บทที่ 60 ขายไข่มุก

หลี่ซิงค่อยๆ เทไข่มุกทั้งหมดออกมาอย่างระมัดระวัง

พอมองดูชัดๆ ขนาดของไข่มุกพวกนี้มีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

เม็ดใหญ่ขนาดแทบไม่ต่างจากเหรียญหนึ่งหยวน กลมเกลี้ยงเต่งตึง ส่องประกายแวววาวจับตาอยู่ใต้แสงไฟ ราวกับกำลังอวดความไม่ธรรมดาของตัวเอง

ส่วนเม็ดเล็กมีขนาดราวเหรียญหนึ่งเหมา แม้จะเล็กกว่า แต่ก็สวยสดงดงามและโปร่งแสงจับตา

นอกจากนี้ยังมีพวกเม็ดเล็กจิ๋วลงไปอีก ดูแล้วขนาดไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตรด้วยซ้ำ

หลี่ซิงตั้งอกตั้งใจนับดูสองรอบ ทั้งเม็ดเล็กเม็ดใหญ่รวมกันแล้ว มีมากถึง 98 เม็ดเลยทีเดียว

จากการประเมินของเขา คิดว่าเฉลี่ยแล้วขายได้เม็ดละ 600 หยวนก็ไม่น่าจะมีปัญหา

"กินข้าวก่อนเถอะจ้ะ กินเสร็จเดี๋ยวฉันจะไปเคี่ยวน้ำมันหอยสักหน่อย" จางอวิ๋นพี่สะใภ้มองทุกคนพลางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือความเหนื่อยล้าอยู่บ้าง

และราวกับจะเพิ่มเรื่องน่ายินดีขึ้นไปอีก ในที่สุดพี่ใหญ่ก็แกะเจอไข่มุกเพิ่มมาได้อีกหนึ่งเม็ด

คราวนี้ จำนวนไข่มุกทั้งหมดจึงพุ่งไปถึง 99 เม็ดพอดี

หลี่ซิงเห็นดังนั้นก็หันหลังเดินไปหยิบชามใบใหญ่มาจากในครัว เทไข่มุกทั้งหมดลงไปในคราวเดียว จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาคัดแยกอย่างตั้งอกตั้งใจ

"มากินข้าวก่อนเถอะ สงสัยคงต้องเอาเข้าไปขายในเมืองแล้วล่ะ" พี่ใหญ่เห็นหลี่ซิงยังคงจดจ่ออยู่กับการคัดไข่มุก จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเร่ง

แต่หลี่ซิงกลับทำราวกับไม่ได้ยิน ยังคงเลือกไข่มุกต่อไปเงียบๆ

ผ่านไปไม่กี่นาที ในที่สุดเขาก็คัดไข่มุกคุณภาพชั้นยอดออกมาได้ 6 เม็ด

จากนั้นเขาก็หยิบแก้วกระดาษแบบใช้แล้วทิ้งออกมาอีกสองใบ บรรจงใส่ไข่มุกลงไปใบละสามเม็ด แล้วค่อยๆ เลื่อนไปตรงหน้าพี่สะใภ้กับพี่สาว

พลางพูดว่า "ไม่กี่เม็ดนี้ดูแล้วขนาดพอๆ กัน นานๆ ทีจะเจอไข่มุกเยอะขนาดนี้ พวกพี่เก็บไว้คนละสามเม็ดเถอะ ถือว่าเอาไว้เป็นที่ระลึกนะ"

พี่ใหญ่กำลังจะอ้าปากพูด แต่กลับถูกพี่เขยมือไวคว้าตัวไว้เสียก่อน พี่เขยส่ายหน้าเบาๆ ส่งสัญญาณบอกว่าอย่าเพิ่งพูดอะไร

หลี่อวิ๋นหันไปมองจางอวิ๋นกับหลี่หลิง เห็นทั้งสองคนรับไข่มุกไปด้วยความดีอกดีใจ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข เมื่อเห็นเช่นนั้น เขาก็ไม่ได้เอ่ยปากอะไรอีก

"มา ทุกคนชนแก้ว วันนี้เหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว!" หลี่ซิงยกจอกเหล้าขึ้นพูดเสียงดัง

สิ้นเสียง "ชนแก้ว" เหล้าหนึ่งจอกก็ไหลลงคอ แต่ละคนต่างพากันหยิบตะเกียบ เริ่มก้มหน้าก้มตากินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อย

ทุกคนง่วนกันมาทั้งวัน เหนื่อยล้ากันไม่น้อยจริงๆ

พอกินข้าวเสร็จ หลี่ซิงก็ยังไม่ได้กลับทันที เขามองพี่สะใภ้กับพี่สาวใหญ่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น อยากดูว่าพวกเธอเคี่ยวน้ำมันหอยกันอย่างไร

ตอนแรกนึกว่าจะยุ่งยาก แต่ที่แท้กลับง่ายดายอย่างไม่น่าเชื่อ ก็แค่เอาเนื้อหอยนางรมใส่ลงไปในกระทะ

ไม่ต้องเติมน้ำ ใช้ไฟอ่อนค่อยๆ เคี่ยวไปเรื่อยๆ พอเคี่ยวได้ที่ก็กรองเอากากออก นำน้ำหอยนางรมที่กรองได้เทกลับลงกระทะ ปรุงรสแค่น้ำตาล เกลือ และแป้งมันก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

หลี่ซิงใช้ปลายตะเกียบแตะมาชิมดูคำหนึ่ง พบว่าน้ำมันหอยแท้ๆ ทำเองนี่มันทั้งสดและหวานกลมกล่อมจริงๆ

พอกลับถึงบ้าน หลี่ซิงก็เก็บไข่มุกทั้งหมดไว้อย่างดี ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะลองไปถามตามร้านทองร้านอัญมณีในตัวเมืองดู

…

เช้าตรู่ แสงอรุณเพิ่งจับขอบฟ้า แดดยามเช้าสาดส่องลงมาบนผืนดินเป็นริ้วบางๆ

หลี่ซิงขับรถอย่างอารมณ์ดี กลิ่นหอมของบะหมี่เนื้อกระตุ้นพยาธิในท้องจนเริ่มประท้วง เขาจึงแวะมาที่ร้านบะหมี่เจ้าประจำ

เพิ่งจะนั่งลงได้ไม่นาน บะหมี่ร้อนๆ ยังไม่ทันยกมาเสิร์ฟ ก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นตาของกู้ลี่เดินเข้ามาในร้านพอดี

"พี่ลี่ มากินด้วยกันสิครับ" หลี่ซิงทักทายอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะหันไปตะโกนบอกเถ้าแก่ที่กำลังง่วนอยู่ "เถ้าแก่ เพิ่มอีกชามครับ!"

"ทำไมแกมาอยู่นี่ได้เนี่ย เออใช่ เมื่อวานแกไม่ได้ออกทะเลหรอกเหรอ เป็นไง ของที่ได้ไม่คิดจะขายให้ฉันแล้วหรือไง"

พอกู้ลี่นั่งลง ปากก็รัวคำถามออกมาเป็นชุดเหมือนปืนกลติดสปริง

"พี่ลี่ นั่งลงกินบะหมี่ก่อนเถอะครับ" หลี่ซิงหัวเราะพลางพูด แววตาแฝงความระอาใจอยู่นิดๆ

หลังจากจัดการอาหารตรงหน้าเรียบวุธราวกับพายุพัดผ่าน ทั้งสองคนก็จุดบุหรี่ขึ้นคนละมวน พ่นควันลอยละล่องอย่างสบายอารมณ์

"เมื่อวานไปแซะหอยนางรมมาเพียบเลยครับ โชคดีเจอไข่มุกตั้งหลายเม็ด เลยกะว่าจะลองเข้าไปดูในเมืองหน่อยว่าพวกร้านอัญมณีเขารับซื้อไหม"

กู้ลี่พ่นควันบุหรี่เป็นวง พลางเอ่ยปากช้าๆ

"แกคงไปเสียเที่ยวเปล่าๆ ว่ะ ของพรรค์นั้นน่ะหายากก็จริง แต่ไม่มีราคาค่างวดอะไรหรอก เม็ดกระจิริดอย่างกับเมล็ดข้าว แถมขี้เหร่จะตายชัก"

กู้ลี่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ไม่เห็นด้วยกับความคิดของหลี่ซิงสักนิด

"พี่ลี่ พี่คิดว่าคนอย่างหลี่ซิงจะเอาของห่วยๆ พรรค์นั้นไปขายหน้าในเมืองเหรอครับ" หลี่ซิงเลิกคิ้ว แววตาเปี่ยมด้วยความมั่นใจ

กู้ลี่กลอกตาใส่แล้วพูด "ดีขนาดไหนเชียว เอามาดูซิ"

หลี่ซิงก็ไม่อิดออด หันไปหยิบถุงใส่ไข่มุกที่อยู่ในรถออกมาทันที

"เชี่ย ไหนบอกไม่กี่เม็ดไง ทำไมมันเยอะขนาดนี้วะ อาซิง แกนี่ไม่ซื่อเลยนะ"

กู้ลี่เบิกตากว้าง มองไข่มุกในถุงที่กะดูคร่าวๆ อย่างน้อยก็หลายสิบเม็ด ในใจนึกค่อนขอดว่าไอ้หมอนี่กะล่อนหลอกคนเก่งจริงๆ

กู้ลี่หยิบถุงขึ้นมาเขย่าดูส่งเดชสองสามที สายตาก็ถูกดึงดูดไปในทันใด

เขาร้องอุทานลั่นอีกรอบ "แม่เจ้าโว้ย ทำไมมันเม็ดใหญ่ขนาดนี้วะ แกแน่ใจนะว่าแกะมาจากหอยนางรมจริงๆ" สายตาคู่นั้นราวกับกำลังมองดูของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า

"ก็ใช่น่ะสิ หอยตั้งสามพันจิน เมื่อวานพวกผมเหนื่อยกันแทบขาดใจตาย" หลี่ซิงปรายตาค้อนกู้ลี่พลางพูดอย่างเคืองๆ

"ทำไม แกยังคิดว่าน้อยไปอีกเหรอ คนอื่นต่อให้มีอีกสามพันจินก็ใช่ว่าจะแกะเจอ ใจแกนี่มันกล้าได้กล้าเสียพอดูเลยนะ คนอื่นเขาแซะหอยนางรมมาได้ก็คิดแต่จะขาย แกคิดยังไงถึงได้ผ่าแกะเอาไข่มุกหมดเนี่ย"

กู้ลี่พูดไปก็ส่ายหัวไม่หยุด ทั้งรู้สึกประหลาดใจและเหลือเชื่อกับการกระทำของหลี่ซิง

หลี่ซิงยิ้มแห้งๆ อย่างจนใจ ก่อนจะเล่าเรื่องที่ออกทะเลเมื่อวาน ตั้งแต่ตอนไปเจอหอยนางรมจนถึงตอนแกะได้ไข่มุกให้กู้ลี่ฟังอย่างละเอียดยิบ

"ดวงพวกแกมันจะดีเกินไปแล้วจริงๆ" กู้ลี่ฟังจบก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความทึ่ง

"มีคนรับซื้อไหมพี่" หลี่ซิงมองกู้ลี่ด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง

"มีแน่นอนอยู่แล้ว เม็ดใหญ่ขนาดนี้เอาไปร้อยสร้อยคอได้ตั้งสองเส้น แถมคุณภาพยังดีขนาดนี้อีก"

กู้ลี่พูดไปพลางหยิบไข่มุกเม็ดใหญ่ขึ้นมาสองสามเม็ดอย่างนึกชอบใจ พินิจดูอย่างละเอียดรอบคอบ พอดูเสร็จถึงค่อยใส่กลับลงถุงด้วยความเสียดาย

"ไปเถอะ แกขับรถ เดี๋ยวฉันไปด้วย" กู้ลี่ตบไหล่หลี่ซิงแล้วบอก

"จะไม่รบกวนงานพี่เหรอเนี่ย" หลี่ซิงถามอย่างเกรงใจเล็กน้อย

"ไม่เป็นไรหรอก เรื่องขี้ผง" กู้ลี่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

"งั้นตกลง ไปกันเถอะครับ" หลี่ซิงพยักหน้าแล้วสตาร์ตเครื่องยนต์

ตอนที่ขึ้นรถ หลี่ซิงเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เลยแอบหยิบไข่มุกเม็ดใหญ่สองเม็ดใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ ไม่ได้ใส่ลงไปในถุง

รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปแล่นอยู่บนถนน ระหว่างทาง กู้ลี่ก็หันมามองหลี่ซิงแล้วเอ่ยถาม

"จริงสิ อาซิง น้าฉันทำอสังหาฯ อยู่ พอดีเพิ่งได้ที่ดินมาแปลงหนึ่ง แต่เงินในมือไม่พอ เลยอยากให้พ่อฉันร่วมลงขันด้วย แกคิดว่าเรื่องนี้เป็นยังไงบ้าง"

หลี่ซิงชะงักไปนิด คิดทบทวนครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

"ผมก็ไม่ได้รู้เรื่องลึกซึ้งหรอกนะ แต่พี่เชื่อไหมล่ะว่าบ้านเมืองเราจะดีวันดีคืน"

กู้ลี่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งงงหนัก ขมวดคิ้วพลางตอบ "แกพูดจาอะไรไร้สาระเนี่ย ก็ต้องเชื่อสิวะ"

"ก็ถูกแล้วไง ในเมื่อเชื่อว่าบ้านเมืองจะเจริญขึ้นเรื่อยๆ ก็ต้องรู้ว่าคนชนบทจะพากันหลั่งไหลเข้าเมืองมากขึ้น ถึงตอนนั้นคนในเมืองเยอะขึ้น ไม่มีบ้านให้อยู่ ก็ต้องสร้างบ้านใช่ไหมล่ะ เพราะงั้นผมว่าธุรกิจอสังหาฯ ในช่วงสองสามปีนี้น่าจะยังไปได้สวยอยู่นะ" หลี่ซิงจับพวงมาลัยพลางวิเคราะห์ออกมาเป็นฉากๆ

ทั้งสองคนพูดคุยสัพเพเหระกันไปตลอดทาง ไม่ทันไรก็มาถึงจุดหมายปลายทางโดยไม่รู้ตัว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง