บทที่ 62 พ่อรอง

พอหลี่ซิงกลับถึงบ้าน กวาดสายตามองแวบเดียวก็เห็นพี่ใหญ่ พี่เขย และคนอื่นๆ อยู่กันครบหน้า จึงเอ่ยปากอย่างกระตือรือร้นทันที "พวกพี่ลองทายดูสิว่าไข่มุกขายได้เท่าไหร่"

"ขายได้เท่าไหร่ล่ะ" ทุกคนต่างส่งสายตาใคร่รู้มองมา

หลี่ซิงยิ้มพลางหยิบกระดาษที่จดแจกแจงราคาออกมาวางบนโต๊ะ พยักพเยิดให้พวกพี่ใหญ่ดูเอาเอง

ทว่าพวกพี่ใหญ่ดูจะไม่ค่อยสนใจก้มอ่านรายการสักเท่าไร พากันพูดขึ้นว่า "แกบอกมาตรงๆ เลยดีกว่าว่าขายได้เท่าไหร่"

หลี่ซิงเห็นแบบนั้นเลยหยิบกระดาษขึ้นมา กระแอมไอเคลียร์คอเบาๆ แล้วเริ่มอ่านให้ฟัง

"ไข่มุกพวกนี้แบ่งออกเป็นสี่เกรด เกรดหนึ่งมีหกเม็ด เม็ดละสามพันสอง… รวมเบ็ดเสร็จคำนวณราคาออกมาได้ 115,950 หยวน"

แต่เถ้าแก่เถาแกใจถึง ปัดเศษเพิ่มให้เป็นแสนสองถ้วน พวกเราหารเท่ากัน ได้แบ่งกันคนละ 18,000 หยวน"

"พระเจ้า เยอะขนาดนี้เลยเหรอ!" พี่สะใภ้กับพี่สาวใหญ่อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความตกใจ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความดีใจ

พอหลี่ซิงพูดจบก็นำเงินสดออกมาวางเรียงบนโต๊ะ ให้ทุกคนไปแบ่งกัน

จังหวะนั้นเอง หลี่อวิ๋น พี่เขย และอาลี่สบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะส่งสัญญาณให้หลี่ซิงตามไปที่ลานหลังบ้าน

ทั้งสี่คนเดินมาถึงหลังบ้าน ต่างคนต่างจุดบุหรี่ขึ้นสูบ

หลี่ซิงทำหน้างงๆ อดถามขึ้นมาไม่ได้ "มีเรื่องอะไรต้องหลบมาคุยไม่ให้พี่สะใภ้กับพี่สาวผมได้ยินด้วยเหรอ"

"ไม่ได้จะแอบพวกแกหรอก กลัวจะไปขัดจังหวะพวกเขานับเงินน่ะ อีกอย่างเรื่องนี้พวกเขาก็รู้อยู่แล้ว" พี่ใหญ่อธิบาย

"เรื่องอะไรล่ะ" หลี่ซิงยิ่งสงสัยหนักเข้าไปอีก จึงซักต่อ

พวกพี่ใหญ่ทั้งสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ดูเหมือนจะยังไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดยังไงดี

สุดท้ายเป็นพี่ใหญ่ที่อัดควันเข้าปอดคำโตแล้วค่อยๆ เอ่ยขึ้น "อาซิง คือพ่อรองของแกน่ะ สองวันก่อนพลาดหกล้มจนขาหัก

พวกเราเองก็เพิ่งรู้เรื่อง เลยกะว่าเดี๋ยวจะแวะไปเยี่ยมแกหน่อย

แกก็รู้อยู่ว่าหลี่เลี่ยลูกพี่ลูกน้องแกไม่ได้อยู่บ้าน พ่อรองอยู่คนเดียว เรื่องกินเรื่องอยู่ต้องลำบากแน่ๆ"

หลี่ซิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าพ่อรองที่พี่ใหญ่พูดถึงก็คือน้องชายแท้ๆ ของพ่อนั่นเอง

นับตั้งแต่พ่อของพวกเขาเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตในทะเล พ่อรองก็เริ่มเหินห่างจากพวกเขาสามพี่น้อง ไม่ค่อยได้มาข้องเกี่ยวหรือถามไถ่อะไรอีก

สาเหตุส่วนหนึ่งก็เพราะพ่อรองปักใจเชื่อมาตลอดว่าดวงของหลี่ซิงเป็นตัวการชงจนทำให้พ่อแม่ต้องตาย บวกกับตอนวัยรุ่นหลี่ซิงทำตัวเกเรเหลวไหล

ยิ่งทำให้พ่อรองฝังใจมีอคติขึ้นไปอีก และกลายเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้แกตีตัวออกห่างจากพวกเขา

แม้พ่อรองจะไม่ค่อยแสดงความห่วงใยพวกเขาสามพี่น้อง แต่หลี่เลี่ยผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องกลับดีต่อพวกเขาเสมอต้นเสมอปลาย

ตอนที่ครอบครัวพี่สาวใหญ่เหมาภูเขาปลูกต้นไม้แล้วเงินทุนตึงมือ หลี่เลี่ยก็เป็นคนควักเงินออกมาช่วย

ซึ่งการที่ลูกพี่ลูกน้องหยิบยื่นเงินให้ ก็เป็นเพราะได้รับความเห็นชอบจากพ่อรอง แสดงให้เห็นว่าลึกๆ ในใจพ่อรองยังคงนึกถึงสายเลือดความเป็นครอบครัวอยู่

เพียงแต่ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย

ถึงแม้ปกติทั้งสองบ้านจะไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่กัน แต่หลี่ซิงก็ไม่เคยลืมน้ำใจที่พ่อรองเคยดีกับเขา

พอนึกย้อนไปในอดีต ตอนนั้นตัวเองยังเด็ก เลือดร้อน ทำเรื่องเหลวไหลไปไม่น้อย จนทำให้หลายคนต้องเสียใจ ลึกๆ ในใจเขาจึงรู้สึกผิดอยู่เสมอ

พอได้ยินว่าพ่อรองเจ็บตัว หลี่ซิงก็ร้อนใจ รีบถามทันควัน "พ่อรองเป็นยังไงบ้าง แล้วหลี่เลี่ยไม่ได้กลับมาด้วยเหรอ"

ทุกคนเห็นท่าทีร้อนรนของหลี่ซิงก็พากันถอนหายใจอย่างโล่งอก ตอนแรกยังกังวลอยู่ว่าหลี่ซิงจะยังผูกใจเจ็บพ่อรองเรื่องเก่าๆ หรือเปล่า

แต่พอเห็นแบบนี้แล้ว สายสัมพันธ์ทางสายเลือดย่อมตัดไม่ขาด หลี่ซิงยอมปล่อยวางความบาดหมางในอดีตลงได้จริงๆ

"เรื่องนี้พ่อรองไม่ได้บอกใครเลย ขนาดพี่เองยังเพิ่งได้ยินมาจากเพื่อนบ้านแกเนี่ยแหละ" พี่ใหญ่อธิบายอย่างจนใจ

"งั้นเดี๋ยวพวกเราแวะไปดูแกกันหน่อยไหม" พี่เขยอวี๋หยางเสนอขึ้น

"ไปสิ เดี๋ยวรับแกมาพักที่นี่สักสองวัน รอขาหายดีค่อยกลับไปก็ได้" หลี่ซิงตอบโดยแทบไม่ต้องคิด

กำลังคุยกันอยู่ พี่สะใภ้กับพี่สาวใหญ่นับเงินเสร็จก็เดินเข้ามาที่ลานหลังบ้านพอดี

พี่สาวใหญ่เห็นสีหน้ากระวนกระวายของหลี่ซิงก็รู้ทันทีว่าเขารู้เรื่องพ่อรองแล้ว จึงเอ่ยถาม "งั้นเดี๋ยวพวกเราแวะไปดูกันหน่อยไหม"

"ผมขอกลับก่อนดีกว่าพี่" จู่ๆ อาลี่ก็พูดขึ้นด้วยความรู้สึกผิด

เพราะเมื่อก่อนตอนที่เกเรไปวันๆ ตามหลี่ซิง เขาแอบนินทาพ่อรองลับหลังไว้ไม่น้อย ตอนนี้ในใจเลยอดหวั่นๆ ไม่ได้

หลี่หลิงเห็นเข้าก็ยกมือเคาะหัวอาลี่เบาๆ ทีหนึ่ง

พลางเอ็ดอย่างไม่จริงจัง "อะไรกัน แกไม่ใช่หลานแกหรือไง ถ้าแกหายดีแล้วมารู้ทีหลังว่าพวกเราไปกันหมดแต่แกไม่ยอมไป ระวังจะโดนแกมาคิดบัญชีเอาไม้เรียวฟาดเข้าให้"

ไม่นานทั้งกลุ่มก็รีบตรงไปยังบ้านของพ่อรอง

หลี่อวิ๋นมองพ่อรองที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความเป็นห่วง พลางเอ่ยถามเสียงเบา "พ่อรอง ร่างกายเป็นยังไงบ้างจ๊ะ"

"ฉันจะเป็นอะไรได้ พวกแกแห่กันมาทำไมเนี่ย" พ่อรองยังคงปากแข็งเหมือนเดิม แต่น้ำเสียงกลับแฝงความประหลาดใจไว้จางๆ

"ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ ช่วงนี้ดวงดี หาเงินเข้ากระเป๋าได้นิดหน่อย ก็เลยกะจะแวะมาดูคนแก่แถวนี้สักหน่อย" หลี่ซิงแกล้งเย้า

"เงินอะไร ฉันเตือนพวกแกไว้เลยนะ ห้ามไปทำเรื่องผิดกฎหมายเด็ดขาด!"

พอได้ยินแบบนั้น พ่อรองก็ระแวดระวังขึ้นมาทันที แววตาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

"วางใจเถอะน่า ไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นั้นหรอก เรื่องต้องเข้าไปนั่งปั่นจักรเย็บผ้าในคุกเนี่ย พวกผมไม่แตะต้องแน่นอน"

หลี่ซิงกั๋วโมโหจนหน้าแดงก่ำ ตวาดเสียงลั่น "ไอ้เด็กบ้านี่ พูดกับผู้หลักผู้ใหญ่แบบนี้ได้ยังไง เอ็งตั้งใจมาเยี่ยมหรือจงใจมากวนประสาทฉันกันแน่ฮะ!"

"พ่อรอง อย่าไปถือสากับอาซิงมันเลย มันก็ดีแต่ปาก กวนประสาทไปเรื่อยแบบนี้แหละจ้ะ"

หลี่หลิงรีบก้าวเข้ามาขัดจังหวะคำพูดที่หลี่ซิงกำลังจะเอ่ยต่อ กลัวว่าเขาจะทำพ่อรองโมโหไปมากกว่านี้

"ใช่แล้วจ้ะพ่อรอง อย่าไปถือสาอาซิงมันเลย พวกเรามาวันนี้ก็เพราะอยากรับพ่อรองไปพักที่บ้านสักสองสามวัน จะได้ดูแลให้ดีๆ หน่อย" พี่สะใภ้รีบช่วยพูดเสริม

"จริงด้วยพ่อรอง พวกอาซิงซื้อเรือใหม่กันแล้ว อีกสักยี่สิบกว่าวันเรือใหม่ก็มาส่ง ถึงตอนนั้นพ่อรองออกทะเลไปกับพวกเราด้วยสิ จะได้ช่วยชี้แนะพวกเราหน่อย พ่อรองเป็นมือเก๋าเรื่องออกทะเลอยู่แล้วนี่"

พี่ใหญ่ช่วยพูดอีกแรง พยายามยกเรื่องออกทะเลมาดึงความสนใจของพ่อรอง

หลี่ซิงกั๋วนอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ มองทุกคนอย่างเคลือบแคลงสงสัย "อาอวิ๋น เอ็งอย่ามาหลอกฉันนะ ทะเลสมัยนี้มันหากินคล่องขนาดนั้นเชียวเรอะ"

"จริงสิพ่อรอง ดีมากเลยล่ะ! พวกเราออกไปรอบหนึ่ง หาเงินได้เป็นหมื่นหยวนสบายๆ เลยนะ"

พี่ใหญ่พูดด้วยสีหน้าตื่นเต้น แววตาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

"พูดจาเพ้อเจ้อ! ฉันก็ใช่ว่าไม่เคยออกทะเล มันจะไปง่ายดายอย่างที่เอ็งว่าได้ยังไง!" พ่อรองไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด ขมวดคิ้วเถียงกลับทันควัน

"พ่อรอง เรื่องจริงนะ! ไม่ใช่แค่ออกทะเลหาเงินได้เยอะ แต่พวกเรายังซื้อที่ดินในหมู่บ้านเพิ่มอีกตั้งหลายหมู่ กะว่าจะสร้างบ้านกันแล้วด้วย อาซิงก็ซื้อรถแล้วเหมือนกัน"

พี่ใหญ่ยังอยากจะเล่าต่อ อยากบอกเรื่องน่ายินดีทั้งหมดให้พ่อรองฟัง

หลี่ซิงเห็นท่าไม่ดีจึงรีบขัดขึ้นมา "พวกเราอย่ามัวแต่ยืนคุยกันอยู่ตรงนี้เลย มาช่วยกันหามพ่อรองไปบ้านพี่ใหญ่เดี๋ยวนี้เลยดีกว่า ให้แกไปนอนพักฟื้นสบายๆ ขืนปล่อยให้อยู่คนเดียวตรงนี้ ถ้าแผลกำเริบหนักขึ้นมา เดี๋ยวชาวบ้านแถวนี้จะมารุมด่าพวกเราเอา"

หลี่ซิงกั๋วได้ยินแบบนั้นก็เงียบปากลงทันที

ในใจเขาแอบคิดว่า ขนาดตอนร่างกายครบสามสิบสองยังสั่งสอนไอ้เด็กเวรนี่ไม่ได้เลย ตอนนี้มีแผลติดตัวอยู่ ถ้าหลี่ซิงมันเกิดเล่นพิเรนทร์ขึ้นมา ตัวเองคงหาทางลงลำบากแน่ พอนึกได้แบบนี้จึงยอมตามน้ำ ไม่เอาความกับหลี่ซิงไปก่อน

คนกลุ่มใหญ่อยู่ที่บ้านพ่อรองได้ไม่นาน ชาวบ้านละแวกนั้นก็เห็นหลี่ซิงกั๋วถูกพวกหลี่อวิ๋นหามออกจากบ้านมา

"อ้าว หลี่อวิ๋น พวกเอ็งทำอะไรกันน่ะ"

"เฮ้ย นี่มันเจ้าสาวขึ้นเกี้ยวชัดๆ ตาเฒ่าหลี่โดนคนหามออกมาแล้วโว้ย!"

"ฮ่าๆ…" บรรดาเพื่อนบ้านพากันหัวเราะร่วน

หลี่ซิงกั๋วได้ยินเสียงแซวก็หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความอับอาย รีบเร่งให้พวกเขารีบจ้ำอ้าวไวๆ

พอกลับมาถึงบ้านพี่ใหญ่ ซุปกระดูกหมูชิ้นโตที่จางอวิ๋นตุ๋นไว้ก็เปื่อยได้ที่พอดี

เธอกับหลี่หลิงจึงรีบเข้าไปในครัวเพื่อยกกับข้าวออกมา

"ตุ๋นกระดูกหมูไว้พอดีเลย พ่อรอง เดี๋ยวต้องกินเยอะๆ หน่อยนะจ๊ะ จะได้บำรุงร่างกาย"

จางอวิ๋นเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม ขณะยกชามกระดูกหมูชิ้นโตควันกรุ่นขึ้นมาวางบนโต๊ะ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง