บทที่ 61 ขายได้แสนสองหมื่น

กู้ลี่ติดต่อประสานงานไว้ล่วงหน้าตั้งแต่ตอนอยู่บนทางแล้ว หลังจากนั้นทั้งสองคนก็มาถึงร้านอัญมณีที่ตกแต่งอย่างหรูหราประณีตแห่งหนึ่ง

พอเดินเข้าร้าน ก็เห็นเถ้าแก่เถาคนที่เคยแย่งประมูลปลาจวดเหลืองใหญ่ครั้งก่อนกำลังยืนยิ้มแย้มรอต้อนรับอยู่

"มาๆ เข้าไปดื่มชาในห้องทำงานผมดีกว่า เถ้าแก่กู้เนี่ยแขกหาตัวจับยากเลยนะเนี่ย ผมถึงกับยอมเอาใบชาดีๆ ที่สะสมไว้ออกมาชงต้อนรับเลย"

เถ้าแก่เถาทักทายอย่างกระตือรือร้น พลางเลื่อนสายตามามองหลี่ซิงแล้วขมวดคิ้วครุ่นคิดเล็กน้อย "น้องชายคนนี้หน้าตาคุ้นๆ แฮะ"

"เถ้าแก่เถา ลืมแล้วเหรอครับ คราวก่อนที่แย่งประมูลปลาจวดเหลืองใหญ่ที่บ้านผมน่ะ เขาก็อยู่ด้วย ปลาตัวนั้นก็ฝีมือน้องคนนี้นี่แหละที่จับได้" กู้ลี่เอ่ยเตือนยิ้มๆ

เถ้าแก่เถาถึงบางอ้อทันที รีบก้าวเข้ามารัวจับมือกับหลี่ซิงอย่างอบอุ่นเป็นกันเอง จากนั้นก็เชื้อเชิญทั้งคู่เดินเข้าไปด้านใน

พอเข้ามาในห้องทำงาน กู้ลี่ก็ส่งสายตาให้หลี่ซิงเป็นสัญญาณบอกให้เอาของออกมา

กู้ลี่หันไปมองเถ้าแก่เถาแล้วพูดว่า "คุยทางโทรศัพท์มันไม่เห็นภาพ ไข่มุกพวกนี้คุณภาพจะดีหรือแย่ ก็ต้องรบกวนคุณช่วยตีราคาด้วยตัวเองแล้วละครับ"

เถ้าแก่เถาได้ยินก็ยิ้มพลางพยักหน้า หันไปหยิบถาดหรูหราใบหนึ่งออกมาจากตู้ แล้วส่งสัญญาณให้หลี่ซิงเทไข่มุกลงในถาด

ตอนที่หลี่ซิงเทไข่มุกขนาดเท่าเหรียญเก้าสิบกว่าเม็ดลงไปในถาดรวดเดียว

เสียงกริ๊กกริกกระทบกันก็ดังกังวานใสถนัดหูในห้องทำงานอันเงียบสงบ

เถ้าแก่เถาถึงกับเบิกตากว้าง อุทานด้วยความประหลาดใจ "เชี่ย นี่แกะมาจากหอยนางรมจริงดิ ดูยังไงก็ไม่ใช่ของเลี้ยงเลยสักนิด"

ก็จริงอย่างว่า ไข่มุกมากมายขนาดนี้ ทุกเม็ดทั้งกลมอวบอิ่ม ขนาดไล่เลี่ยกัน แถมยังเปล่งประกายเงางามตามธรรมชาติ ใครเห็นเข้าเป็นต้องตกตะลึงกันทั้งนั้น

"เถ้าแก่เถาครับ คุณเป็นคนในวงการ มองปราดเดียวก็รู้แล้ว นี่เป็นของที่ผมแกะมาจากหอยนางรมเมื่อวานจริงๆ ครับ" หลี่ซิงเอ่ยอย่างจริงจัง

เถ้าแก่เถาพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะหยิบไข่มุกขึ้นมาเม็ดหนึ่ง ยกขึ้นส่องดูตรงหน้าอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง

แล้วก็พยักหน้าอีกครั้ง "ใช่จริงๆ ด้วย เป็นมุกหอยนางรมแท้ๆ ผมแค่แปลกใจไปหน่อย เพราะของแบบนี้มันหายากมากจริงๆ"

พูดจบ เถ้าแก่เถาก็หยิบจานใบหนึ่งมาจากด้านข้าง จากนั้นก็คัดเลือกไข่มุกเม็ดที่ดูด้วยตาเปล่าแล้วกลมที่สุดสองสามเม็ดออกมาจากกอง

เขาวางพวกมันลงในจานอย่างเบามือ แล้วค่อยๆ ร่อนจานไปมา

เห็นเพียงไข่มุกไม่กี่เม็ดนั้นกลิ้งวนในจานได้อย่างอิสระ ทั้งกลมเกลี้ยงและเรียบเนียน ไม่มีสะดุดเลยแม้แต่น้อย

เถ้าแก่เถาอดเอ่ยปากชมไม่ได้ "สองสามเม็ดนี้จัดอยู่ในระดับ 'ไข่มุกวิ่งจาน' ได้เลยนะเนี่ย ยอดเยี่ยมจริงๆ"

คำว่าไข่มุกวิ่งจาน ในการประเมินไข่มุกถือเป็นคำชมชั้นสูง

ไข่มุกที่จะได้ชื่อนี้ต้องมีรูปทรงกลมดิกตามธรรมชาติ ผิวเรียบเนียน ไร้ตำหนิ เมื่อนำมาวางบนจานแล้วร่อน ถึงจะกลิ้งหมุนได้อย่างราบรื่นไร้รอยสะดุด

การกลิ้งจะต้องลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ราวกับไข่มุกกับจานรู้ใจกันอย่างน่าอัศจรรย์ จะต้องไม่มีอาการสะดุดหรือเป๋ไปทางอื่นเด็ดขาด

นี่จึงเป็นหนึ่งในเกณฑ์สำคัญที่ใช้ตัดสินว่าไข่มุกมีคุณภาพระดับท็อปหรือไม่

จากนั้น เถ้าแก่เถาก็ตะโกนเรียกคนเข้ามาสองสามคน

ทุกคนล้อมโต๊ะอยู่รอบๆ หยิบไข่มุกเหล่านั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วเริ่มตรวจสอบทีละเม็ด

บางคนใช้เครื่องมือเฉพาะทางส่องดูอย่างละเอียด บางคนยกส่องกับแสงไฟซ้ำไปซ้ำมา ทุกท่วงท่าเปี่ยมไปด้วยความรอบคอบและตั้งอกตั้งใจ

ขั้นตอนนี้ใช้เวลาไปร่วมยี่สิบนาทีเลยทีเดียว

ในที่สุด หลังจากทุกคนช่วยกันคัดกรองอย่างละเอียดถี่ถ้วน เถ้าแก่เถาก็แบ่งไข่มุกเหล่านี้ออกเป็นสี่ระดับ

เขาชี้ไปที่ไข่มุกหกเม็ดในนั้นแล้วพูดว่า "หกเม็ดนี้คุณภาพดีที่สุด ผมให้ได้เม็ดละ 3,200 หยวน

พวกนี้เป็นเกรดคัดพิเศษ มีทั้งหมด 26 เม็ด เม็ดละ 2,100 หยวน

เกรดรองลงมามี 43 เม็ด เม็ดละ 850 หยวน

ส่วนที่เหลือทั้งหมดนี้ เม็ดละ 350 หยวน"

ไข่มุกตรงหน้าเถ้าแก่เถามีทั้งหมด 91 เม็ด ถูกเขาแบ่งออกเป็นสี่ระดับตามคุณภาพเช่นนี้เอง ราคาไล่ตั้งแต่สูงสุด 3,200 หยวน ไปจนถึงต่ำสุด 350 หยวน

พอคำนวณออกมาแล้ว ราคารวมอยู่ที่ 115,950 หยวน

"อาซิง 116,000 หยวน ผมเหมาหมดเลย นายว่าราคานี้เป็นไงบ้าง" เถ้าแก่เถามองมาที่หลี่ซิง สายตาแฝงความคาดหวังไว้เล็กน้อย

ในใจหลี่ซิงรู้สึกว่าราคานี้เหมาะสมมากแล้ว แต่เขาก็ยังลังเลอยู่นิดหน่อย

กลัวว่าถ้าตัวเองตอบตกลงเร็วเกินไป จะทำให้เถ้าแก่เถารู้สึกว่าเปิดราคามาสูงเกิน

ก็นะ การทำธุรกิจมันต้องอาศัยการชั่งใจและชั้นเชิงกันหน่อย

เมื่อเห็นหลี่ซิงมีสีหน้าลังเล เถ้าแก่เถาจึงรีบพูดขึ้นว่า "ไข่มุกนี่เป็นของหายากจริงๆ แถมยังเป็นการทำธุรกิจด้วยกันครั้งแรกของเรา

เอาฤกษ์เอาชัยเปิดประเดิม ผมเพิ่มให้อีกหน่อยเป็น 120,000 หยวน ราคานี้สูงพอแล้วใช่ไหมล่ะ"

"ตกลงครับ พี่ลี่พาผมมา ผมเชื่อใจเถ้าแก่เถา เอาตามราคาที่คุณว่าเลย" หลี่ซิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าตอบตกลง

ในเชิงธุรกิจแล้ว ราคาที่เถ้าแก่เถาให้นับว่าจริงใจสุดๆ ขืนมัวแต่ยึกยักก็คงดูใจแคบเกินไปแล้ว

พอเห็นหลี่ซิงตกลง เถ้าแก่เถาก็เดินออกไปเรียกพนักงานหญิงคนหนึ่งเข้ามาทันที

เขาสั่งให้เธอคนนั้นยกไข่มุกออกไป พร้อมกับให้นำเงินสดเข้ามา

ไม่ทันไร พนักงานหญิงคนนั้นก็เดินก้าวฉับๆ กลับเข้ามา

เธอวางกระเป๋าที่อัดแน่นไปด้วยธนบัตรใบละหนึ่งร้อยหยวนลงตรงหน้าหลี่ซิงเบาๆ

เถ้าแก่เถายิ้มพลางพูดว่า "อาซิง นายลองนับดูสิ"

หลี่ซิงปรายตามอง เห็นธนบัตรใบละร้อยหยวนใหม่เอี่ยมมัดละหนึ่งหมื่นเรียงกันอย่างเป็นระเบียบสิบสองมัดในกระเป๋า ส่งกลิ่นหมึกพิมพ์ใหม่อ่อนๆ ออกมา

เขาคิดในใจว่า คนทำธุรกิจระดับเถ้าแก่เถา เครดิตย่อมเชื่อถือได้อยู่แล้ว จึงไม่ได้ตรวจนับอย่างละเอียด

หลังจากนั้น ทั้งคู่ปฏิเสธคำชวนกินข้าวอย่างกระตือรือร้นของเถ้าแก่เถา แล้วบอกลาเพื่อขอตัวกลับ เพราะพวกเขายังมีเรื่องของตัวเองต้องไปจัดการต่อ

เถ้าแก่เถามารยาทดีมาก เดินลงมาส่งทั้งคู่ถึงข้างล่างด้วยตัวเอง

ก่อนจะจากกัน เขายังไม่ลืมกำชับกู้ลี่ "วันหน้าถ้ามีของดีอะไรอีกล่ะก็ รีบติดต่อผมมาเลยนะ พวกเรายังมีโอกาสร่วมมือกันอีกเยอะ"

พอขึ้นมาบนรถ หลี่ซิงก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบไข่มุกสองเม็ดที่แอบเก็บไว้ตั้งแต่แรกออกมา

เขาวางมันลงบนคอนโซลกลางเบาๆ แล้วยิ้มพูดกับกู้ลี่ "พี่ลี่ มุกสองเม็ดนี้สภาพใช้ได้เลย พี่เก็บไว้ดูเล่นเถอะครับ"

กู้ลี่ชะงักไป จากนั้นก็เบิกตากว้างอย่างประหลาดใจ "แกแอบเก็บไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย สองเม็ดนี้ถ้าเอาไปขาย ก็ได้ตั้งห้าหกพันหยวนไม่ใช่เหรอ แกทำอะไรเหลวไหลเนี่ย"

ในใจกู้ลี่เริ่มร้อนรน เดิมทีเขามาเป็นเพื่อนหลี่ซิงก็เพราะอยากช่วยล้วนๆ

พอหลี่ซิงทำแบบนี้ เขาก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิด คิดว่าตัวเองอยากได้ค่านายหน้า

"เอาเถอะน่า เลิกเกรงใจได้แล้ว ถ้าพี่รู้สึกลำบากใจนัก ก็เก็บไว้ให้พี่สะใภ้เม็ดหนึ่ง อีกเม็ดก็เอาให้อาถังไปสิ"

หลี่ซิงโบกมือ น้ำเสียงเด็ดขาดชัดเจน แม้กระทั่งเรื่องจัดสรรไข่มุกก็จัดการให้เสร็จสรรพ

กู้ลี่เห็นแบบนั้นก็จนปัญญาจะหาเหตุผลมาคัดค้าน ได้แต่หัวเราะแห้งๆ อย่างจำยอม "ก็ได้ งั้นตามใจแก พวกเรากลับกันเลยไหม"

จริงๆ แล้วหลี่ซิงยังอยากจะช้อนซื้อหุ้นเหมาไถเพิ่มอีกสักหน่อย เพราะพอมารวมกับเงินขายไข่มุกรอบนี้ ในมือเขาก็มีเงินเกินล้านหยวนแล้ว ถ้าซื้อตอนนี้น่าจะได้หุ้นเพิ่มมาอีกไม่น้อย

ทว่าตอนนี้มีกู้ลี่อยู่ข้างๆ เขาจึงไม่สะดวกพูดเรื่องนี้

ไม่ใช่ว่าขี้เหนียวไม่อยากให้ว่าที่พี่เมียรวยไปด้วยกันหรอกนะ แต่เขากลัวว่าพูดไปแล้วอีกฝ่ายจะไม่เชื่อ แล้วจะพาลให้เกิดความเข้าใจผิดกันเสียเปล่าๆ

ทั้งสองคนขับรถกลับมาถึงหน้าแพรับซื้อโดยไม่รู้ตัว

กู้ลี่จอดรถแล้วหันมาชวนหลี่ซิง "เข้ามาดื่มชาสักถ้วยก่อนไหมล่ะ"

หลี่ซิงมองลอดหน้าต่างรถเข้าไปข้างในแพรับซื้อ ไม่เห็นแม้แต่เงาของกู้ถัง จึงปฏิเสธไป "ผมไม่เข้าไปดีกว่าครับพี่ รีบกลับบ้านก่อน"

"ได้ งั้นแกก็ขับรถระวังๆ ล่ะ" กู้ลี่กำชับ

หลี่ซิงขับรถออกไป พอแล่นมาได้ครึ่งทาง จู่ๆ เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า

สู้เอาเงินไปฝากธนาคาร แล้วค่อยโอนให้พวกพี่ใหญ่โดยตรงเลยไม่ดีกว่าเหรอ ทั้งสะดวกทั้งรวดเร็ว

แต่พอใคร่ครวญดูอีกที เขาก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไปพลางนึกในใจ 'ช่างเถอะ แบ่งเป็นเงินสดให้เห็นเป็นฟ่อนๆ ทุกคนจะได้ตื่นเต้นดีใจ แถมยังรู้สึกอิ่มเอมใจกว่ากันเยอะ'

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง