บทที่ 70 ช่วงเวลาอันแสนหวาน

พวกรูมเมตเห็นกู้ถังดีใจจนแทบเนื้อเต้น ต่างก็พากันเข้ามารุมล้อมด้วยความอยากรู้อยากเห็น

แย่งกันถามเซ็งแซ่ "ใครน่ะ ใครกัน ใช่พ่อหนุ่มคนนั้นของเธอหรือเปล่า ทีนี้พวกหนุ่มๆ ที่ตามจีบเธอคงได้ร้องไห้น้ำตาเช็ดหัวเข่ากันเป็นแถวแน่"

ใบหน้าของกู้ถังแดงก่ำเหมือนผลแอปเปิลสุกทันควัน อดไม่ได้ที่จะเอ็ดเสียงเบา "อย่าพูดจาเพ้อเจ้อสิ เราสองคนยังไม่เคยไปเจอพ่อแม่ของกันและกันเลยนะ"

พูดจบก็รีบร้อนจัดแจงแต่งตัวอย่างลนลาน ทั้งหวีผมอย่างพิถีพิถัน และตรวจดูเครื่องสำอางบนใบหน้าอย่างละเอียด

ทางด้านหลี่ซิง เดิมทีเขาเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องยืนรอสักชั่วโมง เพราะผู้หญิงเวลาจะแต่งตัวออกจากห้องส่วนใหญ่ก็ต้องใช้เวลากันทั้งนั้น

ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่ายังไม่ทันถึงครึ่งชั่วโมง เขาก็เห็นเงาร่างของกู้ถังเดินแกมวิ่งอย่างรีบร้อนมาแต่ไกล

พอกู้ถังเห็นหลี่ซิง ดวงตาก็พลันเป็นประกาย เธอวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาเขาเหมือนกวางน้อยตัวหนึ่งที่ร่าเริง

ถามอย่างประหลาดใจ "ทำไมมาเร็วกว่ากำหนดล่ะ ไม่ต้องออกทะเลแล้วเหรอ"

"ไม่ต้องแล้ว ช่วงนี้… คิ… คิดถึงเธอทุกวัน ก็เลยรีบมาก่อนน่ะสิ"

เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความดีใจปนคาดหวังของกู้ถัง หลี่ซิงที่ตอนแรกกะจะพูดความจริง ไม่รู้ทำไมพอคำพูดมาถึงริมฝีปากกลับเปลี่ยนเป็นคำหวานเสียอย่างนั้น

พูดจบ เขาก็อดไม่ได้ที่จะดึงกู้ถังเข้ามากอดเบาๆ

"บ้าจริง คนเยอะแยะนะเนี่ย" แก้มของกู้ถังแดงซ่าน เธอเอื้อมมือดันตัวหลี่ซิงออกเบาๆ

"ขึ้นรถเถอะ" หลี่ซิงยิ้มพลางคลายอ้อมกอด จับมือกู้ถังแล้วพาเดินไปที่รถ

"จะไปไหนเหรอ" จู่ๆ อ้อมกอดของหลี่ซิงก็หายไป กู้ถังแอบรู้สึกโหวงเหวงในใจเล็กน้อย จึงถามเสียงเบา

"หรือว่าจะไปโรงแรมกันก่อนดีล่ะ" มุมปากของหลี่ซิงผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แกล้งเย้าเธอ

"เชอะ นายนี่วันๆ ในหัวไม่มีเรื่องจริงจังเลย คิดแต่เรื่องลามก ฉันหิวแล้ว เราไปกินข้าวกันก่อนเถอะ" กู้ถังแกล้งทำเป็นค้อนใส่หลี่ซิงวงใหญ่ พลางส่งเสียงกระเง้ากระงอด

อันที่จริง ตารางเรียนปีสามไม่ได้มีวิชามากมายอะไร นักศึกษาปีสามส่วนใหญ่ก็เริ่มวิ่งเต้นหางานกันแล้ว

ส่วนกู้ถังที่มาเรียนมหาวิทยาลัย ก็เพียงแค่อยากเปิดหูเปิดตา สัมผัสชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยดูเท่านั้น จบไปแล้วก็ตั้งใจจะกลับบ้านไปใช้ชีวิตเป็นลูกคุณหนูผู้ร่ำรวยต่อไป

หลังมื้ออาหาร ทั้งสองคนจูงมือกันเดินทอดน่องไปตามตรอกซอกซอย

ระหว่างทาง หลี่ซิงคอยชวนให้กลับไปพักผ่อนอยู่เรื่อยๆ แต่กู้ถังยังมีความเขินอายอยู่บ้าง จึงไม่อยากรีบกลับไปเร็วขนาดนั้น

"พรุ่งนี้วันเกิดฉัน รูมเมตทุกคนรู้หมดแล้ว แล้วตอนโทรศัพท์วันนี้พวกเธอก็อยู่ข้างๆ พอดี พรุ่งนี้พวกเธอก็จะมาด้วยนะ"

กู้ถังพูดอย่างหงอยๆ เล็กน้อย รู้สึกเคืองใจนิดๆ ที่หลี่ซิงไม่ยอมบอกเรื่องนี้ล่วงหน้า หากเขาบอกแต่แรก ทั้งสองคนก็จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันตามลำพังมากกว่านี้

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันจองร้านอาหารไว้แล้ว พรุ่งนี้เย็นก็เลี้ยงพวกเธอไปพร้อมกันเลย" หลี่ซิงปลอบ

"อื้อ" กู้ถังพยักหน้าเบาๆ

ทั้งสองเดินทอดน่องไปเรื่อยๆ เนื่องจากไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์ คนในสวนสาธารณะจึงไม่ได้แน่นขนัดนัก

สายตาของหลี่ซิงเหลือบไปเห็นคู่รักหวานแหววคู่หนึ่งโดยบังเอิญ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนไปยังพงป่าละเมาะข้างทาง บนใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้มกรุ้มกริ่มขึ้นมา

"มองอะไรน่ะ" กู้ถังมองหลี่ซิงด้วยความสงสัย

"ไม่มีอะไร เห็นเป็ดน้ำคู่หนึ่งน่ะ"

"พูดเรื่อยเปื่อย ที่นี่ไม่มีน้ำสักหน่อย จะมีเป็ดน้ำได้ยัง…" กู้ถังยังพูดไม่ทันจบก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเขาหมายถึงอะไร

เธออดไม่ได้ที่จะหยิกหมับเข้าที่เอวของหลี่ซิงไปทีหนึ่ง "ทำตัวดีๆ หน่อยไม่ได้หรือไง!"

"ฉันก็ทำตัวดีอยู่นี่ไง" หลี่ซิงลูบตรงเนื้อที่โดนหยิกพลางสูดปากซี้ดซ้าด

"ไปเถอะ พวกเราก็กลับกันบ้างดีกว่า" พูดจบเขาก็จูงมือกู้ถังเดินออกไปตามทางเดินสายหลัก เขาไม่ได้มีรสนิยมชอบแอบดูใครสักหน่อย

ครั้งนี้กู้ถังไม่ได้ขอเปิดสองห้องอีก แต่ยอมให้หลี่ซิงจูงมือพาเข้าไปในห้องพักเหมือนภรรยาตัวน้อยที่ว่าง่าย

"นายไปอาบน้ำก่อนสิ"

"หรือว่าจะอาบด้วยกันดีล่ะ"

"ไม่ได้! นายรีบไปอาบก่อนเลย ไม่อย่างนั้นฉันจะกลับห้องแล้วนะ" กู้ถังแสร้งขู่

หลี่ซิงเห็นกู้ถังยืนกรานเด็ดขาดเช่นนั้น ก็จำต้องยกมือยอมแพ้ เดินเข้าห้องน้ำไปแต่โดยดี ไม่นานนักก็มีเสียงน้ำไหลซ่าแว่วออกมาจากข้างใน

กู้ถังนั่งอยู่ริมเตียง รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง แต่ก็แฝงไปด้วยความคาดหวัง

เธอกวาดตามองไปรอบห้อง พยายามระงับความตื่นเต้นในใจให้สงบลง

ครู่ต่อมา หลี่ซิงก็อาบน้ำเสร็จและเดินออกมา "ถึงตาเธอแล้ว"

หลี่ซิงยิ้มบอกกู้ถัง แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยน

กู้ถังลุกขึ้น หยิบเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนแล้วรีบเดินเข้าห้องน้ำไป

ในห้องน้ำ สายน้ำอุ่นที่ชโลมกายช่วยคลายความประหม่ากังวลใจของเธอให้ค่อยๆ ผ่อนคลายลง

พอกู้ถังอาบน้ำเสร็จเดินออกมา ก็เห็นหลี่ซิงนอนพิงหัวเตียง กำลังเปิดดูนิตยสารที่วางอยู่ตรงโต๊ะข้างเตียง

พอเห็นกู้ถังเดินออกมา เขาก็วางนิตยสารลงแล้วตบที่ว่างข้างตัวเบาๆ ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายเดินมาหา

กู้ถังค่อยๆ ก้าวเข้าไปนั่งลงข้างหลี่ซิง ทั้งสองคนเงียบไปพักหนึ่ง ห้องทั้งห้องเงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

ครู่ต่อมา หลี่ซิงก็กุมมือกู้ถังขึ้นมาอย่างแผ่วเบาพลางเอ่ยขึ้น "วันนี้ได้อยู่กับเธอ ฉันมีความสุขมากจริงๆ"

ใบหน้าของกู้ถังซับสีเลือดขึ้นมาเล็กน้อย เธอตอบกลับเสียงแผ่ว "ฉันก็เหมือนกัน"

แม้กู้ถังจะเขินอายมาก แต่เธอก็พยายามตอบรับหลี่ซิงอย่างเต็มที่

ในเวลานี้ ทั้งคู่ต่างไม่อยากแยกจากกันแม้แต่วินาทีเดียว อยากจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไป

หลังคลื่นลมสงบลง หลี่ซิงกอดกู้ถังไว้ในอ้อมแขน ส่วนกู้ถังก็นอนซบอกเขา รับรู้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

"อาซิง หรือว่าฉันจะดรอปเรียนดี ฉันอยากจะ…"

กู้ถังยังพูดไม่ทันจบก็ถูกหลี่ซิงขัดขึ้นเสียก่อน "ไม่ต้องหรอก ไว้หลังจากนี้ฉันจะมาหาเธอบ่อยๆ มีรถแล้วไปมาสะดวกจะตาย อีกอย่างเธอก็เหลือเวลาอีกไม่ถึงปี แถมยังมีปิดเทอมฤดูหนาวอีก ไม่นานเกินรอหรอก"

…

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดยามเช้าลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่าน สาดส่องลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล

หลี่ซิงไม่ได้มัวเคลิบเคลิ้มอยู่กับบรรยากาศอันแสนอ่อนหวานจนนอนตื่นสาย เขาลืมตาตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่

ต่างจากคราวก่อน ครั้งนี้เขามีสติแจ่มชัดเป็นที่สุด รู้ดีว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นเรื่องจริงทุกประการ

เขาก้มมองกู้ถังในอ้อมอกที่นอนขดตัวซุกแนบชิดอยู่กับเขาเหมือนลูกแมวขี้เซา

มือของเขาเลื่อนไปลูบไล้แผ่นหลังของเธออย่างอ่อนโยนช้าๆ โดยไม่รู้ตัว

"อย่ากวนสิ ยังเจ็บอยู่เลยนะ…" กู้ถังพึมพำละเมออยู่ในห้วงนิทรา น้ำเสียงปนงอนและงัวเงีย

หลี่ซิงมองหญิงสาวแสนน่ารักในอ้อมแขน ความรักล้นเอ่อขึ้นมาในอกจนอดไม่ได้ที่จะพลิกตัวขึ้นอีกครั้ง…

หลังความแนบชิดผ่านพ้นไป ทั้งคู่ก็นอนหลับอุตุต่ออีกตื่นอย่างมีความสุข

จนกระทั่งบ่ายสองโมง ทั้งสองคนถึงได้ค่อยๆ ตื่นขึ้นมา

หลี่ซิงขับรถไปส่งกู้ถังที่มหาวิทยาลัยก่อน จากนั้นเขาก็ขับรถไปร้านเค้กและร้านดอกไม้เพื่อรับเค้กกับดอกไม้สดที่สั่งจองไว้ล่วงหน้า

พอกลับมาถึงมหาวิทยาลัยอีกรอบ เขาก็มองเห็นกู้ถังยืนรออยู่หน้าประตูโรงเรียนแต่ไกล ข้างตัวเธอมีเพื่อนผู้หญิงสามคนและเพื่อนผู้ชายอีกหนึ่งคนยืนอยู่ด้วย

พอกู้ถังเห็นรถของหลี่ซิง เธอก็กวักมือเรียกเพื่อนๆ ให้เดินตามมา แล้วยิ้มพูดกับทุกคน "ไปกันเถอะ วันนี้มีเสี่ยใหญ่เลี้ยง ทุกคนไม่ต้องเกรงใจนะ"

รวมสี่คนพอดีเต็มคันรถ หลี่ซิงขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่จองไว้

ตลอดมื้ออาหาร ทุกคนเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่ผ่อนคลายและสนุกสนาน

หลังกินข้าวเสร็จ ก็มีคนเสนอขึ้นมาอย่างกระตือรือร้นว่าอยากไปร้องเพลง ซึ่งหลี่ซิงก็ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว

ดังนั้น ทั้งหมดจึงย้ายไปที่ร้านคาราโอเกะแห่งหนึ่ง ร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน ปลดปล่อยกันเต็มที่พักใหญ่กว่างานเลี้ยงจะเลิกรา

"อาถัง เธอไม่กลับไปด้วยกันเหรอ" เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยแซวอย่างทะเล้น

ใบหน้าของกู้ถังแดงก่ำขึ้นมาทันที เขินอายจนไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง