บทที่ 71 ต้อนมิจฉาชีพจนร้องไห้

ยังดีที่เพื่อนผู้ชายที่มาด้วยกันช่วยแก้สถานการณ์ให้

เขาหัวเราะพลางพูดว่า "เอาเถอะน่า พวกเรารีบไปกันดีกว่า เพื่อนของอาถังอุตส่าห์มาหาตั้งไกล แน่นอนว่าต้องอยู่ด้วยกันนานๆ หน่อยสิ"

หลี่ซิงแอบยกนิ้วโป้งให้ชายหนุ่มคนนั้นด้วยความซาบซึ้งใจ

หลังจากไปส่งพวกเพื่อนๆ ที่มหาวิทยาลัยแล้ว หลี่ซิงกับกู้ถังถึงได้ขับรถกลับโรงแรม

"พรุ่งนี้เธอต้องกลับแล้วจริงๆ เหรอ" เสียงของกู้ถังแฝงความอาลัยอาวรณ์ เอ่ยถามเบาๆ

"อืม พรุ่งนี้ช่วงสายๆ ก็ต้องกลับแล้วล่ะ" หลี่ซิงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

กู้ถังมุดตัวเข้าหาเขาเหมือนลูกแมวขี้อ้อน ทำหน้ามุ่ยบ่นพึมพำว่า "ไม่กลับไม่ได้เหรอ"

"เป็นอะไรไป โตป่านนี้แล้ว ยังจะให้ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนตอนเรียนอีกหรือไง" หลี่ซิงบีบแก้มเธอด้วยความเอ็นดู พลางแซวขำๆ

"ห้ามบีบนะ" กู้ถังทำเสียงเง้างอน ตีมือหลี่ซิงออกเบาๆ

"กลัวอะไร บีบไม่พังหรอกน่า" หลี่ซิงหัวเราะพลางเอี้ยวตัวหลบ

…

วันรุ่งขึ้นช่วงประมาณสิบโมงเช้า หลี่ซิงขับรถพากู้ถังไปส่งที่มหาวิทยาลัย

พอมองส่งแผ่นหลังของกู้ถังเดินลับเข้าไปในรั้วมหาวิทยาลัยแล้ว เขาถึงค่อยสตาร์ตเครื่อง ออกเดินทางมุ่งหน้ากลับบ้าน

แม้กลับไปแล้วสภาพอากาศจะยังออกเรือไม่ได้ แต่เขารู้ดีว่ายังมีเรื่องอื่นรอให้ตัวเองไปจัดการอีกเยอะ

ขับรถมาราวสามชั่วโมง หลี่ซิงก็มาถึงตัวเมือง

เขาตรงดิ่งไปที่ตลาดหลักทรัพย์ทันที พอดูความเคลื่อนไหวก็พบว่าหุ้นเหมาไถปรับตัวขึ้นอีกแล้ว

ตอนนี้ขึ้นมาถึงหุ้นละ 12.23 หยวน เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ถือว่าขึ้นมาหนึ่งหยวนเต็มๆ

หลี่ซิงหยิบมือถือขึ้นมาเช็กยอดเงินคงเหลือในบัตรธนาคาร มีอยู่ราวหนึ่งล้านห้าแสนสามหมื่นหยวน

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็จ่ายเงินแปดแสนสามหมื่นหยวนช้อนซื้อเพิ่มอีกรอบ

ส่วนเงินที่เหลือตั้งใจเก็บไว้จ่ายค่างวดสุดท้ายของเรือลำใหญ่ รวมถึงเอาไว้สร้างบ้านใหม่

จัดการธุระพวกนี้เสร็จ หลี่ซิงก็กลับมาถึงบ้าน แต่พบว่าลุงรองไม่อยู่

หลังจากตรากตรำเหน็ดเหนื่อยมานาน เขารู้สึกเพลียสุดๆ จึงล้างมือแล้วกะว่าจะนอนกลางวันสักงีบ

หลับคราวนี้สนิทมาก พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็ปาเข้าไปสี่โมงเย็นแล้ว

การนอนหลับบางทีมันก็แปลก ยิ่งนอนก็ยิ่งรู้สึกงัวเงีย โดยเฉพาะการตื่นนอนตอนบ่ายแก่ๆ

พอมองดูแสงอาทิตย์อัสดงที่ค่อยๆ คล้อยต่ำลงนอกหน้าต่าง ความรู้สึกเหงาเคว้งก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจอย่างไร้สาเหตุ

หลี่ซิงนั่งอยู่บนเตียง เหม่อลอยไปพักหนึ่ง ราวกับสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ

ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงบังคับตัวเองให้ดึงสติกลับมา ลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน

หลี่ซิงล้างหน้าไป พลางคิดในใจว่า คราวก่อนหลังพายุไต้ฝุ่นสงบ ไปเก็บของดีบนหาดทรายได้ตั้งเยอะ วันนี้ยังไงก็ต้องแวะไปดูสักหน่อย

ถึงสุดท้ายจะไม่ได้อะไรติดมือกลับมา ก็ยังดีกว่านั่งแกร่วอยู่เฉยๆ

ล้างหน้าเสร็จ หลี่ซิงกำลังจะเดินออกจากบ้านไปหาพี่ใหญ่ จังหวะนั้นมือถือก็ดังขึ้น

เขาหยิบมือถือขึ้นมาดู เห็นเป็นเบอร์แปลก จึงกดรับสาย

"ฮัลโหล สวัสดีครับ คุณถูกสลากรางวัลใหญ่ ได้เงินรางวัลห้าสิบล้านหยวน แต่ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมสามพันหยวนก่อนนะครับ…"

ปลายสายส่งเสียงกระตือรือร้น

หลี่ซิงได้ยินแล้วมุมปากก็อดกระตุกไม่ได้ ก่อนจะตอบกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "เอ่อ พอดีเงินทุนหมื่นล้านของผมโดนอายัดอยู่น่ะ ตอนนี้ต้องการแค่สี่พันหยวนก็ปลดล็อกได้แล้ว นายพอจะให้ยืมก่อนได้ไหมล่ะ พอปลดล็อกได้แล้วเดี๋ยวแบ่งให้สักก้อน แล้วนายก็มาทำงานให้ฉัน ดีไหมล่ะ เอาเถอะ ไม่อ้อมค้อมละ จริงๆ ฉันยังมีอีกสถานะหนึ่ง ฉันคืออุลตร้าแมนแห่งเนบิวลาเอ็มเจ็ดสิบแปด ดินแดนแห่งแสง ตั้งใจมาเพื่อกอบกู้โลกโดยเฉพาะ แค่นายโอนเงินมาให้ฉันห้าพันหยวนเพื่อฟื้นคืนชีพ พอฉันกอบกู้โลกเสร็จ จะแต่งตั้งนายเป็นผู้ใหญ่บ้านโลกเลย"

"โอ้โหพวก ทำมาหากินสายเดียวกันนี่หว่า" คนปลายสายยังอุตส่าห์ตอบกลับมาอย่างกวนประสาท

"สายเดียวกันกับแม่แกสิ ไปไกลๆ อย่ามาน่ารำคาญ" หลี่ซิงด่าสวนกลับไปอย่างหงุดหงิด

"แม่งเอ๊ย เชื่อไหมเดี๋ยวส่งเฮลิคอปเตอร์ไปถล่มมึง" ฝั่งนั้นยังปากดีไม่เลิก

"มาสิวะ มีปัญญามาไหมล่ะไอ้เวร ทำตัวเป็นเต่าหดหัว เก่งแต่เห่าในเน็ต เชื่อไหมว่าฉันจะขุดโคตรเหง้าแกออกมาแฉให้หมด สามขวบแอบดูคนอาบน้ำ สี่ขวบโดนบังคับให้อาบน้ำโชว์ชาวบ้าน จะลงโลงอยู่รอมร่อเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าจะไปขลิบหนังหุ้มปลาย…"

หลี่ซิงยิ่งพูดยิ่งมันปาก ด่ากราดรัวเป็นชุดราวกับปืนกล

"พี่ชาย พอเถอะ… ฮือ… ฮือๆ…" ปลายสายเริ่มมีเสียงสะอื้นเหมือนจะร้องไห้

หลี่ซิงฟังแล้วก็กดตัดสายทิ้งทันที พลางสบถพึมพำ

"มิจฉาชีพสมัยนี้จิตใจเปราะบางชะมัด นี่เพิ่งจะงัดออกมาแค่ครึ่งเดียวเองนะ ทนไม่ไหวซะแล้ว"

ด่าจบ หลี่ซิงก็เดินไปบ้านพี่ใหญ่ พอไปถึงก็เห็นพี่ใหญ่ พี่เขย อาลี่ และลุงรองนั่งคุยกันสบายอารมณ์อยู่หน้าบ้าน

"พี่ใหญ่ น่าจะออกทะเลได้วันไหนเหรอ" หลี่ซิงเอ่ยปากถามทันที

"น่าจะอีกสักสี่ห้าวันละมั้ง เฮ้อ สภาพอากาศบัดซบ น่ารำคาญจริงๆ" หลี่อวิ๋นถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

"พลั่วกับถังอยู่ไหนล่ะเนี่ย ผมอยากไปเดินเล่นที่ชายหาดสักหน่อย" หลี่ซิงถามต่อ

"ลมพัดแรงขนาดนี้ จะมีอะไรน่าไปดู"

หลี่อวิ๋นพูดไปอย่างนั้นแต่มือกลับไม่ว่าง หันไปหยิบถังกับพลั่วเตรียมพร้อม ท่าทางเหมือนจะไปด้วยกันชัดๆ

หลี่ซิงเห็นแล้วก็กลอกตา คิดในใจ ไม่อยากไปแล้วพี่จะเก็บของทำไมเนี่ย

ปากก็พูดว่า "พี่ใหญ่ ให้ผมกับอาลี่ไปกันสองคนดีกว่า พวกผมแค่ไปเดินเล่นเฉยๆ"

"ไม่เป็นไร ไปด้วยกันนี่แหละ" หลี่อวิ๋นยืนกราน

พวกเขากลุ่มหนึ่งพากันมาถึงริมทะเล ลมกรรโชกแรงซัดเข้าใส่จนแทบลืมตาไม่ขึ้น

หลี่ซิงกับคนอื่นๆ พากันเดินเลาะตามทางลาดลงไปยังจุดที่เคยขุดหอยหลอดคราวก่อนอย่างทุลักทุเล

พอยืนมองลงไป โห เอาเข้าไป ข้างล่างมีคนรวมตัวกันอยู่อย่างน้อยยี่สิบสามสิบคน

หลี่ซิงเข้าใจทันที ดูท่าผลพวงจากคราวที่แล้วที่มาเจอหอยเป๋าฮื้อกันแถวนี้ยังไม่จางหายไป

พอลมเพิ่งจะเบาลงนิดเดียว ก็มีคนแห่กันมาเสี่ยงโชคเยอะขนาดนี้แล้ว

เห็นตรงนี้ไม่มีที่ให้แทรก หลี่ซิงจึงรีบชวนทุกคนเปลี่ยนที่

พวกเขาย้ายมาตรงจุดที่เคยขุดหนอนทราย ที่นี่คนบางตาลงอย่างเห็นได้ชัด พอเดินไปข้างหน้าอีกหน่อยก็แทบไม่เห็นใครแล้ว

ทุกคนเดินเลียบหาดทรายไปเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อน แม้จะมีเกลียวคลื่นซัดสาดเข้าฝั่งมาเป็นระยะ

ทว่าบนผืนทรายกว้างใหญ่สุดสายตานี้ กลับไม่มีร่องรอยของของทะเลหลงเหลืออยู่เลย

เดินไปได้ไม่นาน จู่ๆ เสียงของอาลี่ก็ดังขึ้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ "แม่เจ้า หินก้อนนี้สวยจัง!"

พอได้ยินเสียงร้อง คนอื่นๆ ก็หันขวับไปมองทันที เห็นในมืออาลี่ถือหินอยู่ก้อนหนึ่ง ลวดลายที่ธรรมชาติรังสรรค์ขึ้นมาช่างดูแปลกตา สีสันสดใส สวยงามสะดุดตายิ่งนัก

"ก็แค่ก้อนหินธรรมดา ขายไม่ได้ราคาหรอกน่า สวยอย่างเดียวมันจะมีประโยชน์อะไร" หลี่อวิ๋นอดบ่นขึ้นมาไม่ได้

อาลี่ฟังพี่ใหญ่พูดแล้วก็เห็นว่ามีเหตุผล จึงเงื้อแขนเตรียมจะเหวี่ยงมันทิ้งลงทะเล

"เดี๋ยวก่อน!" จู่ๆ อวี๋หยางก็ส่งเสียงห้ามขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

หลี่ซิงกับอาลี่หันไปมองพี่เขยพร้อมกัน

"อย่าเพิ่งทิ้ง เอามาให้พี่ดูหน่อย" น้ำเสียงของอวี๋หยางแฝงความตื่นเต้นระคนร้อนรน

ว่าแล้ว อวี๋หยางก็รับหินมาจากมือของอาลี่แล้วเริ่มเพ่งพินิจพิจารณาอย่างละเอียด

ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงได้เอ่ยออกมาด้วยความมั่นใจเต็มร้อยว่า "ไม่ผิดแน่ เป็นมันจริงๆ ด้วย!"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง