บทที่ 63 ลุงรองผู้อยู่ไม่สุข

พออาหารขึ้นโต๊ะครบ พี่ใหญ่กับพี่เขยก็ต้อนรับขับสู้ชวนลุงรองดื่มเหล้ากันอย่างคึกคัก เสียงแก้วชนกันประสานไปกับเสียงหัวเราะเฮฮาไม่ขาดสาย

ทว่าหลี่ซิงกับอาลี่กลับอ้างว่ารู้สึกไม่ค่อยสบาย ไม่ยอมเข้าร่วมวงเหล้าด้วย

อันที่จริง ทั้งสองคนเริ่มใจคอไม่ดีอยู่ลึกๆ เพราะในความทรงจำของหลี่ซิง ลุงรองก็เหมือนกับพ่อของเขานั่นแหละ พอเหล้าเข้าปากไปสองสามจอก หลังมื้ออาหารเป็นต้องคุยโม้โอ้อวดไม่หยุด

แล้วก็ไม่ผิดไปจากที่คิด พอดื่มไปได้สามจอก ลุงรองก็เปิดก๊อกคำพูด รัวน้ำลายแตกฟองเป็นชุดไม่หยุดหย่อน

พี่ใหญ่กับพี่เขยค่อนข้างมีความอดทน ยิ้มรับฟังไปเรื่อยๆ แถมยังคอยเออออห่อหมกรับมุกอยู่เป็นระยะ

เผลอประเดี๋ยวเดียว เหล้าสองขวดก็เกลี้ยงก้น แต่ละคนยังไม่มีทีท่าว่าเมามายเท่าไร

พี่ใหญ่ยังติดลม อยากจะเปิดต่ออีกสักขวด แต่หลี่ซิงรีบห้ามไว้เสียก่อน

“พี่ใหญ่ พวกเรายังต้องออกทะเลกันอยู่นะ อย่าดื่มอีกเลย” หลี่ซิงเอ่ยเตือน

“ใช่ๆ อาอวิ๋น กินข้าวได้แล้ว อายุแค่นี้ทำตัวเหมือนพวกขี้เมาไปได้” ลุงรองได้ทีก็คล้อยตามคำพูดหลี่ซิง หันไปเอ็ดพี่ใหญ่ยกใหญ่

พี่เขยได้ยินลุงรองเฉ่งหลี่อวิ๋นแบบไม่ไว้หน้าก็กลั้นขำจนแก้มตุ่ย ทรมานแทบแย่ ได้แต่แกล้งทำเป็นไอค่อกแค่กเพื่อกลบเกลื่อน

สองสามวันต่อมา หลี่ซิงกั๋วก็ได้เห็นกับตาตัวเองว่าการออกทะเลของพวกหลี่ซิงได้ของกลับมามากขนาดไหน

กลับมาแต่ละครั้ง แต่ละคนได้แบ่งเงินกันเป็นหมื่นหยวน ทำเอาลุงรองถึงกับอึ้งตะลึงงันไปเลย

ช่วงมื้อเย็น หลี่ซิงกั๋วทนไม่ไหวอีกต่อไป พูดขึ้นด้วยสีหน้าตื่นเต้นว่า “พรุ่งนี้ฉันจะออกทะเลไปกับพวกแกด้วย อยากจะเห็นกับตาสักหน่อยว่าพวกแกจะเก่งกาจอะไรปานนั้นจริงไหม”

หลี่อวิ๋นกับพี่เขยได้ยินเข้าก็ดีใจยกใหญ่

ต้องรู้ก่อนนะว่าลุงรองเคยขับเรือเดินสมุทรข้ามประเทศมาแล้ว ฝีมือการคุมเรือเก่งกาจกว่าพวกเขาทุกคน มีแกไปด้วยในเรือ ใจคอก็ค่อยโล่งขึ้นเป็นกอง

พอกินข้าวเสร็จ หลี่ซิงก็เดินเข้ามาหาลุงรองแล้วบอกว่า “ไปกันเถอะ ไปนอนบ้านผม ช่วงนี้พักที่บ้านผมไปก่อน ไม่ต้องกลับไปบ้านตัวเองหรอก”

พอกลับมาถึงบ้านเก่า หลี่ซิงกั๋วทอดตัวนอนลงบนเตียง มองดูหลี่ซิงที่กำลังง่วนจัดการโน่นนี่ คล้ายกับนึกอะไรขึ้นมาได้

แกพูดเปรยๆ เหมือนบ่นกับตัวเองว่า “ฉันได้ยินพี่ใหญ่แกบอกว่า แกคบหาดูใจกับลูกสาวบ้านตระกูลกู้อยู่เหรอ สิ้นปีนี้ดูสิว่าจะหมั้นหมายกันได้ไหม รีบแต่งให้มันเสร็จๆ พ่อแม่แกอยู่ปรโลกจะได้พลอยดีใจไปด้วย”

หลี่ซิงปูที่นอนไปพลางตอบไปพลาง “เรื่องนั้นเรื่องเล็กครับ ถ้าลุงอยู่บ้านแล้วว่างจริงๆ ละก็ ถึงเวลาค่อยออกทะเลไปกับผม พอดีเรือลำใหญ่ของผมใกล้จะมาส่งแล้ว ลุงจะได้ช่วยชี้แนะพวกเราด้วย ทางพี่ชายลูกพี่ลูกน้องผม ลุงก็จะได้ช่วยดูแลเขาอีกแรง”

“เฮ้อ แกไม่เข้าใจหรอก เรื่องพวกนั้นมันเรื่องจิ๊บจ๊อย เรื่องของแกสิสำคัญที่สุด ไม่นึกเลยนะ เกือบสิบปีแล้ว ในที่สุดฉันก็จะได้ขึ้นเรืออีกครั้ง” ลุงรองรำพึงรำพันออกมา แววตาเต็มไปด้วยความคิดถึงความหลัง

หลี่ซิงไม่ได้ต่อปากต่อคำอีก พอจัดที่นอนเสร็จสรรพก็นอนพักผ่อน

ระหว่างที่กำลังนอนคิดอะไรเพลินๆ กู้ถังก็โทรศัพท์เข้ามา ทั้งคู่คุยกันอยู่ครู่หนึ่ง กู้ถังรู้ว่าหลี่ซิงต้องออกทะเล แม้จะยังอยากคุยต่อแค่ไหน แต่ก็รีบบอกฝันดีแต่หัวค่ำ

เช้าตรู่ หลี่ซิง อาลี่ และลุงรองพากันเดินรับลมทะเลอันสดชื่นมุ่งหน้ามายังบ้านของพี่ใหญ่

พี่ใหญ่กับพี่เขยเป็นคนที่ขยันขันแข็งที่สุดอยู่เสมอ พอทั้งสามคนไปถึง พี่ใหญ่ก็เริ่มลงมือเตรียมของไปได้เกินครึ่งแล้ว

เมื่อเห็นพวกหลี่ซิงมาถึง ทั้งหมดก็รีบช่วยกันคนละไม้คนละมือ ร่วมแรงร่วมใจกันไม่นาน งานเตรียมการที่เหลือก็เสร็จสิ้นเรียบร้อย

จากนั้น ทั้งห้าคนก็ก้าวขึ้นเรือพร้อมกัน

พอหลี่ซิงกั๋วเหยียบขึ้นเรือ แกก็เดินตรงดิ่งไปหาหลี่อวิ๋น แย่งคันหมุนสตาร์ตเครื่องจากมือมา หมุนติดเครื่องยนต์อย่างคล่องแคล่วว่องไว

ต่อด้วยกระโดดขึ้นไปยืนประจำแท่นคนขับอย่างปราดเปรียว ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามกึกก้อง เรือก็ค่อยๆ แล่นแหวกคลื่นมุ่งหน้าสู่ท้องทะเล

แม้ว่าหลี่ซิงกั๋วจะไม่ได้จับพวงมาลัยเรือมานานมากแล้ว แต่ท่วงท่าอันเชี่ยวชาญและการควบคุมเรือที่นิ่งสนิท ทุกอย่างล้วนบ่งบอกถึงฝีมือระดับครูอันเก๋าเกม

สิงห์สนามเก่าก็คือสิงห์สนามเก่า ต่อให้ไม่ได้ขับมานาน ฝีมือก็ไม่มีวันขึ้นสนิม ฝีมือการเดินเรือของหลี่ซิงกั๋วก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน

“จะไปแถบน้ำไหนล่ะ” หลี่ซิงกั๋วยืนถามอยู่บนแท่นคนขับ

“ลุงรอง แล่นไปทางทิศตะวันตกเลยครับ แถวนั้นเป็นจุดที่เราลงลอบไอ้โง่กันประจำ เดี๋ยวเราไปลงลอบที่นั่นก่อน” หลี่ซิงตอบพร้อมกับชี้นิ้วไปทางทิศตะวันตก

หลังจากที่ทุกคนช่วยกันวางสายเบ็ดราวและลงลอบไอ้โง่จนเรียบร้อย พี่ใหญ่ก็หันมามองทุกคนแล้วถามขึ้น

“วันนี้พวกเราจะไปไหนกันต่อ จะตกปลาหรือว่าจะหาเกาะเล็กๆ เดินหาของทะเลดี”

“ตกปลาเถอะ” หลี่ซิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจ

เห็นหลี่ซิงเคาะเอาแบบนั้น หลี่อวิ๋นก็ชี้บอกทิศทางให้ลุงรอง

มันคือเกาะเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากจุดลงเบ็ดราวนัก ซึ่งก็คือหมายตกปลาเดิมที่พวกเขาเคยมาตกปลาจินเฉียนเหมิ่งกันนั่นเอง

“ตกปลาเสร็จ พอกู้เบ็ดราวกู้ลอบเสร็จก็กลับเลยเหรอ” หลี่ซิงกั๋วถามด้วยความงุนงง ในความเข้าใจของแก การออกทะเลทำมาหากินไม่น่าจะง่ายดายอะไรปานนี้

แต่ทุกคนกลับพยักหน้ารับอย่างเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุด

นี่ทำเอาหลี่ซิงกั๋วถึงกับจับต้นชนปลายไม่ถูก ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่การออกทะเลมันกลายเป็นเรื่องชิลๆ สบายๆ ขนาดนี้

ตอนเพิ่งออกจากฝั่ง เห็นขั้นตอนการเตรียมตัวของแต่ละคน แกยังคิดว่าดูเข้าท่าเข้าทางดีอยู่หรอก

แต่พอนาทีนี้ เห็นพวกนั้นทำตัวสบายอกสบายใจกันขนาดนี้ แกก็อดคิดไม่ได้ว่า เจ้าพวกนี้สี่คนออกทะเลมาเหมือนมาเที่ยวพักร้อนกันมากกว่า

หลี่ซิงส่งคันเบ็ดของตัวเองให้ลุงรอง ในใจคิดว่าดวงตัวเองดีมาตลอด เผลอๆ ถ้าลุงรองถือคันเบ็ดของเขา อาจจะได้ปลาเป็นกอบเป็นกำก็ได้

จากนั้น หลี่ซิงกลับไปนั่งต้มน้ำชงชาบนเรืออย่างอารมณ์ดี

เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของหลี่ซิง หลี่ซิงกั๋วก็ยิ่งปักใจเชื่อ

เจ้าพวกนี้มันแค่เอาคำว่าหาของทะเลมาบังหน้าเพื่อออกมาเที่ยวเล่นชัดๆ ไอ้ที่ว่าจับได้เยอะๆ นั่นก็คงแค่ฟลุกไปเองมากกว่า

พอดื่มชาหมด หลี่ซิงก็หยิบสายเบ็ดมือออกมาอย่างชำนาญ เกี่ยวเหยื่อเตรียมตกปลาอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

“น้ำมันลึก ตกสายมือมันอันตรายนะ” หลี่ซิงกั๋วมองดูแล้วอดเป็นห่วงไม่ได้จนต้องเอ่ยปากเตือน

แต่พอสิ้นเสียงพูดได้ไม่ทันไร ก็เห็นหลี่ซิงกระตุกสายเบ็ดขึ้นมาอย่างแรง

“ติดเบ็ดแล้วเหรอเนี่ย” หลี่ซิงกั๋วตาโตด้วยความประหลาดใจ

หลี่ซิงขานรับ “อืม” คำหนึ่ง แล้วก็เริ่มสาวสายขึ้นมา

ดูจากแรงดึงที่ส่งผ่านสายเบ็ด ปลาตัวนี้ดูท่าจะไม่ค่อยใหญ่เท่าไร แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ผ่านไปครู่เดียว หลี่ซิงก็ลากปลาพ้นผิวน้ำขึ้นมา

พอลุงรองเพ่งมองชัดๆ ว่าเป็นปลาอะไรที่ตกขึ้นมาได้ แกก็คุมสติไม่อยู่ โพล่งอุทานลั่น “เชี่ย… โอ้โห แบบนี้ยังตกได้ปลาเก๋าแดงอีกเหรอวะเนี่ย”

ในฐานะชาวประมงรุ่นเก๋าที่มีประสบการณ์โชกโชน แกไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่า จะมีใครใช้สายเบ็ดมือธรรมดาๆ แค่เส้นเดียว ตกปลาเก๋าแดงขึ้นมาได้เร็วขนาดนี้

อวี๋หยางที่อยู่ข้างๆ พอเห็นเข้าก็รีบคว้าสวิงเข้ามาช้อนช่วยหลี่ซิงเอาปลาขึ้นเรือทันที

ส่วนหลี่อวิ๋นก็รีบจัดเตรียมอุปกรณ์รอเจาะปล่อยลมในท้องปลา

หลี่ซิงกั๋วรีบถามขึ้นทันที “อาอวิ๋น ตอนนี้กะพงแดงจุดฟ้าราคาเป็นไงบ้าง”

“ลุงรอง ราคาของมันขึ้นอยู่กับขนาดครับ ต่างกันเยอะเลย ตัวนี้น่าจะหนักสักห้าจินกว่า จินละประมาณสี่ร้อยหยวน ตัวนี้น่าจะขายได้สักสองพันกว่าหยวนได้ครับ” หลี่อวิ๋นตอบไปพลางเจาะลมออกจากตัวปลาไปพลาง

พอได้ยินแบบนั้น หลี่ซิงกั๋วก็รีบหันมาตั้งอกตั้งใจตกปลาของตัวเองบ้าง

หลังจากนั้นไม่นาน คนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยตกปลาขึ้นมาได้เรื่อยๆ จะเหลือก็แต่ลุงรองคนเดียวที่ยังไม่ได้สักตัว

ในจังหวะที่แกเริ่มจะร้อนรนอยู่นั้น ปลายคันเบ็ดก็เกิดการกระตุกไหววูบขึ้นมา ลุงรองตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นขึ้นมาทันที

ทว่า พอดึงปลาพ้นผิวน้ำขึ้นมาได้ แกก็ถึงกับอ้าปากค้างนิ่งอึ้งไป ปลาตัวใหญ่สมใจอยากจริง แต่มันดันเป็นปลาที่ไม่มีราคาค่างวดอะไรเลยนี่สิ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง