บทที่ 69 ออกเรือ

หลี่ซิงกะดูแล้วว่าผู้ใหญ่สองคนในบ้านเก่าน่าจะดื่มกันได้ที่แล้ว จึงลุกขึ้นเดินกลับไป

พอเข้าบ้านมาก็เห็นทั้งสองคนยังคุยกันออกรสออกชาติอย่างติดลม เลยรีบเข้าไปพูดจาหว่านล้อมให้หยุดดื่มเสียที

จากนั้นเขาก็ต้มน้ำอย่างคล่องแคล่ว ชงชาเข้มๆ ให้คนละแก้วเพื่อช่วยสร่างเมา

ผ่านไปไม่นาน พ่อของกู้ลี่ก็เอ่ยปากว่าดึกมากแล้ว ควรต้องกลับเสียที

หลี่ซิงจึงบอกว่า "ลุงครับ เดี๋ยวผมขับรถไปส่งที่ตัวอำเภอเอง" ทั้งสองคนจึงพากันออกจากบ้านแล้วขึ้นรถ

ระหว่างทาง พ่อของกู้ลี่ตบไหล่หลี่ซิงเบาๆ พลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเอ็นดู "อาซิง ขยันตั้งใจทำงานต่อไปนะ ลุงกับลุงรองของเอ็งมองเห็นแววในตัวเอ็งทั้งคู่เลยตอนนี้

เด็กอย่างเอ็งเนี่ย ทำงานทำการแล้วคนเป็นผู้ใหญ่สบายใจกว่าเจ้าลูกชายตัวดีที่บ้านลุงเยอะ"

หลี่ซิงได้ยินดังนั้นก็รีบถ่อมตัว "ลุงชมเกินไปแล้วครับ ผมยังมีเรื่องต้องเรียนรู้อีกเยอะ"

"จะมาเกรงอกเกรงใจอะไรกับลุงล่ะ" พ่อของกู้ลี่หัวเราะร่า "ส่งแค่นี้พอแล้ว เอ็งก็รีบกลับไปดูแลลุงรองเถอะ"

"ได้เลยครับ ลุงกู้เดินระวังๆ นะครับ" หลี่ซิงมองส่งพ่อของกู้ลี่ลงจากรถและค่อยๆ เดินห่างออกไป จึงค่อยขับรถกลับ

พอหลี่ซิงกลับถึงบ้าน ก้าวเข้าประตูไปก็พบว่าลุงรองเก็บกวาดเศษอาหารบนโต๊ะจนสะอาดเอี่ยมแล้ว

เดินเข้าไปในห้องนอน ก็เห็นลุงรองอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยและกำลังนอนเล่นอยู่บนเตียง

หลี่ซิงกั๋วเห็นหลี่ซิงกลับมาก็เอ่ยปากขึ้นว่า "เรื่องแกกับลูกสาวบ้านกู้ ฉันคุยกับตาแก่กู้เรียบร้อยแล้ว

เรื่องนี้ถือว่าตกลงกันไว้คร่าวๆ แล้วล่ะนะ

แต่ตอนนี้แม่หนูนั่นยังเรียนหนังสืออยู่ เอาเป็นว่ารอสิ้นปีพอกลับมา ค่อยหมั้นหมายกันไว้ก่อนเป็นไง"

"ลุงเป็นผู้ใหญ่ เรื่องนี้ผมฟังลุงเลยครับ"

หลี่ซิงตอบรับ พลางล้วงเงินส่วนแบ่งจากการออกทะเลวันนี้ออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ลุงรอง "ลุงรอง นี่เงินส่วนแบ่งออกทะเลวันนี้ครับ ลุงเก็บไว้เถอะ ลุงออกทะเลเหนื่อยมาทั้งวัน นี่เป็นเงินที่ลุงควรจะได้ครับ"

หลี่ซิงกั๋วโบกมือปฏิเสธ "ไม่ต้องเอามาให้เยอะขนาดนี้หรอก"

"ลุงรอง ให้แล้วก็เก็บไว้เถอะครับ ผมไม่ซีเรียสกับเงินแค่นี้หรอก ถ้าลุงไม่ได้ใช้จริงๆ ก็เก็บไว้รอแจกซองอั่งเปาให้หลานสะใภ้สิ้นปีก็แล้วกัน"

พอได้ยินหลี่ซิงพูดแบบนั้น หลี่ซิงกั๋วจึงยอมเก็บเงินไว้ ก่อนจะเอ่ยต่อว่า "รอเรือลำใหญ่กลับมาก่อน ฉันจะตามพวกแกออกทะเลไปอีกสักพัก

ถึงตอนนั้นค่อยเรียกหลี่เลี่ยมาขับเรือให้พวกแก มันเรียนรู้วิชาขับเรือจากฉันไปตั้งเยอะแล้ว"

"ให้ลุงขับต่อไปไม่ดีกว่าเหรอครับ พี่เลี่ยทำงานที่เมืองเอกกำลังไปได้สวย ลุงไปเรียกเขากลับมากะทันหันแบบนี้ กลัวว่าจะไม่ค่อยเหมาะนะ"

"เอาเถอะ เดี๋ยวฉันลองคิดดูอีกที แกก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว รีบนอนพักผ่อนเถอะ"

…

เช้าตรู่ แสงแดดส่องลอดรอยแยกของหน้าต่าง ตกกระทบลงบนใบหน้าของหลี่ซิง

เขาสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา ก็พบว่าหลี่ซิงกั๋วแต่งเนื้อแต่งตัวเรียบร้อย ยืนกระปรี้กระเปร่าอยู่ข้างเตียงแล้ว

"แกเนี่ย นับวันจะยิ่งขี้เซาขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ" หลี่ซิงกั๋วเอ่ยทัก

หลี่ซิงที่ยังงัวเงียอยู่ไม่ได้ตอบโต้อะไร เดินดุ่มๆ ตรงไปที่ห้องน้ำแล้วเริ่มล้างหน้าแปรงฟัน

จากนั้น หลี่ซิงกั๋ว หลี่ซิง และอาลี่ ทั้งสามคนก็พากันเดินไปที่บ้านของหลี่อวิ๋น

ทุกคนจัดแจงเตรียมความพร้อมก่อนออกทะเลอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนทุกที

ตลอดสองวันต่อมา ดวงของพวกหลี่ซิงเหมือนติดบั๊ก จับปลาได้เป็นกอบเป็นกำทุกวัน

รายได้ต่อวันแทบจะแตะหลักหมื่นหยวนตลอด ถึงจะเป็นวันที่ได้น้อยที่สุด ทุกคนก็ยังมีเงินเข้ากระเป๋าคนละหกถึงเจ็ดพันหยวน

เวลาล่วงเลยไปท่ามกลางความยุ่งและการเก็บเกี่ยว จนกระทั่งเข้าสู่ช่วงปลายเดือนกันยายน

วันนั้น หลี่อวิ๋นเดินมาแจ้งข่าวแก่ทุกคนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ช่วงสัปดาห์หน้านี้จะมีลมแรงตลอดเลยนะ

คลื่นลมในทะเลแรงมาก พวกเราคงออกทะเลลำบากแล้วล่ะ"

ข่าวนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกกร่อยไปตามๆ กัน

ทว่าในใจของหลี่ซิงกลับแอบดีใจ เพราะเดิมทีเขาก็กะว่าจะขอหยุดสักสองวันไปหากู้ถังอยู่แล้ว แบบนี้เข้าทางพอดี ไม่ต้องหาข้ออ้างให้ยุ่งยาก

เช้าอีกวัน สามหนุ่มก็มารวมตัวกันกินข้าวเช้าที่บ้านหลี่อวิ๋นเหมือนเช่นเคย

หลี่อวิ๋นกินข้าวไปพลาง พูดเตือนสติหลี่ซิงกับอาลี่ด้วยความหวังดีไปพลาง

"ในเมื่อออกทะเลไม่ได้ พวกแกก็พักผ่อนกันให้เต็มที่ อย่าคิดว่าตัวเองยังหนุ่มยังแน่นแล้วหักโหมจนร่างกายพัง กลายเป็นตาแก่ไปซะก่อนล่ะ

โดยเฉพาะแกนะอาลี่ ถึงเวลาต้องรีบหาเมียได้แล้ว

ดูอย่างอาซิงสิ อีกเดี๋ยวก็จะได้หมั้นหมายแล้ว พอเขาหมั้นไป ที่บ้านก็เหลือแกเป็นหนุ่มโสดอยู่คนเดียวแล้วนะ"

"เข้าใจแล้วครับพี่ใหญ่" อาลี่ตอบรับ

พอพี่ใหญ่พูดจบ หลี่ซิงก็หันไปบอกกับพี่สะใภ้ "พี่สะใภ้ สองวันนี้ผมกะจะเข้าเมืองสักหน่อย ไม่ต้องเก็บข้าวไว้เผื่อผมนะ"

ยังไม่ทันที่พี่สะใภ้จะได้ตอบ หลี่อวิ๋นก็ขมวดคิ้วเอ่ยขัดขึ้นมา "แกจะวิ่งเข้าเมืองอะไรกันนักหนา น้ำมันรถมันเติมฟรีหรือไง

นานๆ ทีจะได้หยุดพักสองวัน อยู่บ้านเฉยๆ ให้สบายใจไม่เป็นหรือไง"

หลี่อวิ๋นรู้สึกว่าน้องชายคนนี้ตั้งแต่ซื้อรถมาก็เริ่มชักจะลอยๆ ลืมตัวไปหน่อย

แต่ก่อนเข้าเมืองทีไร ไปเช้าเย็นก็กลับแล้ว เดี๋ยวนี้ชักเอาใหญ่ ถึงขั้นนอนค้างคืนไม่ยอมกลับบ้านแล้ว

จางอวิ๋นเห็นท่าไม่ดี เลยเอื้อมมือไปหยิกหลี่อวิ๋นเบาๆ พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ "คุณจะไปจุ้นจ้านอะไรกับเขานักหนาเนี่ย"

จากนั้นก็หันมาบอกหลี่ซิง "อาซิง อยากไปก็ไปเถอะจ้ะ ช่วงนี้ไม่ต้องออกทะเลอยู่แล้ว อย่าไปฟังพี่แกบ่นเรื่อยเปื่อยเลย ขับรถเดินทางก็ระวังตัวด้วยนะ"

อาลี่ที่ยืนดูพี่ใหญ่ลูบตรงที่โดนหยิกพลางสูดปากซี้ดซ้าดไม่หยุด ก็กลั้นไม่อยู่จนหลุดขำพรืดออกมา

หลี่อวิ๋นหันไปถลึงตาใส่อาลี่อย่างหงุดหงิด "หัวเราะอะไรของแก กินข้าวเสร็จแล้วตามฉันกับพี่เขยขึ้นเขาไปตัดแต่งกิ่งไม้ผลซะ

แล้วพืชผักในสวนนั่นก็ต้องไปช่วยกันเก็บกวาดให้เรียบร้อยด้วย"

อาลี่ได้ยินเข้า รอยยิ้มบนหน้าก็อันตรธานหายไปในพริบตา ได้แต่มองพี่สะใภ้ด้วยสายตาละห้อยขอความช่วยเหลือ

"มองพี่ก็ช่วยไม่ได้หรอกจ้ะ ถ้าแกหาแฟนได้อย่างอาซิง พี่ก็ไม่ให้แกไปทำงานพวกนี้หรอก"

อาลี่รู้สึกไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ทำไมไม่มีแฟนแล้วชีวิตมันต้องรันทดขนาดนี้ด้วยเนี่ย

หลี่ซิงพอกลับถึงบ้าน ก็ตรงดิ่งเข้าห้องนอนไปเก็บข้าวของทันที

ที่จริงก็ไม่มีอะไรต้องเตรียมมาก เขาแค่หยิบเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนชุดสองชุดยัดใส่กระเป๋า

จากนั้นก็เดินไปขึ้นรถ สตาร์ตเครื่อง แล้วออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองเซี่ย

ตลอดทาง ล้อรถหมุนแล่นไปเรื่อยๆ ทิวทัศน์นอกหน้าต่างแปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลาที่ผ่านไปอย่างเงียบเชียบ

หลังจากขับรถมาร่วมสี่ถึงห้าชั่วโมง ในที่สุดหลี่ซิงก็มาถึงเมืองเซี่ย

พอมาถึง เขาก็ตระเวนหาโรงแรมบรรยากาศดีๆ จองห้องไว้สองคืน

พอจัดการเรื่องที่พักเสร็จเรียบร้อย ก็รีบบึ่งไปร้านดอกไม้ บรรจงเลือกช่อดอกไม้สดอย่างพิถีพิถัน

ต่อด้วยการไปสั่งเค้กก้อนโตแสนประณีตที่ร้านเบเกอรี่

เมื่อเตรียมการทุกอย่างพร้อมสรรพ เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ส่งข้อความหากู้ถัง

เวลานั้น กู้ถังกำลังนอนเล่นเบื่อๆ อยู่ในหอพัก พลางคิดในใจว่าวันเกิดพรุ่งนี้จะชวนเพื่อนร่วมห้องไปเที่ยวที่ไหนดี

จู่ๆ หน้าจอมือถือก็สว่างวาบขึ้นมา เห็นข้อความที่หลี่ซิงส่งมาว่า "ทำอะไรอยู่เหรอ"

เธอรีบพิมพ์ตอบกลับทันที "ไม่ได้ทำอะไรเลย พรุ่งนี้นายจะมาไหมเนี่ย สองวันนี้ฉันไม่มีเรียนเลยนะ"

"รีบออกมาเร็ว ฉันอยู่หน้าประตูมหา'ลัยเธอแล้ว"

"จริงเหรอเนี่ย นายไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม"

วินาทีต่อมา หลี่ซิงก็ส่งรูปถ่ายหน้าประตูมหาวิทยาลัยมาให้ พอกู้ถังเห็นภาพบรรยากาศที่คุ้นเคยปรากฏต่อสายตา ก็มั่นใจทันทีว่าเขามาหาเธอจริงๆ

"คนบ้า ทำไมไม่บอกกันล่วงหน้าเนี่ย รอเดี๋ยวเดียวนะ"

หลี่ซิงมองข้อความนั้นแล้วพิมพ์ตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้ม "ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบหรอก"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง