวี๋หยางกัดเจอไข่มุกตั้งสองคน ดวงดีไม่ใช่เล่นๆ เลยนะ” หลี่อวิ๋นเอ่ยช้าๆ

พอได้ยินว่ากินไปแค่สี่ตัวแล้วเจอไข่มุกถึงสองเม็ด หัวใจของจางอวิ๋นก็พลันเต้นระรัว อดใจไม่ไหวต้องรีบถาม “แล้วเอ็งว่าเม็ดหนึ่งจะขายได้เท่าไหร่ล่ะ”

“ไม่รู้สิ แต่ดูจากคุณภาพไข่มุกแล้ว อย่างน้อยๆ ก็น่าจะได้สักสามสี่ร้อยหยวนอยู่นะ” พี่ใหญ่เกาหัว ตอบแบบไม่ค่อยมั่นใจนัก

“ได้ราคาขนาดนั้นเลยเหรอ! งั้นก็แกะเลย!” พอได้ยินตัวเลข จางอวิ๋นก็พลอยมั่นใจในโชคของน้องสามีขึ้นมาเต็มเปี่ยม เปลี่ยนใจมาสนับสนุนการแกะหอยทันที

หลี่ซิงกับอาลี่เข็นรถลุยฝุ่นจนเหงื่อท่วม ในที่สุดก็ถึงบ้าน

พอถึงบ้าน ทั้งสองก็รีบยกของลง ยังไม่ทันได้พักหายใจก็ต้องรีบกระหืดกระหอบกลับไปที่ท่าเรืออีกรอบ

ทุกคนช่วยกันคนละไม้คนละมือ ขนหอยนางรมที่เหลือขึ้นรถจนหมด ถึงได้ขน ‘ผลงานศึก’ ทั้งหมดกลับมาที่บ้านได้

อาลี่กับพี่เขยขออยู่จัดการทำความสะอาดเรือ ส่วนพี่ใหญ่ หลี่ซิง และจางอวิ๋นกลับบ้านมาก่อน

พอเหยียบเข้าประตูบ้าน หลี่หลิงเห็นหอยนางรมเต็มคันรถถูกลากเข้ามาอีกรอบ แววตาก็เต็มไปด้วยความสงสัย

“นี่ ถามหน่อยเถอะ หอยนางรมตั้งเยอะแยะ ไม่เอาไปขายเอาเงิน จะขนมากองไว้เต็มบ้านทำไมเนี่ย พวกเราไม่ได้เปิดฟาร์มเลี้ยงหอยสักหน่อยนะ!”

จางอวิ๋นจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบให้หลี่หลิงฟังอย่างใจเย็น

พอหลี่หลิงได้ฟัง ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอตบหน้าขาฉาดด้วยความตื่นเต้นแล้วโพล่งออกมาว่า “งั้นก็แกะเลยสิ! ถ้าเกิดแกะเจออีกสักสี่ห้าเม็ด พวกเราก็รวยเละแล้ว!”

หลี่ซิงออกไปข้างนอกจัดการธุระอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกจานกับแกล้มพะโล้กลับเข้ามาสองสามจาน

พอก้าวเข้าบ้าน เขาก็เห็นพวกพี่ใหญ่นั่งล้อมวงแกะหอยไปได้เยอะแล้ว จึงเอ่ยถามขึ้นมาว่า “เป็นไงบ้างพี่ใหญ่ ไม่เจอสักเม็ดเลยเหรอ”

“มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไง ที่พวกแกกินเจอเมื่อกี้มันฟลุกชัดๆ” พี่ใหญ่พูดพลางยืดหลังขึ้น เอาหลังมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก มุมปากมีรอยยิ้มล้อเลียน “เสียดายขึ้นมาหรือยังล่ะ ถ้าเสียดาย ตอนนี้เอาที่เหลือไปขายยังทันนะ”

“แกะต่อสิ ผมไม่เชื่อน้ำหน้าหรอก” หลี่ซิงถูไม้ถูมือ ไม่สะทกสะท้านกับคำแซวของพี่ใหญ่เลยสักนิด

เขาพูดพลางเดินไปข้างๆ เอาเท้าเหยียบหอยนางรมตัวหนึ่งไว้ให้มั่น หยิบมีดแกะหอยขึ้นมาแล้วค่อยๆ บิดงัดเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง

พองัดฝาหอยออกได้ มือของเขาก็ควานคลำในเนื้อหอยอย่างละเอียด แต่กลับไม่พบอะไรเลย ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ

พี่ใหญ่หัวเราะชอบใจ อดไม่ได้ที่จะแซวต่อ “แกเป็นน้องชายแท้ๆ ของฉัน คิดว่าตัวเองเป็นลูกชายเจ้าแม่หม่าจู่จริงๆ หรือไง สุ่มแกะมั่วๆ ตัวเดียวแล้วคิดว่าจะมีไข่มุกน่ะ”

หลี่ซิงเบะปาก ยกมือโบกข้างหูเบาๆ ทำเป็นฟังหูซ้ายทะลุหูขวา จากนั้นก็หยิบหอยนางรมตัวที่สองขึ้นมางัดต่อทันที

มือเพิ่งจะแตะโดนเนื้อหอย เขาก็เหมือนค้นพบโลกใหม่ จู่ๆ ก็หัวเราะลั่นออกมาอย่างตื่นเต้น “พี่ใหญ่ ผมชักสงสัยแล้วสิว่าเราสองคนเป็นพี่น้องแท้ๆ กันหรือเปล่า ทำไมพี่ถึงไม่มีดวงแบบนี้บ้างเนี่ย!”

พี่ใหญ่ได้ยินเข้าก็หันขวับมาตามสัญชาตญาณ แกล้งถลึงตาใส่ “ไอ้นี่นี่มัน…”

ยังพูดไม่ทันขาดคำ หลี่ซิงก็โดนพี่สาวโบกหัวเข้าให้ทีหนึ่งเบาๆ “แกนี่มันกวนประสาทจริงๆ!” พี่สาวหัวเราะพลางด่า

ในขณะเดียวกัน หลี่หลิงก็ร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ “อุ๊ย แกะเจอจริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย!”

เธอชะโงกหน้าเข้าไปดูแล้วก็ต้องตื่นตะลึง “พระเจ้า แถมยังเป็นสีทองด้วย ใหญ่กว่าสองเม็ดที่แกะเจอก่อนหน้านี้ตั้งเยอะ คราวนี้รวยเละแล้ว!”

“สีทองเหรอ” จางอวิ๋นหันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

หลี่ซิงส่งไข่มุกให้พี่สะใภ้ทันที จางอวิ๋นรับไปถือส่องดูกับแสงไฟอยู่ครู่หนึ่ง

พลางเอ่ยชมไม่ขาดปาก “คุณภาพดีจริงๆ สวยกว่าสองเม็ดแรกตั้งเยอะ ต้องขายได้ราคาดีแน่ๆ”

ภายใต้แสงไฟสาดส่อง ไข่มุกเม็ดนี้เปล่งประกายเจิดจ้า

รูปทรงกลมเกลี้ยงเกือบสมบูรณ์แบบ ผิวเนียนเรียบดั่งกระจกเงา ไร้ซึ่งตำหนิใดๆ

จางอวิ๋นรีบไปหยิบขวดโหลออกมาจากในห้องแล้วหย่อนไข่มุกลงไป แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความคาดหวัง “มาดูกันซิว่าวันนี้พวกเราจะแกะได้กี่เม็ด”

หลี่ซิงไม่ได้อยู่แกะหอยนางรมต่อ แต่หันหลังเดินเข้าครัวไปเตรียมกับข้าว เพราะทุกคนเหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งวัน ท้องไส้ก็เริ่มส่งเสียงร้องประท้วงกันหมดแล้ว

ทว่าเรื่องน่าอัศจรรย์กลับเกิดขึ้น ราวกับไข่มุกที่หลี่ซิงแกะได้เมื่อครู่คือกุญแจเปิดประตูสู่โชคลาภ

ผ่านไปไม่นาน พี่เขยก็ตะโกนลั่นด้วยความตื่นเต้น "ผมก็แกะได้เม็ดหนึ่งเหมือนกัน!"

ไข่มุกเม็ดนี้ขนาดไล่เลี่ยกับไข่มุกสีทองของหลี่ซิง เพียงแต่ความเงางามและความกลมมนยังด้อยกว่าเล็กน้อย ดูไม่สะดุดตาเท่า

ช่วงเวลาหลังจากนั้น เสียงร้องด้วยความดีใจก็ดังขึ้นในบ้านเป็นระยะๆ ไข่มุกถูกหย่อนลงในขวดโหลทีละเม็ดอย่างต่อเนื่อง

เวลาราวสองทุ่ม หลี่ซิงทำกับข้าวเสร็จเรียบร้อยจึงเดินออกมาจากครัว

หอยนางรมถูกแกะไปได้สองในสามส่วนแล้ว กะว่าจะลุยแกะให้หมดรวดเดียวแล้วค่อยกินข้าว อีกทั้งจะได้ปล่อยให้กับข้าวคลายความร้อนลงหน่อย จะได้กินคล่องคอขึ้น เขาจึงเข้าไปช่วยลงมืออีกแรง

ง่วนกันอยู่อีกครึ่งชั่วโมง ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกันจนแกะหอยนางรมหมดเกลี้ยงในที่สุด

พี่สะใภ้มองหลี่ซิงด้วยสายตาเป็นประกายเปี่ยมความหวัง “อาซิง เทออกมานับดูซิว่าทั้งหมดมีกี่เม็ดแล้ว”

หลี่ซิงกำลังจะเทไข่มุกในโหลออกมานับ จู่ๆ พี่สาวข้างๆ ก็ร้องอุทานขึ้นมาด้วยความดีใจ “พี่สะใภ้ เม็ดนี้ของฉันสวยมากเลย!”

ทุกคนได้ยินก็พากันหันขวับไปมองหลี่หลิง

เห็นเพียงไข่มุกในมือเธอที่ส่องประกายแปลกตาอยู่ใต้แสงไฟ บนผิวมีลวดลายตามธรรมชาติปรากฏอยู่อย่างน่าอัศจรรย์

“พี่ใหญ่ ทำไมมุกเม็ดนี้ถึงมีลายด้วยล่ะ” หลี่ซิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

พี่ใหญ่เกาหัว พลอยทำหน้างงไปด้วยเหมือนกัน “เม็ดนี้สงสัยจะอยู่มานานหลายปีแล้วมั้ง ราคาก็น่าจะพอๆ กับเม็ดสีทองของแกนั่นแหละ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง