บทที่ 64 ฝูงนกทะเลสุดลูกหูลูกตา

"ลุงรอง นี่มันปลาตาเหลือกไม่ใช่เหรอครับเนี่ย พวกผมตกปลากันมาตั้งนาน ยังไม่เคยตกได้สักตัวเลยนะ"

อาลี่มองปลาที่หลี่ซิงกั๋วตกขึ้นมา มุมปากกระตุกยิกๆ พยายามกลั้นขำเต็มที่ อยากหัวเราะแต่ก็ไม่กล้า

ใบหน้าของหลี่ซิงกั๋วร้อนผ่าว รู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง

แต่ปากยังแข็งโป๊ก "ไอ้หนูอย่างแกจะไปรู้อะไร ปลาแบบนี้เอาไปต้มกับเต้าหู้นะ รสชาติหวานสดชื่นใจเชียวล่ะ"

พอได้ยินลุงรองแถไถข้างๆ คูๆ แบบนั้น สี่หนุ่มรวมทั้งหลี่ซิงก็ทนกลั้นไม่อยู่ พากันระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วผืนน้ำ ทำลายความเงียบสงบลงในพริบตา

หลังจากนั้น ปลาก็กินเบ็ดดีเป็นพิเศษ หลี่ซิง อาลี่ หลี่อวิ๋น และอวี๋หยาง สี่คนวุ่นจนมือเป็นระวิง วัดคันสาวสายเบ็ดกันไม่หยุด ปลาตัวแล้วตัวเล่าถูกดึงพ้นผิวน้ำขึ้นมา

มีเพียงคันเบ็ดของหลี่ซิงกั๋วคนเดียวเท่านั้นที่ยังคงนิ่งสนิท ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยสักนิด

แกไม่ยอมแพ้ ถึงขั้นขยับไปหย่อนเบ็ดเบียดหมายข้างๆ คนอื่น แต่ก็ยังคว้าน้ำเหลว

หลี่ซิงอดนึกสงสัยในใจไม่ได้ว่า ลุงรองไปโดนคำสาปอะไรมาแต่ชาติปางไหนหรือเปล่า

พ่อของเขาตอนออกทะเลดวงดีแท้ๆ แต่กลับเรียนขับเรือขับรถยังไงก็ไม่เป็น

ส่วนลุงรองเนี่ย ขับเรือขับรถคล่องแคล่วไปหมดทุกอย่าง ทว่าพอออกทะเลทีไรดวงกุดทุกที

ตกปลาแบบนั้นกันต่ออีกหนึ่งชั่วโมง ปลาก็เริ่มกินเบ็ดน้อยลง

อวี๋หยางเห็นเข้าจึงเริ่มลงมือเตรียมทำกับข้าว เขาหยิบจับเครื่องครัวอย่างชำนาญ ไม่นานนัก กลิ่นหอมของอาหารก็ลอยอบอวลไปทั่ว

หลี่ซิงกั๋วมองดูทั้งสี่คนทำงานกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ในใจก็อดปลาบปลื้มไม่ได้ พลางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "เข้าท่า มีแววชาวประมงรุ่นเก๋าขึ้นมาบ้างแล้ว"

พอข้าวสุก อวี๋หยางก็ยืดตัวขึ้น ตะโกนเรียกทุกคนมากินข้าว

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็บังเอิญเหลือบไปเห็นไกลๆ บนผืนทะเล ฝูงนกทะเลกำลังบินวนเวียนร่อนไปมาอยู่เหนือผิวน้ำเป็นกลุ่มใหญ่

เขารีบชี้มือตะโกนบอกทุกคนอย่างตื่นเต้นทันที "ดูตรงนั้นเร็วเข้า!"

ทุกคนได้ยินดังนั้นต่างก็หันมองตามทิศทางที่อวี๋หยางชี้ไป

หลี่ซิงกั๋วตอบสนองไวที่สุด ทันทีที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ก้าวยาวๆ กระโดดขึ้นไปบนแท่นถือท้ายคุมเรือ

"ดูท่าจะมีฝูงปลาแน่" ดวงตาของหลี่อวิ๋นเป็นประกาย ปิดบังความตื่นเต้นในใจไม่มิด

"แต่ไม่รู้ว่าเป็นฝูงปลาอะไร ถ้าเป็นปลาแพงๆ ละก็ คงฟันกำไรได้อีกไม่น้อยเลย"

อาลี่ฟังแล้วตาวาวทันที พูดยังไม่ทันขาดคำก็รีบวิ่งไปคว้าแหทอดมายื่นให้พี่ใหญ่

หลี่ซิงกั๋วที่กำลังคุมเรือมองดูแหทอดในมือของพวกเขาก็อดกระตุกมุมปากอีกรอบไม่ได้

เครื่องไม้เครื่องมือบนเรือลำนี้ดูไปแล้วก็ใช้จับปลาได้จริงนั่นแหละ แต่ในสายตาชาวประมงรุ่นเก๋าอย่างแก กลับรู้สึกว่าไม่มีของชิ้นไหนที่ชาวประมงจริงๆ เขาใช้กันสักอย่าง

เมื่อเรือแล่นเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ก็มองเห็นด้วยตาเปล่าได้อย่างชัดเจน

ผืนน้ำบริเวณนั้นราวกับกำลังเดือดพล่าน ฟองคลื่นซัดสาดกระเซ็น มีปลาตัวเล็กๆ กระโดดพ้นผิวน้ำเป็นระยะ สลับกันขึ้นลง ดูเป็นภาพที่ตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก

"ฝูงปลาไม่เล็กเลย แต่ตัวปลาไม่ค่อยโตว่ะ" พี่ใหญ่หรี่ตามองพลางเอ่ยขึ้นหลังจากสังเกตอย่างละเอียด

พอนำเรือเข้าไปใกล้กว่าเดิม อาลี่ก็อดสบถไม่ได้ "เชี่ย ปลาซาร์ดีนนี่หว่า เซ็งเป็ด"

ทุกคนได้ยินก็ใจแป้วไปตามๆ กัน

ช่วยไม่ได้จริงๆ ปลาซาร์ดีนราคาถูกแสนถูก ในตลาดคงขายได้แค่จินละสี่ห้าหยวนเท่านั้น

ปลาซาร์ดีนเป็นปลาในตระกูลปลาหลังเขียว โดยธรรมชาติแล้วมันโตไม่ได้มาก ตัวยาวแค่ประมาณสิบห้าถึงสามสิบเซนติเมตร

ถึงแม้ว่าเอาไปทอดกรอบแล้วรสชาติจะอร่อย เหมาะเป็นกับแกล้มชั้นยอด แต่เมื่อเทียบกับพวกปลาเนื้อดีราคาแพงแล้ว มูลค่าทางเศรษฐกิจถือว่าห่างไกลกันลิบลับ

"ขอแค่เป็นฝูงปลาก็ดีถมเถแล้ว ช้อนขึ้นมาสักสองสามพันจินก็ได้เงินไม่น้อยหรอกน่า"

หลี่อวิ๋นปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว ในใจเริ่มคิดคำนวณ จินละสี่ห้าหยวน ถ้าจับได้สักสองสามพันจิน รายได้ก็แตะหลักหมื่นแล้ว

"เอาเถอะ อย่าคิดมากเลย รีบหว่านแหเร็วเข้า" หลี่อวิ๋นใจร้อน รีบเร่ง

"อย่าเพิ่งรีบ รออีกนิด บางทีอาจจะมีปลาใหญ่ตามมากินเหยื่อก็ได้" หลี่ซิงกั๋วอาศัยประสบการณ์ที่โชกโชนเอ่ยเตือน

ทุกคนได้ยินดังนั้นจึงอดทนรอต่อไปอีกสักพัก

ในที่สุด หลี่อวิ๋นก็เล็งจังหวะเหมาะๆ เหวี่ยงแหในมือออกไปเสียงดังฟึ่บ

ตอนสาวแหกลับ หลี่ซิงกับพี่เขยรีบเข้าไปช่วยทันที ทั้งสามคนร่วมแรงร่วมใจกันออกแรงดึงแหขึ้นมา

พอดึงแหขึ้นมาได้ โห เอาเข้าไป แหปากนี้แน่นเอี้ยด มีแต่ปลาซาร์ดีนดิ้นกระแด่วๆ เต็มไปหมด

พอมองดูดีๆ ข้างในยังมีปลาอีโต้มอญปนอยู่สองตัว

ปลาชนิดนี้เนื้อหยาบแห้ง กลิ่นคาวจัด รสชาติธรรมดาจนถึงขั้นแย่

ตอนจับขึ้นมาใหม่ๆ เกล็ดบนตัวจะสะท้อนแสงแดดดูสวยงามดีอยู่หรอก แต่พอตายปุ๊บ ตัวก็จะเปลี่ยนเป็นสีเทาตุ่นๆ ดูไม่ได้เลย

หลี่ซิงกั๋วมองหลี่อวิ๋นทอดแหแล้วรู้สึกคันไม้คันมือ อดไม่ได้ที่จะแย่งแหมาจากมือหลี่อวิ๋นแล้วพูดว่า "ฉันขอหว่านสักสองสามแหแล้วกัน แกออกแรงผิดจังหวะ หลี่อวิ๋น แกไปคุมเรือแทนไป"

พูดจบ หลี่ซิงกั๋วก็ย่อขานิดๆ สองมือจับแหไว้แน่น พอสปริงตัวขึ้นก็เหวี่ยงแหออกไปทันที

วงสวิงของเขาแม้จะแคบกว่าหลี่อวิ๋น แต่วงแหที่กางออกกลับกว้างเท่ากัน ท่วงท่าคล่องแคล่วลื่นไหล สมกับเป็นชาวประมงรุ่นเก๋าจริงๆ

ครู่ต่อมา ทุกคนก็ช่วยกันดึงแหขึ้นมาอีกครั้ง

หลี่ซิงก้มหน้าก้มตาเก็บปลาอย่างมือเป็นระวิง พลางบ่นอุบในใจ 'เชี่ยเอ๊ย รู้งี้ซื้อเรือลำนี้ขาดไปเลยดีกว่า จะได้ติดตั้งกว้านดึงอวนเอง ถึงตอนนั้นจะได้ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้ ลำบากชะมัด'

แหปากนี้ก็ได้มาเป็นกอบเป็นกำอีกรอบ นอกจากปลาอีโต้มอญแล้ว ยังมีปลาสากอยู่อีกตัวหนึ่ง

ดูท่าฝูงปลาซาร์ดีนนี้จะล่อพวกปลานักล่าแถวนี้มาจนหมด ทุกคนต่างก็แอบลุ้นในใจว่าจะมีโอกาสฟลุกจับปลาทูน่าได้บ้างไหม

"แหเดียวได้ตั้งสี่ห้าร้อยจิน ต่อให้จินละสี่ห้าหยวน ก็ได้ตั้งสองสามพันหยวนแล้ว ไม่เลวเลย"

หลี่ซิงกั๋วหอบหายใจแฮกๆ ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มดีอกดีใจ

ฝูงปลามีขนาดมหึมา แม้พวกหลี่ซิงจะกวาดขึ้นมาหลายแหแล้ว แต่นั่นก็เป็นแค่เศษเสี้ยวเล็กๆ ของทั้งฝูงเท่านั้น

แม้หลี่ซิงกั๋วจะมีฝีมือการทอดแหที่ช่ำชอง แต่ด้วยความที่อายุมากแล้ว หว่านไปได้ไม่กี่แหก็เริ่มหอบเหนื่อย

หลี่ซิงเห็นเข้าจึงพูดขึ้นว่า "ลุงรอง ลุงไปขับเรือแทนพี่ใหญ่เถอะ ฝีมือลุงน่ะเหนือกว่าพี่แกตั้งเยอะ"

หลี่ซิงรู้ดีว่าถ้าไม่พูดแบบนี้ ลุงรองคงฝืนทนทำต่อแน่ แต่พอยกยอเข้าหน่อย ผลลัพธ์ย่อมต่างออกไป

หลังจากนั้น หลี่ซิงก็ก้มหน้าก้มตาเก็บปลาต่อไป และคอยช่วยคนอื่นดึงแหขึ้นมาบ้างเป็นครั้งคราว

ปลาเยอะเสียจนรู้สึกว่าเก็บเท่าไรก็ไม่หมดสักที

หลังจากหลี่ซิงกั๋วหว่านไปหลายแห ก็เปลี่ยนให้อวี๋หยางมารับหน้าที่แทน อวี๋หยางหว่านไปสองสามแหจนเริ่มเข้ามือ ก็สลับให้อาลี่ลงมือบ้าง

ทุกคนผลัดเวรกันทำงาน วุ่นวายกันอย่างคึกคักสนุกสนาน

อาลี่ทอดแหไปได้ไม่กี่ครั้งก็เหนื่อยจนหอบแฮ่ก หลี่ซิงที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ชักเริ่มคันไม้คันมือ ในที่สุดก็ทนไม่ไหวโพล่งขึ้นมา "ตาฉันบ้าง!"

เขาปรี่เข้าไปคว้าแหมาอย่างใจร้อน แต่เพราะยังไม่ชำนาญพอ

ในแหยังมีปลาสากติดค้างอยู่ตัวหนึ่งยังไม่ได้ปลดออก ด้วยความตื่นเต้น เขาเลยเหวี่ยงแหออกไปทั้งอย่างนั้น

พอทอดออกไป เรื่องน่าขายหน้าก็บังเกิด แหกลางอากาศกางไม่ออก แถมยังพันกันเป็นก้อนกลมเหมือนปาท่องโก๋เกลียว

ใบหน้าของหลี่ซิงร้อนผ่าวขึ้นมาทันควัน ทั้งอับอายทั้งขายขี้หน้า รีบดึงแหกลับมาอย่างทุลักทุเล

อวี๋หยางกับอาลี่เห็นภาพอันน่าขันนั้นเข้าก็กลั้นไม่อยู่ พากันหัวเราะก๊ากใหญ่

หลี่ซิงอ้าปากพะงาบๆ คิดจะแก้ตัวสักสองสามคำ แต่คำพูดก็จุกอยู่ที่คอ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เวลานี้ หลี่ซิงกั๋วจึงเอ่ยขึ้น "แกจะรีบร้อนไปทำไม ปลามันไม่หนีไปไหนหรอก ถ้าหว่านแหไม่เข้าท่า ต่อให้มีปลาเยอะแค่ไหนก็จับไม่ได้สักตัว"

น้ำเสียงของเขาแฝงแววดุอยู่กลายๆ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง