บทที่ 66 สะเทือนลั่นท่าเทียบเรือ

แหชุดนี้ถูกสาวขึ้นมาอย่างช้าๆ ทุกคนเพ่งสายตามอง ในตาข่ายนอกจากฝูงปลาซาร์ดีนแน่นเอี้ยดแล้ว ก็ไม่มีวี่แววของปลาชนิดอื่นเลย

หลี่ซิงเห็นแบบนั้นก็ไม่ลังเล ยื่นมือไปแย่งแหมาถือไว้ทันที

เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "พักก่อนเถอะ รีบกินข้าวกันก่อน! เราไม่ได้รีบร้อนขนาดนั้นสักหน่อย ฝูงปลาใหญ่ขนาดนี้ไม่หนีไปไหนง่ายๆ หรอก อีกอย่าง ดูขนาดเรือพวกเราสิ จับมาเยอะกว่านี้ก็ไม่มีที่จะใส่แล้วนะ"

หลี่ซิงกั๋วฟังหลี่ซิงพูดแล้วคิดตาม ก็รู้สึกว่ามีเหตุผลจริงๆ

ก็นั่นสิ ความจุห้องเย็นใต้ท้องเรือมีอยู่แค่นั้น ปลาเยอะกว่านี้ก็ยัดไม่ลงแล้ว

แม้จะพูดอย่างนั้น แต่ทั้งห้าคนก็ยังคงสวาปามข้าวกันอย่างรวดเร็วราวกับพายุหมุน

พอกินเสร็จ แต่ละคนก็คาบบุหรี่ไว้ในปากคนละมวน แล้วเริ่มลุยงานต่อโดยไม่หยุดพัก

ทุกคนแบ่งหน้าที่กันชัดเจน ปลดปลา ลำเลียงลงห้องเย็น ทอดแห วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้ ลุยกันต่ออีกชั่วโมงกว่า

จู่ๆ ก็มีคนตะโกนขึ้น "ลุงรอง พี่ใหญ่ ห้องเย็นเต็มแล้ว!"

หลี่ซิงกั๋วไม่ได้ตอบทันที แต่สาวเท้าก้าวเร็วๆ ไปที่กราบเรือ ชะโงกดูระดับกินน้ำลึกของเรืออย่างละเอียด

จากนั้นเขาก็รีบเดินไปที่แท่นคุมหางเสือ เร่งเครื่องพาเรือแล่นไปข้างหน้าอีกระยะหนึ่ง

ก่อนจะหันกลับมาสั่งทุกคน "ทอดอีกสักสองสามแห เอาปลาปูบนดาดฟ้าเรือให้เต็มไปเลย!"

"อาซิง แล้วพวกสายเบ็ดราวกระจายกับลอบไอ้โง่จะเอายังไงต่อ?" อวี๋หยางถามขึ้นด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม

"พี่เขย ช่างมันไปก่อนเถอะ ทิ้งไว้สักคืน พรุ่งนี้ค่อยมากู้ก็ไม่เสียหายอะไรหรอก คิดดูสิ ปลาตั้งเยอะแยะกองอยู่บนดาดฟ้าแบบนี้ ถ้ามัวแต่ไปกู้เบ็ดราวกระจายกับลอบไอ้โง่จนปลาพวกนี้เน่าเสียขึ้นมา มันจะไม่คุ้มเอานะ" หลี่ซิงตอบ

"พี่ ผมยืดเอวไม่ขึ้นแล้วเนี่ย" อาลี่บ่นอุบด้วยน้ำเสียงอ่อนล้าปนหมดแรง

"เด็กเมื่อวานซืนอย่างแก มีเอวให้ปวดด้วยเรอะ" หลี่ซิงกั๋วตอกกลับไปแบบไม่ไว้หน้า คำพูดนี้ทำเอาทุกคนกลั้นหัวเราะไม่อยู่ พากันขำก๊ากออกมา

อาลี่มุ่ยหน้าบ่นพึมพำกลับไป "ลุงรอง ลุงพูดเหมือนพี่ใหญ่ผมเป๊ะเลย น้ำเสียงยังไม่ผิดเพี้ยนสักนิด ไม่สิ ต้องบอกว่าพี่ใหญ่ผมพูดเหมือนลุงเป๊ะถึงจะถูก"

"เอาเถอะ เหนื่อยก็พักสักหน่อย อย่าฝืนเลย" หลี่อวิ๋นเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง

ที่จริงเวลานี้ แต่ละคนก็แทบจะกัดฟันฝืนทนกันทั้งนั้น

งานหาของทะเลมันเคยสบายที่ไหนกันล่ะ โดยเฉพาะเวลาที่ได้ของเยอะ ความเหน็ดเหนื่อยยิ่งยากจะบรรยาย

หลี่ซิงกั๋วกวาดสายตามองหลี่ซิงกับอาลี่

หลี่อวิ๋นกับอวี๋หยางเป็นคนสู้งานหนัก เรื่องนี้เขารู้อยู่แก่ใจ มาตอนนี้ดูท่าพวกเด็กๆ ก็ใช้ได้กันหมด โตเป็นผู้ใหญ่พอที่จะแบกรับภาระได้แล้ว

หลังจากกู้อวนติดต่อกันอีกไม่กี่รอบ หลี่ซิงกั๋วก็ร้องสั่งให้ทุกคนหยุด "ฉันขับเรือเอง เรากลับกันเถอะ"

ความจริงถ้าดูตามสถานการณ์ตอนนี้ จะจับต่ออีกหน่อยก็ยังไหว

แต่คนบนเรือล้วนเป็นสายเลือดรุ่นหลังของตระกูลหลี่ทั้งนั้น พูดจาอัปมงคลหน่อยก็คือ ถ้าเกิดดวงซวยเจอคลื่นลมแรงขึ้นมา มีหวังได้พังกันหมดทั้งตระกูล

ความเสี่ยงนี้เขาไม่กล้าลอง ไม่อย่างนั้นหากต้องลงไปยมโลก คงไม่มีหน้าไปพบพี่ชายกับพี่สะใภ้

หลี่ซิงกั๋วคุมพังงาถือท้ายเรือ ส่วนพวกหลี่ซิงทั้งสี่คนทิ้งตัวนั่งแหมะลงบนดาดฟ้าเรือ เหนื่อยจนไม่อยากจะกระดิกตัว

วันนี้สภาพอากาศยังถือว่าเข้าข้าง เรือที่บรรทุกปลาจนเต็มกินน้ำลึก ทำให้แล่นได้นิ่งสนิทเป็นพิเศษ

หลี่อวิ๋นพักผ่อนไปครู่หนึ่งก็ลุกขึ้นเดินไปหาหลี่ซิงกั๋ว จุดบุหรี่ส่งให้หนึ่งมวน จากนั้นก็ร้องเรียกทุกคนให้ดื่มน้ำ

หลี่อวิ๋นมองหลี่ซิงแล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้ "สายเบ็ดราวกระจายกับลอบไอ้โง่ ถ้ารอพรุ่งนี้ค่อยไปกู้ ปลาคงเน่าเสียไปไม่น้อยแน่ๆ"

"มันช่วยไม่ได้นี่นาพี่ใหญ่ วันนี้พวกเราได้เงินตั้งเยอะแยะแล้ว อย่าไปคิดมากกับเรื่องแค่นี้เลย"

หลี่ซิงรีบพูดดักคอไว้ ประโยคนี้เหมือนล็อกกุญแจปิดปากหลี่อวิ๋นไว้ทันที เพื่อไม่ให้พี่ใหญ่ยังคิดจะแล่นเรือย้อนกลับไปอีก

"อาซิง มานี่หน่อย" หลี่ซิงกั๋วกวักมือเรียกหลี่ซิง

"ลุงรอง มีอะไรเหรอครับ" หลี่ซิงรีบขยับเข้าไปใกล้

"คืนนี้ไปซื้อเหล้าดีๆ มาสักสองขวด แล้วช่วยนัดตาเฒ่ากู้ให้ฉันหน่อย ฉันจะชวนเขากินเหล้าสักสองสามจอก"

"ลุงรอง ลุงรู้จักลุงกู้ด้วยเหรอเนี่ย" หลี่ซิงประหลาดใจเล็กน้อย

"พูดจาไร้สาระน่า สมัยก่อนฉันอยู่กับพ่อแก คนที่รู้จักน่ะมีตั้งเท่าไหร่" หลี่ซิงกั๋วพูดเสียงห้วน

เส้นทางเดินเรือที่ปกติใช้เวลาราวชั่วโมงครึ่ง คราวนี้เพราะเรือหนักเลยแล่นได้ช้า ใช้เวลาไปเกือบสามชั่วโมง

พอเรือใกล้จะถึงท่าเทียบเรือ หลี่ซิงก็หยิบมือถือขึ้นมาโทรหากู้ลี่ บอกให้เขาช่วยหาคนมาช่วยขนของขึ้นฝั่งเหมือนเคย

บริเวณท่าเรือยังคงมีผู้คนพลุกพล่าน คึกคักเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อเรือของหลี่ซิงค่อยๆ เทียบเข้ามา หลายคนก็มองเห็นฝูงปลาที่กองแน่นขนัดอยู่บนดาดฟ้าเรือ

"แม่เจ้าโว้ย นี่มันอะไรกันวะเนี่ย ทำไมปลาถึงได้ปูเต็มดาดฟ้าเรือขนาดนั้น" ชายคนหนึ่งอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ร้องตะโกนออกมาเป็นคนแรก

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ อย่าบอกนะว่าห้องเย็นระเบิดแตกไปแล้ว"

"จะบ้าเรอะ เรือลำนี้ถึงจะไม่ใหญ่มาก แต่บรรทุกปลาได้สักห้าหกตันสบายๆ เลยนะ ต้องมีปลาเยอะขนาดไหนถึงจะล้นขนาดนั้นได้" มีคนสบประมาทอย่างไม่เชื่อน้ำยา

"นั่นก็ไม่แน่หรอก เรือบ้านนี้ปกติก็ดวงดีเป็นบ้าอยู่แล้ว"

"ดูเหมือนมีแต่ปลาตัวเล็กๆ น่าจะเป็นปลาหลังเขียวล่ะมั้ง"

ในตอนนั้นเอง กู้ลี่ก็นำคนเดินรีบๆ ตรงเข้ามา

เขาเบิ่งตาโตพยายามเพ่งมองว่าบนเรือมีปลาอะไรกันแน่ แต่ระยะทางยังไกลไปหน่อย จึงมองไม่ค่อยชัด

เขาจึงหันไปบอกฝูงชนที่มุงอยู่บนท่าเรือ "รบกวนพี่น้องทุกคนช่วยเปิดทางหน่อยนะครับ พวกเราจะเริ่มขนของแล้ว"

"เถ้าแก่กู้ นี่เป็นเรือของพวกไอ้หนุ่มนั่น หรือเรือบ้านเถ้าแก่กันแน่ล่ะเนี่ย" คนในกลุ่มถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ฮะๆ บ้านผมก็มีเอี่ยวลงหุ้นด้วยน่ะครับ" กู้ลี่ไม่ได้บอกความจริงไป ได้แต่ตอบเลี่ยงๆ ปัดผ่านไป

"เถ้าแก่กู้ เรือบ้านเถ้าแก่นี่เจ๋งจริงๆ เลยนะ พวกไอ้หนุ่มนั่นก็เก่งกันทุกคน นี่ต้องเจอฝูงปลากี่รอบกัน ถึงได้จับมาได้เยอะขนาดนี้น่ะ" ใครบางคนเอ่ยเยินยอด้วยความอิจฉา

"ทุกคนที่ออกทะเลก็เจอกับฝูงปลากันทั้งนั้นแหละครับ ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก" กู้ลี่ตอบอย่างถ่อมตัว

พอเรือเข้าเทียบชิดฝั่งทีละน้อย ทุกคนก็เริ่มมองเห็นชัดเจนว่าของที่กำลังขนลงมาคืออะไรกันแน่

"ชิ ที่แท้ก็ปลาซาร์ดีน นึกว่าเป็นของมีราคาอะไรซะอีก" มีคนเบะปากอย่างดูแคลน

"ก็นั่นน่ะสิ จินละแค่ห้าหกหยวน ถูกจะตายไป ของแค่นี้ยังอุตส่าห์จ้างคนมาช่วยยกอีก"

"ใช่แล้ว สงสัยจะไม่ได้ค่าน้ำมันคืนด้วยซ้ำ วิธีคิดของคนทำการค้านี่ไม่เหมือนพวกเราจริงๆ"

กู้ลี่ไม่ได้ขึ้นไปบนเรือ เขายืนนิ่งอยู่ริมฝั่งมองดูทุกคนขนของ คำพูดอิจฉาริษยาและประชดประชันพวกนั้น ล้วนเข้าหูเขาทุกถ้อยคำ

แต่กู้ลี่ก็เพียงแค่ยิ้มบางๆ ปล่อยให้มันเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจเลยสักนิด

ขนของไปได้ราวๆ สิบห้านาที เสียงพูดคุยจอแจบนท่าเรือก็ค่อยๆ ซาลงและเงียบลงเรื่อยๆ

เพราะปลาบนดาดฟ้าเรือถูกขนออกไปหมดแล้ว ตอนนี้กำลังเริ่มทยอยขนปลาจากห้องเย็นใต้ท้องเรือขึ้นมา

แค่ปลาที่ขนลงมาจากดาดฟ้าเรือ รถสามล้อก็วิ่งไปกลับตั้งสามเที่ยวแล้ว

รถสามล้อคันหนึ่งบรรทุกได้ราวๆ สองพันจิน นั่นก็หมายความว่า แค่ปลาบนดาดฟ้าเรืออย่างเดียว ก็ขนออกมาได้ถึงหกพันจินแล้ว!

ทุกคนอดคิดในใจไม่ได้ว่า แล้วในห้องเย็นใต้ท้องเรือนั่นจะมีปลาอยู่อีกเท่าไหร่กันแน่? พอคิดได้แบบนั้น ต่างคนต่างก็หุบปากลงโดยไม่รู้ตัว ทั่วทั้งท่าเรือพลันเงียบกริบจนแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง