บทที่ 68 ผู้เฒ่าสองคน

หลี่ซิงหยิบมือถือออกมาอย่างคล่องแคล่ว กดโทรหาพี่สาวใหญ่ทันที "พี่ คัดกับข้าวดีๆ จากที่บ้าน เอาไปส่งให้ที่บ้านเก่าก่อนนะ"

ไม่นานนัก หลี่อวิ๋นกับพี่เขยก็มาถึงด้วยกัน

หลี่อวิ๋นมองไปรอบๆ ไม่เห็นเงาของลุงรอง ในใจอดสงสัยไม่ได้จึงเอ่ยถาม "ลุงรองล่ะ ทำไมไม่เห็นแกเลย"

หลี่ซิงจึงเล่าเรื่องที่ลุงรองกับลุงกู้ตกลงกันให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลี่อวิ๋นทันที เขาเอ่ยแซวทีเล่นทีจริง "ฮะๆ ดูท่าลุงรองคงคิดว่าพวกเราที่เป็นรุ่นหลานอยู่ตรงนี้แล้วมันเกะกะสายตาล่ะสิ"

"หลักๆ ก็คือ มีพวกเราอยู่ข้างๆ แกคุยกันได้ไม่เต็มที่นั่นแหละ" กู้ลี่พลอยหัวเราะตาม พลางช่วยพูดเสริม

จังหวะนั้นเอง รถขนปลาก็ค่อยๆ แล่นเข้ามา

ตอนแรกกู้ลี่คิดจะชวนพวกหลี่ซิงไปดูตอนชั่งน้ำหนักปลาด้วยกัน แต่พอหันไปเห็นสภาพแต่ละคนที่เหนื่อยล้าหมดแรง ต่างก็โบกไม้โบกมือ ไม่มีแรงจะขยับตัวกันแล้ว

กู้ลี่ส่ายหน้าอย่างจนใจ ได้แต่เดินไปที่รถขนปลาคนเดียว

ไม่นานนัก น้ำหนักปลาก็ชั่งเสร็จเรียบร้อย รวมทั้งหมด 16321 จิน

พวกหลี่ซิงได้ยินตัวเลขนี้แล้วก็อดนับถือแรงกายและความอึดของตัวเองไม่ได้

ปลาหนักตั้งแปดตัน ใช้สองมือของพวกเขายกขึ้นฝั่งล้วนๆ ถือเป็นผลงานที่ไม่ธรรมดาจริงๆ ชวนให้น่านับถือไม่น้อย

กู้ลี่จัดแจงให้พวกหลี่อวิ๋นสามคนช่วยเฝ้าดูตอนขนของขึ้นรถ จากนั้นก็ดึงหลี่ซิงไปคิดเงิน

"อาซิง รอบนี้ปลาซาร์ดีนมันเยอะเกินไปจริงๆ ลูกค้าพวกที่รับซื้อทีละเยอะๆ เขาให้ราคาไม่ค่อยสูงเท่าไหร่

ทางโน้นให้ราคามา 6.2 หยวน ตัวฉันขอกำไรส่วนต่างห้าเหมา คิดให้นาย 5.7 หยวน นายว่าไง"

หลี่ซิงไม่ได้ตอบกู้ลี่ทันที แต่เดินไปชงชาอย่างใจเย็นเงียบๆ แล้วค่อยส่งสัญญาณให้กู้ลี่เริ่มคิดเงินได้

กู้ลี่เห็นดังนั้นก็ยิ้มบางๆ หยิบปากกาขึ้นมาเริ่มเขียนบิลอย่างตั้งอกตั้งใจ "ปลาสากกับปลาอีโต้มอญรวมกัน 9084 หยวน ปลาทูน่าสี่ตัวขายได้ทั้งหมด 53632 หยวน ส่วนปลาซาร์ดีน 93029.7 หยวน รวมกับปลาเบ็ดเตล็ดแล้วก็ปลาเก๋าแดงตัวนั้น เบ็ดเสร็จ 157745.7 หยวน

ฉันปัดเศษให้ถ้วนๆ จ่ายให้นาย 157800 หยวนแล้วกัน"

พอคิดเงินเสร็จ หลี่ซิงกับพวกพี่ใหญ่ก็พากันเดินทางกลับบ้าน

ระหว่างทางกลับ หลี่อวิ๋นซึ่งนั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับเป็นฝ่ายทำลายความเงียบในรถขึ้นมาก่อน "ฉันคิดไปคิดมา รู้สึกว่ายังไงก็ต้องติดกว้านสลิงว่ะ

เมื่อกี้ฉันโทรหาอู่ต่อเรือมาแล้ว เขาบอกว่าเรามีสิทธิ์ซื้อเรือลำนี้ขาดไปเลย ราคาไม่ถึงสามหมื่นหยวน

รอจ่ายเงินก้อนสุดท้ายตอนเรือลำใหญ่เสร็จแล้วค่อยเคลียร์พร้อมกันก็ได้

ฉันแอบปรึกษากับพี่เขยแกแล้วก็อาลี่มาแล้ว พวกเราเห็นตรงกันว่าเข้าท่า"

ทุกคนฟังแล้วก็พยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน

จากนั้น ทุกคนจึงตรงดิ่งไปยังร้านขายกว้านสลิง

พอไปถึง หลังสอบถามและคุยรายละเอียดกับเจ้าของร้าน ในที่สุดพวกเขาก็เลือกกว้านสลิงขนาดเล็กมาตัวหนึ่ง

เครื่องนี้ประสิทธิภาพไม่เลว ลากของหนักราวๆ สองตันครึ่งได้สบายๆ ราคาอยู่ที่ 2400 หยวน แถมยังนัดช่างมาติดตั้งให้ได้ทันทีอีกด้วย

พวกเขาสามสี่คนพาช่างติดตั้งมาที่ข้างเรือ คอยดูให้ช่างเริ่มลงมือทำงานอย่างเป็นระเบียบ

ทุกคนนัดแนะกับช่างเสร็จสรรพว่าพรุ่งนี้จะมาตรวจรับงานติดตั้ง จากนั้นก็แยกย้ายกลับอย่างเบาใจ

พอกลับถึงบ้าน ฟ้าก็มืดแล้ว ทุกคนไม่สนใจความเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งวัน เริ่มลงมือแบ่งเงินกันทันที

สำหรับค่าใช้จ่ายเรื่องเรือลำเล็กกับเรือลำใหญ่ ทุกคนปรึกษากันแล้วว่ารอให้เรือลำใหญ่ส่งมอบและเคลียร์เงินส่วนที่เหลือเสร็จ ค่อยมาคิดรวบยอดทีเดียว

จังหวะนั้น หลี่ซิงกระแอมไอเบาๆ แล้วพูดขึ้นว่า "วันนี้ลุงรองออกทะเลไปกับพวกเรา แกช่วยออกแรงไปเยอะมาก

ถึงแม้ตอนแรกผมจะเป็นคนชวนแกขึ้นเรือเองก็เถอะ แต่ผมกะว่าจะให้ค่าแรงแกสัก 3000 หยวน พวกพี่คิดว่าผมจัดการแบบนี้เหมาะไหม"

อันที่จริงในใจหลี่ซิงรู้ดีว่าลุงรองออกแรงไปเยอะ เพียงแต่เขาอยากพูดเรื่องบนโต๊ะให้เคลียร์ก่อน

แล้วค่อยแอบเอาเงินส่วนตัวไปโปะให้ลุงรองทีหลัง แบบนี้จะได้ดูยุติธรรมกับทุกคน และยังได้แสดงน้ำใจของตัวเองด้วย

"พี่ พูดอะไรแบบนั้นล่ะ! แบ่งแบบนี้ใช้ไม่ได้หรอก

วันนี้ถ้าไม่มีลุงรองช่วย พวกเราจะได้ของกลับมาเยอะขนาดนี้ได้ยังไง

ผมว่านะ เราต้องแบ่งให้แกสักหนึ่งส่วน แล้วเงินที่เหลือค่อยมาหารกันในพวกเรา"

อาลี่เป็นคนตรงไปตรงมา รู้ทันความคิดของหลี่ซิง จึงพูดเปิดอกออกมาตรงๆ

"หนึ่งส่วนมันน้อยไปไหม หรือจะให้สักสองส่วนดี" อวี๋หยางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเสนอขึ้นมา

"เอาสิ" พี่ใหญ่พยักหน้าเออออ เห็นด้วยกับข้อเสนอของอวี๋หยาง

"พอๆ เอาแค่หนึ่งส่วนนั่นแหละ ไม่ต้องเถียงกันแล้ว

หักส่วนของลุงรองออกไป ก็เหลือ 139860 หยวน คำนวณแบบนี้ พวกพี่จะได้แบ่งกันคนละ 20979 หยวน"

หลี่ซิงเห็นว่าทุกคนมีความเห็นตรงกันเป็นส่วนใหญ่แล้ว จึงสรุปจบประเด็น

พอแบ่งเงินเสร็จ ทุกคนก็รู้สึกหิวจนไส้กิ่ว พอเตรียมจะกินข้าว พี่สะใภ้ที่ง่วนอยู่ข้างๆ ตลอดก็ชะงักมือลงกะทันหัน

เธอหันมามองหลี่ซิงแล้วเอ่ยว่า "อาซิง นายจะไม่ไปดูหน่อยเหรอจ๊ะ"

"ไม่ต้องหรอก พวกเรารีบกินข้าวกันเถอะ" หลี่ซิงโบกมือพลางตอบกลับไป

…

ที่บ้านเก่า หลี่ซิงกั๋วกับพ่อของกู้ลี่นั่งล้อมโต๊ะกันอยู่ก่อนแล้ว บนโต๊ะเต็มไปด้วยกับแกล้มและสุรา ทั้งสองชนแก้วกันไปมา ดื่มกินกันอย่างรื่นเริงสำราญใจ

พอเหล้าเข้าปากไปสองสามจอก ต่อมช่างคุยก็เปิดกว้าง ความหลังในอดีตพรั่งพรูออกมาราวกับคลื่นซัด

ใบหน้าของหลี่ซิงกั๋วปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาหันไปมองพ่อของกู้ลี่แล้วพูดว่า "เหล่ากู้เอ๊ย รีบๆ ยกลูกสาวแกแต่งเข้ามาเสวยสุขได้แล้ว

ดวงของอาซิงบ้านฉันเนี่ย วันนี้แกก็ได้เห็นกับตาตัวเองแล้วนี่

เดี๋ยวพอเรือลำใหญ่มาถึง พวกมันออกทะเลสักรอบ ผลประโยชน์ที่จะได้น่ะประเมินค่าไม่ได้เลยนะเว้ย"

พ่อของกู้ลี่ได้ยินดังนั้นก็ค่อยๆ วางจอกเหล้าลงแล้วพูดว่า "ทำไม พอได้เรือใหญ่มาแล้ว แกจะไม่ตามขึ้นเรือไปด้วยรึไง

หวังพึ่งแค่เจ้าพวกละอ่อนนั่น คงเอาไม่อยู่หรอกมั้ง"

หลี่ซิงกั๋วรีบพยักหน้ารัวๆ "ตามสิ ยังไงก็ต้องตาม ส่วนจะจัดแจงยังไง เดี๋ยวค่อยคุยรายละเอียดกันทีหลัง

ถ้าฉันขึ้นเรือไปด้วย ฉันกะว่าจะให้พวกมันอยู่โยงเฝ้าบ้านสักคนสองคน เผื่อวันหน้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา จะได้มีคน…"

ยังพูดไม่ทันจบ พ่อของกู้ลี่ก็รีบขัดขึ้นมา แสร้งทำเป็นโกรธ "ถุยๆ ไอ้แก่นี่ ปากหาเรื่องมงคลพูดไม่ได้รึไง

พวกหลานๆ ของแกดวงดีกันจะตาย อย่าไปแช่งพวกมันสิวะ"

หลี่ซิงกั๋วเห็นแบบนั้นก็รีบยิ้มประจบ "ฉันผิดเองๆ ปากฉันเสียเอง ขอทำโทษตัวเองหนึ่งจอก"

ว่าแล้วก็ยกจอกเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

จากนั้นก็พูดต่อว่า "เรื่องที่ฉันเพิ่งพูดไป แกต้องเก็บไปคิดดูให้ดีนะ

ถึงเมื่อก่อนอาซิงจะเกเรเหลวไหลไปบ้าง แต่ตอนนี้พึ่งพาได้แน่นอน วันหน้าต้องเป็นผัวที่ดี รักเมียหลงเมียชัวร์"

พ่อของกู้ลี่โบกมือ ปล่อยวางอย่างเปิดอก "วางใจเถอะ เรื่องของลูกสาวน่ะฉันไม่เข้าไปก้าวก่ายหรอก

เรื่องของสองคนนั้นฉันก็ไม่ขัดขวาง วาสนาลูกหลานก็ให้ลูกหลานจัดการกันเอง เท่านี้พอใจยัง"

ดวงตาของหลี่ซิงกั๋วเป็นประกายขึ้นมาทันที รอยยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม รีบพูดขึ้นว่า "เยี่ยมเลย รอคำนี้ของแกอยู่พอดี มา สองพี่น้องเราชนแก้วกันอีกจอก"

"แกนี่มันจริงๆ เลย"

ลุงกู้จนปัญญาเพราะความกะล่อนของลุงรอง ได้แต่หัวเราะพลางยกจอกเหล้าขึ้นร่วมดื่มกับเขาอีกครั้ง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง