บทที่ 65 โชคของหลี่ซิง

ใบหน้าของหลี่ซิงเจือแววกระอักกระอ่วนปนตั้งใจ เขาจัดแจงแก้แหใหม่อย่างละเอียดอีกครั้ง

เขานึกทบทวนเคล็ดลับที่พี่ใหญ่เพิ่งสอน สูดหายใจเข้าลึก แล้วเหวี่ยงแหออกไปอีกรอบอย่างมั่นคง

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่ซิงกะเวลาว่าน่าจะได้ที่แล้วจึงตะโกนลั่น "กู้แห!"

พี่เขยกับอาลี่ที่ยืนดูเชิงอยู่ข้างๆ พอได้ยินเสียงก็เตรียมพร้อมทันที

"รีบมาช่วยหน่อย หนักมาก!" หลี่ซิงร้องบอกเสียงหอบ

อวี๋หยางกับอาลี่ได้ยินดังนั้นก็รีบปราดเข้าไปช่วย

ระหว่างที่ทั้งสามคนร่วมแรงกันสาวแห จู่ๆ ในแหก็มีแรงมหาศาลกระชากวูบอย่างประหลาด จนเกือบหลุดมือ

"โดนตัวใหญ่เข้าแล้ว!" อาลี่ตื่นเต้นจนเสียงหลง

พวกเขาทั้งสามไม่กล้าประมาท ออกแรงทั้งหมดที่มี กว่าจะลากแหขึ้นมาบนเรือได้ก็แทบแย่

หลี่ซิงเพ่งมองดู ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ หลุดปากอุทานออกมา "นี่มันตัวประหลาดอะไรวะ ทำไมใหญ่ขนาดนี้!"

ในแหตาข่ายนั้นมีปลาซาร์ดีนอยู่ไม่น้อย ทว่ามีปลาตัวยักษ์ตัวหนึ่งกินพื้นที่ไปราวสองในสามของถุงแห

ปลาซาร์ดีนไม่อาจบดบังลำตัวมหึมาของมันได้เลย กะดูด้วยสายตา ตัวนี้น่าจะหนักอย่างน้อยสองร้อยจิน

"ไซเล่าโบ้ มิน่าล่ะถึงได้แรงเยอะขนาดนี้" อวี๋หยางอ้าปากค้างด้วยความทึ่ง

หลี่อวิ๋นได้ยินเสียงเอะอะก็รีบปรี่เข้ามาดู ก่อนจะอุทานลั่น "เชี่ย! รีบสลัดแหออก ทูน่า!"

พอได้ยินคำนี้ อีกสามคนถึงเพิ่งได้สติ

หลี่อวิ๋นกลัวว่าหลี่ซิงจะใช้แรงดึงจนแหขาดเหมือนเมื่อครู่อีก จึงพูดขึ้น "แกหลบไปอยู่ข้างๆ ฉันจัดการเอง"

ปลาตัวนี้ลำตัวไม่ได้ยาวเป็นพิเศษ แต่หนาล่ำมาก รูปร่างเป็นทรงกระสวย โคนหางเรียวคอด

หลังของมันเป็นสีน้ำเงินเข้มแกมดำ ส่วนข้างลำตัวและท้องเป็นสีขาวอมเทา

"เป็นทูน่าครีบเหลือง" น้ำเสียงของหลี่ซิงแฝงความเสียดายอยู่นิดหน่อย

เพราะถึงแม้ทูน่าครีบเหลืองจะราคาแพง แต่ถ้าจับได้บลูฟินที่หายากกว่า มูลค่าก็คงสูงลิ่วกว่านี้มาก

อย่างไรก็ดี ไม่นานเขาก็กลับมารู้สึกดีใจ เพราะทูน่าครีบเหลืองตัวนี้ก็ราคาไม่เบาเลย

"รีบจัดแห เดี๋ยวเสร็จแล้วให้อาซิงเหวี่ยงต่ออีกสักสองสามที" หลี่อวิ๋นพูดพลางจัดแหพลาง

หลี่ซิงกั๋วเห็นฝีมือการทอดแหของหลี่ซิงที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ก็อดรำคาญใจไม่ได้ พูดขึ้นว่า "ให้หลี่อวิ๋นทอดดีกว่า"

"ลุงรอง ให้พี่เขาทอดอีกสักสองสามทีเถอะ ดวงพี่เขาดีกว่าพวกเรานะ" อาลี่ช่วยเกลี้ยกล่อมอยู่ข้างๆ

หลี่ซิงกั๋วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในใจก็ยอมรับว่าจริงอย่างที่ว่า

พวกเขาสี่คนช่วยกันทอดไปตั้งสิบกว่าแห ของที่กวาดขึ้นมาได้ยังสู้ที่หลี่ซิงทอดสุ่มสี่สุ่มห้าทีเดียวไม่ได้เลย

ดูท่าไอ้เด็กคนนี้ดวงจะไม่ธรรมดาจริงๆ

หลี่ซิงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ พอเห็นพี่ใหญ่จัดแหเรียบร้อย เขาก็ยกมือเหวี่ยงออกไปอีกรอบ

ทางด้านนี้ หลี่อวิ๋นใช้มือกดตาของปลาทูน่าไว้แน่น

แล้วหันไปตะโกนสั่งอาลี่ "อาลี่ รีบเอาขอสับกับมีดมา! ปลาตัวนี้ต้องรีบเอาเลือดออก ไม่อย่างนั้นพอลากกลับถึงฝั่งก็กินไม่ได้แล้ว"

อาลี่ได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งไปหยิบเครื่องมือมาจากห้องโดยสาร

หลี่อวิ๋นรับเครื่องมือมา ขั้นแรกเล็งปลายขอสับตรงไปที่หัวของปลาทูน่าอย่างแม่นยำ จากนั้นออกแรงแทงลงไปอย่างรวดเร็ว ปลิดชีพปลาตัวนี้ในพริบตา

จากนั้นเขาก็หยิบมีดขึ้นมา ลงมือตัดครีบหางของปลาทูน่าทิ้งอย่างฉับไว

เหตุผลที่ทำแบบนี้ หนึ่งคือครีบหางไม่มีเนื้อให้กิน สองคือเพื่อให้เลือดไหลถ่ายเทได้สะดวก

แต่แค่นั้นยังไม่พอ หลี่อวิ๋นยังกรีดมีดลงตรงบริเวณครีบอกของปลาทูน่าอีกแผล แล้วจึงเริ่มปล่อยให้เลือดไหลออก

กระบวนการรีดเลือดทั้งหมดไม่ต้องใช้เวลานาน เพียงสองถึงสามนาทีก็สามารถนำปลาลงไปแช่ในห้องเย็นได้แล้ว

พอหลี่อวิ๋นเพิ่งจัดการทางนี้เสร็จ แหที่สองของหลี่ซิงก็เริ่มถูกสาวขึ้นมา

ทั้งสามคนช่วยกันดึงแหอีกครั้ง ระหว่างที่ดึงอยู่นั้น หลี่ซิงกั๋วก็เกาะหัวเรืออย่างตื่นเต้น ชะโงกคอมองลงไปด้านล่าง

"ไซเล่าโบ้! ยังมีอยู่อีกจริงๆ ด้วย!" หลี่ซิงกั๋วทั้งตกใจทั้งดีใจ อดไม่ได้ที่จะร้องตะโกนออกมา

ในใจเขานึกสงสัยไม่หาย ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าปลาทูน่าชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง

แต่ตามที่จำได้ ปลาพวกนี้ว่ายน้ำเร็วหยั่งกะลูกศร ทำไมวันนี้ถึงเหมือนโดนผีสิง พุ่งเข้าชนแหเอาๆ ทีละตัวสองตัวแบบนี้

"โอ๊ยโย่ หนักเกินไปแล้ว!" อาลี่เหนื่อยจนหน้าแดงก่ำ หอบหายใจแฮ่กๆ บ่นพึมพำ เหงื่อเม็ดเป้งไหลหยดลงมาจากหน้าผาก

หลี่ซิงกับพี่เขยก็รู้สึกว่าแหชุดนี้หนักผิดปกติ ทั้งสองคนช่วยกันร้องกระตุ้น "มา ฮึบอีกที อย่าให้ปลาที่ติดแหหลุดไปได้ล่ะ!"

"ไซเล่าโบ้ เที่ยวนี้มีตั้งสองตัว!" หลี่ซิงกั๋วตื่นเต้นจนคุมไม่อยู่ แหกปากตะโกนลั่น

พวกหลี่ซิงไม่ได้หยุดพักเลยแม้แต่นาทีเดียว รีบจัดการปลาที่จับขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นหลี่ซิงก็เหวี่ยงแหที่สามออกไปทันที

แหชุดนี้ดูเหมือนจะถ่วงน้ำหนักลงไป หนักกว่าไม่กี่แหก่อนหน้านี้มากโข

หลี่ซิง อาลี่ และพี่เขย ทั้งสามคนออกแรงกันสุดชีวิตจนหน้าดำหน้าแดง ราวกับแรงทั้งหมดในร่างถูกเค้นมารวมอยู่ที่แขนทั้งสองข้าง

พี่ใหญ่ที่อยู่ข้างๆ เห็นเข้าก็รีบเข้ามาช่วยอีกแรง

ทั้งสี่คนร่วมแรงร่วมใจกัน ออกแรงอยู่นานสองนาน กว่าจะลากแหมาเทียบข้างกราบเรือได้

ทุกคนเหนื่อยจนทรุดลงไปนั่งแผ่หราอยู่บนดาดฟ้าเรือ หอบหายใจแฮ่กๆ แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงเหมือนปลาขาดน้ำ

"แม่เจ้าโว้ย ตัวนี้ไม่ธรรมดาเลย น่าจะหนักถึงสี่ร้อยจินละมั้ง!" น้ำเสียงของหลี่ซิงกั๋วเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและทึ่งจัด

เมื่อเห็นสภาพหมดแรงของทั้งสี่คนที่นั่งเอกเขนกหอบหายใจอยู่บนพื้น หลี่ซิงกั๋วก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงฮึดฮัดในลำคออย่างเหยียดๆ

ในใจเขาแอบคิดว่าคนทั้งสี่คนนี้ยังห่างไกลจากคำว่าลูกเรือมืออาชีพนัก

ด้วยเรี่ยวแรงและสภาพแค่นี้ ยังคิดจะซื้อเรือลำใหญ่กว่านี้ออกไปท่องทะเลลึก ช่างฝันเฟื่องสิ้นดี

คิดพลาง หลี่ซิงกั๋วก็เป็นคนแรกที่ลงมือแกะแห

หลี่อวิ๋นกับอวี๋หยางพอได้พักจนหายเหนื่อยบ้างแล้ว ก็ลุกขึ้นมาช่วย

หลี่อวิ๋นยืนขึ้น ใช้สองมือสลับกันทุบแขนที่เมื่อยล้า ขยับตัวไปมาสองสามที

พอยืดเส้นยืดสายจนรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย ก็ยื่นมือไปรับแหมา เหวี่ยงออกไปอีกรอบอย่างแรง

ส่วนอาลี่ก็รีบยกตะกร้าส่งให้อวี๋หยางที่ปีนลงไปในห้องใต้ท้องเรือ

ปลาที่ใส่ตะกร้าไว้แล้วต้องรีบนำเข้าห้องเย็น ขืนชักช้าปลาไม่สดขึ้นมาจะเสียหายหนัก

หลี่ซิงเหวี่ยงแหที่สี่ พอดึงขึ้นมาดูกลับพบว่านอกจากปลาซาร์ดีนที่อัดแน่นแล้ว ก็มีเพียงปลาสากไม่กี่ตัวที่ดิ้นกระแด่วๆ อยู่ข้างใน

ตอนที่เขากำลังเตรียมจะเหวี่ยงแหที่ห้าออกไปนั้นเอง

"ฉันเอง แกไปเก็บปลาเถอะ" หลี่ซิงกั๋วเห็นหลี่ซิงเหนื่อยล้าจนแทบหมดสภาพ ในใจก็อดสงสารไม่ได้

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็มีความรู้สึกไม่ยอมแพ้คุกรุ่นอยู่ คิดในใจว่าตนเองก็ต้องขอลองดูบ้าง เผื่อจะฟลุกจับปลาทูน่าได้สักตัว

หลี่ซิงไม่ได้ไปเก็บปลาในทันที แต่หันไปเปิดเตาแม่เหล็กไฟฟ้าเตรียมอุ่นข้าวให้ทุกคนก่อน

มื้อเที่ยงมัวแต่วุ่นจนไม่มีใครได้กินข้าว แถมตอนนี้ยังลุยงานติดต่อกันมาเกือบสองชั่วโมง ร่างกายต้องการพลังงานมาเติมเต็มอย่างยิ่ง

"ลุงรอง พอกู้แหชุดนี้เสร็จ พวกเราพักแป๊บหนึ่ง กินข้าวกันก่อนเถอะ" หลี่ซิงพูดไปพลางบีบนวดไหล่ที่ปวดเมื่อยไปพลาง

"จะมากินอะไรตอนนี้! ฝูงปลาไม่ได้มีมาให้เจอได้บ่อยๆ รีบฉวยเวลาทำงานเข้าสิ!" หลี่ซิงกั๋วเร่งเร้าอย่างร้อนใจ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง