บทที่ 67 สายตาอิจฉาของคนทั้งท่าเรือ

คนที่ยืนมุงดูอยู่รอบๆ ไม่มีทีท่าว่าจะยอมแยกย้าย แต่ละคนต่างชะเง้อคอยืดด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มประดา ว่าเรือลำแค่นี้จะขนของขึ้นมาได้มากขนาดไหนกันแน่

"อาซิง เอาไงดีวะเนี่ย" หลี่อวิ๋นเห็นคนบนท่าเรือนอกจากจะไม่ยอมสลายตัวแล้ว กลับยิ่งแห่กันมามุงแน่นขนัดขึ้นเรื่อยๆ ในใจก็เริ่มกระวนกระวาย คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันเป็นปม

จังหวะนั้นเอง ซาเล้งของกู้ลี่ก็แล่นกลับเข้ามาอีกรอบ

เขาปราดตามองท่าทางของพวกหลี่อวิ๋นแวบเดียวก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง ในใจรู้ทันทีว่าใต้ท้องเรือต้องยังมีของดีเหลืออยู่แน่ๆ ถึงได้คิดจะกั๊กไว้ไม่อยากให้คนอื่นเห็น

ตอนนั้นเอง หลี่ซิงกั๋วก็เดินเรื่อยเฉื่อยเข้ามาถามอย่างสงสัย "ยังมีปลาอยู่อีกไม่ใช่เรอะ ทำไมไม่รีบขนขึ้นไปล่ะ มัวมายืนบื้อทำซากอะไรกันตรงนี้"

"ลุงรอง แค่พวกปลาซาร์ดีนก็ทำพวกเราเด่นจนเกินไปแล้ว ขืนเอาปลาทูน่าขึ้นมาให้เห็นอีกล่ะก็…" หลี่อวิ๋นยังพูดไม่ทันจบก็โดนหลี่ซิงกั๋วหัวเราะร่าขัดขึ้นมาเสียก่อน

"พอๆ นึกว่าเรื่องใหญ่อะไร ที่แท้ก็กลัวคนตามรอยเนี่ยนะ ข้าจะบอกให้ การโดนสะกดรอยตามในทะเลมันเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้หรอก เว้นเสียแต่ว่าบ้านสกุลหลี่ของเราจะสร้างท่าเรือส่วนตัวขึ้นมาเอง ถ้ามีเรือตามมาจริงๆ ถึงเวลานั้นพวกเราก็แค่ลอยลำยื้อกับพวกมันไปสิ ลอยเคว้งกลางทะเลสักสองวัน ไม่ต้องดับเครื่องแล้วก็ไม่ต้องทำงาน ดูซิว่าพวกมันจะทำยังไง" หลี่ซิงกั๋วพูดด้วยสีหน้าผ่อนคลายอย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจ

หลี่ซิงคิดทบทวนดูแล้วก็เห็นว่าที่ลุงรองพูดมานั้นมีเหตุผลจริงๆ พวกเขาออกเรือจับปลาอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา จะต้องมาคอยหลบๆ ซ่อนๆ ขี้ขลาดตาขาวไปทำไมกัน

"พี่ลี่ ให้คนลงมาเลยครับ ยังมีไอ้ตัวใหญ่อีกสี่ตัว" หลี่ซิงตะโกนบอกกู้ลี่ที่อยู่บนฝั่ง

เดิมทีกู้ลี่ก็กำลังยืนเดาอยู่บนฝั่งว่าพวกหลี่ซิงกะจะรอให้คนซาลงก่อนค่อยขนของขึ้นมาหรือเปล่า จู่ๆ ก็ได้ยินหลี่ซิงร้องเรียกขึ้นมาก่อน

ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากถาม หลี่ซิงก็พูดต่อทันทีว่า "ครีบเหลืองครับ รีบหาคนมาเร็วเข้า"

"ครีบเหลืองเรอะ" กู้ลี่ชะงักไปนิด ก่อนที่ตาจะเป็นประกาย รีบถามต่อด้วยความตื่นเต้นดีใจ "ไอ้ตัวใหญ่นี่มันใหญ่แค่ไหนกันวะ"

"อย่าเพิ่งถามเลยครับ รีบเรียกคนมาเหอะ เร่งมือทำให้เสร็จ คืนนี้ลุงรองของผมยังนัดลุงกู้ไปกินข้าวด้วยกันอยู่นะ" หลี่ซิงเร่ง

กู้ลี่รีบกวักมือเรียกคนงานขนของไม่กี่คนนั้นให้ลงไปลุยงานบนเรือทันที

พอปลาทูน่าตัวแรกถูกยกขึ้นมาบนฝั่ง บรรยากาศที่เพิ่งจะสงบลงไปเมื่อครู่ก็พลันระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นมาอีกระลอก ท่ามกลางฝูงชนมีทั้งเสียงอุทานตกตะลึงและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเซ็งแซ่

"เชี่ย ตัวบ้าอะไรวะเนี่ย ใหญ่ชิบเป๋ง!" ใครคนหนึ่งในฝูงชนร้องตะโกนลั่นด้วยความตกใจ

"ปลาทูน่านี่หว่า ไม่รู้ว่าครีบน้ำเงินหรือครีบเหลือง" อีกคนเดาอย่างใคร่รู้

"ครีบเหลือง ไม่ได้มีราคาอะไรหรอก" สิ้นเสียงพูดนี้ ผู้คนรอบข้างก็หันขวับมามองทันที

"แม่เจ้าเว้ย ตัวนี้น่าจะหนักร้อยกว่าจินได้มั้งเนี่ย ตีเป็นเงินได้ตั้งหลายพันหยวนเลยนะ เดี๋ยวนี้เงินตั้งหลายพันหยวนไม่นับเป็นเงินกันแล้วรึไง?" ใครบางคนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

"พระเจ้าช่วย ยังมีตัวใหญ่กว่านี้อีกตัวด้วย!"

"ต้องเป็นตอนที่ล้อมจับปลาซาร์ดีน แล้วทูน่ามันดันว่ายหลงเข้ามาติดอวนแน่ๆ ดวงจะดีอะไรขนาดนี้วะเนี่ย"

จากนั้น ปลาทูน่าอีกสองตัวก็ถูกลำเลียงขึ้นฝั่งตามมาติดๆ

คราวนี้ ทั่วทั้งท่าเรือกลับเงียบกริบจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก ทุกคนต่างตกตะลึงจนตาค้าง

ในใจต่างพากันสบถลั่น 'เชี่ยเอ๊ย นี่มันดวงเฮงฟ้าประทานชัดๆ! ไหนใครบอกว่าทูน่าจับยากจับเย็น ได้ตัวเดียวก็บุญหัวแล้ว แต่นี่อะไรกัน ฟาดทีเดียวสี่ตัว แถมแต่ละตัวไม่ใช่เล็กๆ เลยสักนิด'

หลังจากขนปลาทั้งหมดขึ้นฝั่งเสร็จเรียบร้อย พวกหลี่ซิงกลับรู้สึกโล่งใจและสงบลงอย่างประหลาด

เพราะสายตาของคนมากมายบนท่าเรือล้วนจับจ้องมาที่พวกเขากันหมด ราวกับกำลังดูการแสดงโชว์อย่างไรอย่างนั้น

"ลุงรอง ลุงกับอาซิงขึ้นไปก่อนเถอะ เดี๋ยวพวกผมทำความสะอาดเรือกันเอง" หลี่อวิ๋นบอก

หลี่ซิงกั๋วกำลังดื่มด่ำกับความรู้สึกที่ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนอยู่พอดี เขาเอื้อมมือไปหยิบกระบอกน้ำประจำตัวอย่างเชื่องช้า เอามือไพล่หลังแล้วเดินลงจากเรือไป

"พี่ชาย วันนี้รวยเละเลยนะเนี่ย! พวกพี่ออกเรือลำไหนกันมาล่ะเนี่ย?" คนมุงคนหนึ่งรีบปรี่เข้ามาถาม

หลี่ซิงกั๋วแย้มยิ้มอย่างไว้เชิงพลางถ่อมตัว "ฟลุกน่ะ ฟลุกเฉยๆ ขอให้ทุกคนรวยๆ เหมือนกันนะ"

"ลุงรอง ลุงกู้ยังรอลุงอยู่นะครับ" หลี่ซิงช่วยเตือนสติได้ถูกจังหวะพอดี

เขารู้สึกว่าถ้าตัวเองไม่ช่วยเบรกไว้ ลุงรองคงยืนโม้โอ้อวดกับคนพวกนี้ไปได้เรื่อยๆ แน่

ลุงกู้มายืนรออยู่ที่หน้าประตูตั้งนานแล้ว พลันเห็นหลี่ซิงกั๋วเดินเข้ามาก็รีบสาวเท้าก้าวไปต้อนรับทันที

เขาเอ่ยอย่างกระตือรือร้น "เหล่าหลี่ พวกเราไม่ได้เจอกันตั้งสิบกว่าปีแล้วนะเนี่ย ถ้าไม่ได้หลานชายเอ็ง ข้าก็คงไม่รู้เลยว่าเอ็งย้ายไปอยู่ที่ไหน"

"พี่กู้ ไม่เจอกันตั้งหลายปี ยังดูดีเหมือนเดิมเลยนะ"

"พี่กู้งั้นเรอะ เรียกหาพระแสงอะไรวะ เรียกข้าว่าเหล่ากู้อย่างเดิมนั่นแหละ ทำมาเป็นพูดจาสุภาพเรียบร้อย ลืมไปแล้วรึไงว่าเมื่อก่อนรังแกข้าบนเรือไว้ขนาดไหนน่ะหืม"

หลี่ซิงไม่ได้หยุดยืนฟังนานนัก เขาเดินเลี่ยงชายชราสองคนที่กำลังทักทายกันอย่างออกรส แล้วตรงดิ่งเข้าไปในแพรับซื้อทันที

พอเข้ามาในแพรับซื้อ หลี่ซิงก็แอบนึกสงสัยอยู่ในใจ ปกติที่นี่จะมีคนเดินเข้าออกพลุกพล่าน แต่วันนี้ทำไมถึงมีคนบางตาเหลือเกิน

จนกระทั่งเดินทะลุผ่านประตูหลังไป เขาก็ถึงบางอ้อ ที่แท้ทุกคนก็แห่กันไปอออยู่ที่ลานหลังบ้านนี่เอง

"อาซิง ฉันว่าปลาพวกนี้ไม่ต้องใส่เข่งชั่งทีละเข่งหรอก เอาขึ้นตาชั่งใหญ่ไปเลย เร็วดีแถมตรงเป๊ะด้วย" กู้ลี่เห็นหลี่ซิงก็รีบเสนอขึ้นมา

"เอาสิครับพี่ลี่ ตามที่พี่ว่าเลย" หลี่ซิงพยักหน้ารับ

"ได้เลย งั้นมาชั่งพวกทูน่ากันก่อน" กู้ลี่พูดพลางหันไปสั่งคนงานให้เริ่มลงมือ

เริ่มจากชั่งพวกปลาเบ็ดเตล็ดก่อน ปลาสากทั้งหมด 432 จิน ปลากระโทงแทงอีโต้มอญ 325 จิน

จากนั้นจึงชั่งปลาทูน่าทั้งสี่ตัว น้ำหนักเรียงตามลำดับคือ 139 จิน, 263 จิน, 331 จิน และ 436 จิน

กู้ลี่ยกหูโทรศัพท์คุยต่อหน้าหลี่ซิงอย่างเปิดเผย ไม่คิดจะหลบเลี่ยงเลยสักนิด

พอวางสายเสร็จ เขาก็เริ่มขานราคาทันที "ปลาสากกับอีโต้มอญราคาเดียวกัน จินละ 12 หยวน ทูน่าสี่ตัวนี้ ตัวแรกจินละ 38 หยวน ตัวที่สอง 41 หยวน ตัวที่สาม 45 หยวน และตัวสุดท้าย 52 หยวน หักต้นทุนโน่นนี่ออกไปแล้ว ฉันคงเหลือกำไรอยู่ราวๆ หนึ่งส่วนนั่นแหละ"

"พอเลยครับพี่ลี่ ประโยคหลังนี่ไม่ต้องพูดก็ได้นะ ยังไงผมก็ไม่ซึ้งน้ำใจพี่เพราะเรื่องนี้หรอก" หลี่ซิงแซวขำๆ

กู้ลี่ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟัน หลี่ซิงจึงถามต่อด้วยความสงสัย "พี่ลี่ ตีราคาปลาทูน่านี่เขาไม่ต้องตรวจคุณภาพเนื้อกับปริมาณไขมันกันเหรอครับ?"

"ที่แกพูดถึงนั่นมันทูน่าครีบน้ำเงินเว้ย ไอ้ครีบเหลืองนี่ไม่ได้เรื่องมากขนาดนั้นหรอก มีแต่พวกฝรั่งนั่นแหละที่พอจับครีบน้ำเงินได้แล้วชอบมาจู้จี้เรื่องพวกนี้ อีกอย่าง ระดับพวกเราที่คลุกคลีจนรู้ทางแล้ว ไม่ต้องเสียเวลาทำเรื่องยุ่งยากพวกนั้นหรอก แค่ปรายตามองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเกรดไหน" กู้ลี่อธิบายอย่างมั่นอกมั่นใจ

"พี่ลี่ เลิกขี้โม้ได้ปะเนี่ย ไม่อายปากบ้างเหรอครับ" หลี่ซิงอดแขวะไม่ได้

กู้ลี่ค้อนขวับใส่พลางหัวเราะด่า "ไอ้เด็กเวรนี่ คนเขาหวังดีช่วยสอน ดันไม่อยากจะฟังอีก ช่างเถอะๆ"

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังต่อปากต่อคำกันอย่างสนุกสนาน จู่ๆ ชายชราสองคนก็เดินเข้ามา

"อาซิง ลุงกับลุงกู้ของแกจะกลับกันก่อนนะ พวกเราจะไปกินข้าวกันสองคน ห้ามใครแวะมารบกวนเด็ดขาด" หลี่ซิงกั๋วพูดวางมาดเคร่งขรึมตามประสาผู้ใหญ่ในบ้าน

"ได้เลยครับลุงรอง แต่ลุงสองคนกะจะไปกินกันที่ไหนล่ะครับเนี่ย เดี๋ยวผมช่วยเตรียมเหล้าไว้ให้ก่อน" หลี่ซิงถาม

"บ้านเก่า" หลี่ซิงกั๋วตอบสั้นๆ เพียงสองคำ

"ไม่ต้องเตรียมหรอก ข้าเตรียมไว้หมดแล้ว" ลุงกู้พูดจบก็ดึงแขนหลี่ซิงกั๋วเดินออกไปทันที

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง