บทที่ 72 เถ้าแก่ที่คิดจะฟันกำไร

หลี่อวิ๋นเห็นท่าทีลับๆ ล่อๆ ของอวี๋หยาง ความอยากรู้อยากเห็นก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที อดไม่ได้ที่จะซักต่อ “มันคืออะไรกันแน่เนี่ย”

“หยกปะการัง” อวี๋หยางตอบด้วยสีหน้ามั่นอกมั่นใจ

“หยกปะการังคืออะไร มีราคาไหม” หลี่อวิ๋นยิงคำถามรัวๆ ติดกันสองข้อ

หลี่ซิงกับอาลี่ก็มองอวี๋หยางด้วยสีหน้างุนงงไม่แพ้กัน

อวี๋หยางอธิบายอย่างใจเย็น “หยกปะการังมีอีกชื่อว่าหยกดอกเบญจมาศ มันต้องผ่านการเคลื่อนตัวของเปลือกโลกนานนับร้อยล้านปี ผ่านการเคี่ยวกรำจากความร้อนใต้พิภพเป็นเวลานาน จนก่อตัวเป็นหยกฟอสซิลภายใต้อุณหภูมิและความดันสูง ถึงขนาดได้ชื่อว่าเป็น ‘อัญมณีอินทรีย์’ เชียวนะ แถมลวดลายของมันจะต่างกันไปตามขนาดและสายพันธุ์ดั้งเดิมของปะการัง ทำให้เกิดเป็นลวดลายธรรมชาติสารพัดแบบ บางก้อนกระจายออกเป็นแนวรัศมี บางก้อนเป็นลายขดม้วน มีเอกลักษณ์สุดๆ เลยล่ะ”

“หมายความว่าหินก้อนนี้เป็นของเก่าแก่โบราณงั้นสิ แล้วมันขายได้สักกี่หยวนกันแน่ล่ะเนี่ย” ดวงตาของหลี่อวิ๋นเปล่งประกายด้วยความหวัง

“แค่ก้อนเล็กๆ ก้อนนี้ ก็น่าจะได้สักพันสองพันหยวนอยู่นะ” อวี๋หยางบอกราคา

“มีราคาขนาดนี้เลยเรอะ!” ได้ยินคำพูดของอวี๋หยาง ทุกคนต่างชะงักอึ้งไปชั่วขณะ ไม่มีใครคิดเลยว่าหินก้อนเล็กกระจิริดแบบนี้จะมีมูลค่าสูงขนาดนั้น

“งั้นจะรออะไรอยู่เล่า รีบขุดสิ!” หลี่อวิ๋นมองดูก้อนหินขนาดต่างๆ บนหาดทรายพลางตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น

พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็รีบลงมือทันที หินพวกนี้ส่วนใหญ่ขนาดไม่ใหญ่นัก ราวๆ กำปั้นเด็กทารก หรือบางก้อนก็เล็กกว่านั้นอีก

แต่ยังดีที่มีจำนวนไม่น้อย แค่นี้ก็ทำให้ดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว

พอเดินไปจนเกือบสุดหาดทราย หลี่ซิงก็สังเกตเห็นมุมหินโผล่พ้นทรายขึ้นมานิดหนึ่ง

เขาลองใช้มืองัดดู แต่หินกลับไม่กระดิกเลยสักนิด จึงหยิบพลั่วตักทรายขึ้นมาออกแรงงัด ออกแรงไปตั้งเยอะก็ยังงัดแทบไม่ขึ้น

หลี่ซิงเลยรีบกวักมือเรียกอาลี่มาช่วย

ทั้งสองคนถือพลั่วคนละด้าม ออกแรงขุดอยู่สิบกว่าที ในที่สุดก็ขุดหินก้อนนั้นขึ้นมาได้

หลี่ซิงยกหินขึ้นมาถือไว้ในมือแล้วลองกะน้ำหนักดู

“พี่ หนักเท่าไรน่ะ” อาลี่ถามด้วยความอยากรู้

“กะดูแล้วน่าจะสักหกเจ็ดจินได้นะ” หลี่ซิงซ่อนความดีใจไว้ไม่อยู่

ทุกคนช่วยกันเดินค้นทั่วหาดทรายตรงนั้นซ้ำไปซ้ำมาสองสามรอบ พอแน่ใจว่าไม่มีหินหยกเหลืออยู่อีกแล้ว ถึงได้พากันเดินกลับบ้านพร้อมของที่เก็บได้เต็มไม้เต็มมือ แม้จะยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้างแต่ในใจก็เปี่ยมสุข

ระหว่างทางกลับบ้าน ชาวบ้านเห็นพวกหลี่ซิงหิ้วถังกันมา ทุกคนรู้ดีว่าหลี่ซิงดวงดีมาก นึกว่าพวกเขาจะไปเดินหาของทะเลกันอีก จึงพากันเดินเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง อยากถามให้รู้ว่าจะไปหาของทะเลที่ไหนกัน

แต่พอเห็นว่าในถังใส่หินมาเต็มไปหมด ทุกคนก็แปลกใจเป็นแถว ไม่เข้าใจว่าคนพวกนี้กำลังเล่นอะไรกันอยู่

“อ๋อ พอดีผมกะจะสร้างบ้านน่ะครับ วันหน้าคิดจะตั้งตู้ปลาไว้สักตู้ เลยแวะมาหาหินสวยๆ ที่ชายหาดไปใส่ตู้ปลาล่วงหน้าซะหน่อย” หลี่ซิงยิ้มพลางอธิบายให้ทุกคนฟัง

พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น คนอื่นๆ ถึงค่อยทยอยแยกย้ายกันไป

พอกลับถึงบ้าน พวกหลี่ซิงก็เทหินทั้งหมดลงบนพื้น แล้วเริ่มนับทีละก้อนกันอย่างคึกคัก

พอนับเสร็จก็พบว่า หยกปะการังก้อนเล็กมีทั้งหมด 45 ก้อน รวมกับก้อนใหญ่ที่หลี่ซิงขุดขึ้นมาได้อีกหนึ่งก้อน เบ็ดเสร็จเป็น 46 ก้อนพอดี

ทุกคนมองหินบนพื้นด้วยความอารมณ์ดีสุดขีด จึงตกลงกันทันทีว่าพรุ่งนี้เช้าจะเข้าเมืองเอาหยกปะการังพวกนี้ไปขาย

…

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากทุกคนขึ้นมานั่งบนรถ หลี่อวิ๋นก็เปิดปากถามขึ้นมาก่อน “แล้วพวกเราจะเอาหยกปะการังพวกนี้ไปขายที่ไหนกันล่ะ”

คำถามนี้ของหลี่อวิ๋นทำเอาทุกคนอึ้งไปตามๆ กัน เพราะไม่มีใครรู้จริงๆ ว่าของแบบนี้ต้องเอาไปขายที่ไหน

หลี่อวิ๋นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ทว่าก็นึกไม่ออกว่าจะโทรไปถามใครดี

ทันใดนั้น เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่ามีเถ้าแก่เถาที่ทำธุรกิจค้าอัญมณีอยู่ จึงรีบกดโทรศัพท์หาเถ้าแก่เถาทันที

พอปลายสายกดรับ หลี่อวิ๋นก็พูดขึ้นว่า “สวัสดีครับเถ้าแก่เถา คืออย่างนี้ครับ ทางผมมีหยกปะการังอยู่ชุดหนึ่ง ไม่ทราบว่าทางคุณรับซื้อไหมครับ”

เถ้าแก่เถานิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “อาซิง หยกปะการังเนี่ยมันเป็นของดีก็จริงนะ แต่กลุ่มคนที่เล่นมันแคบเกินไป ขอบเขตธุรกิจของฉันไม่ได้แตะเรื่องพวกนี้เลย รับซื้อไว้ไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ พวกนายลองไปเสี่ยงดวงแถวร้านขายของเก่าดูสิ ร้านพวกนั้นน่าจะสนใจของแปลกๆ พรรค์นี้อยู่นะ”

หลี่อวิ๋นรีบถามต่อ “เถ้าแก่เถาครับ พอจะรู้ไหมครับว่าตลาดขายของเก่าในเมืองเราอยู่ที่ไหน”

เถ้าแก่เถาตอบกลับมาว่า “รู้สิ อยู่ตรงที่…”

“ได้เลยครับ ขอบคุณมากครับเถ้าแก่เถา”

หลังจากวางสาย ทั้งสี่คนก็มุ่งหน้าตรงไปยังตลาดขายของเก่าทันที

เดิมทีพวกเขาก็ไม่ค่อยชำนาญทางในเมืองอยู่แล้ว ขับเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปตามทางอยู่นานสองนาน กว่าจะหาตลาดขายของเก่าเจอเล่นเอาเหนื่อย

พวกหลี่ซิงเดินวนดูรอบๆ ตลาดก่อนรอบหนึ่ง พอถูกใจร้านขายของเก่าร้านหนึ่งที่หน้าร้านดูกว้างขวางภูมิฐาน ก็เดินตรงเข้าไปข้างใน

หลี่ซิงเอ่ยถามอย่างสุภาพ “ขอโทษนะครับ ที่นี่รับซื้อหยกปะการังไหมครับ”

ได้ยินเสียงทัก ชายวัยราวๆ ห้าสิบปีคนหนึ่งก็เดินออกมาจากห้องด้านใน เขากวาดสายตามองพวกหลี่ซิงแล้วตอบว่า “รับสิ แต่ต้องขอดูคุณภาพก่อนนะ”

ชายวัยกลางคนพูดพลางมองสำรวจพวกหลี่ซิงไปด้วย แววตาแฝงไว้ด้วยความระแวดระวังจับผิด

หลี่ซิงไม่ได้สนใจสายตาของอีกฝ่าย เขาหยิบหยกปะการังออกมาจากถังแบบสุ่มๆ ก้อนหนึ่ง แล้ววางลงบนเคาน์เตอร์เบาๆ

ชายวัยกลางคนเห็นเข้าก็หยิบอุปกรณ์เฉพาะทางขึ้นมาเริ่มส่องดูอย่างละเอียด

สีหน้าของเขาที่จากเดิมดูสุขุมนิ่งเฉย ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงขึ้นเรื่อยๆ

ครู่ต่อมา เขาก็ดันหินก้อนนั้นกลับมาตรงหน้าหลี่ซิง

หลี่ซิง อวี๋หยาง และอาลี่เห็นภาพนี้เข้า หัวใจก็หล่นวูบ นึกว่าอีกฝ่ายคงไม่เอาแน่ๆ

ทว่าภายนอกหลี่ซิงยังคงสงบนิ่ง ไม่เผยพิรุธใดๆ ออกมาเลยสักนิด

ถึงเขาจะไม่ถนัดลูกไม้ประเภทแกล้งทำเป็นถอยเพื่อรุก แต่ปกติเห็นคนอื่นใช้มาบ่อยแล้ว ตอนนี้เลยไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร

“พ่อหนุ่ม เธอพูดไม่ผิดหรอก นี่มันหยกปะการังจริงๆ แต่มันก็เป็นแค่ชื่อเรียกรวมๆ น่ะนะ ของเธอก้อนนี้คุณภาพแย่เกินไป สิ่งเจือปนเยอะ ลวดลายก็ไม่ค่อยคมชัดสวยงาม…”

ชายวัยกลางคนร่ายยาวเป็นชุด หวังจะกดราคาลงมา

“เถ้าแก่ไม่รับเหรอครับ” หลี่ซิงไม่อยากฟังเขาพล่ามยืดยาว จึงเอ่ยตัดบททันที

ชายวัยกลางคนมีสีหน้าไม่พอใจแวบหนึ่ง แต่ก็ยังข่มอารมณ์พูดต่อ “ช่างเถอะ เห็นว่าพวกเธอไปงมมาเหนื่อยๆ ฉันไม่เอากำไรพวกเธอหรอก สี่ร้อยห้าสิบหยวน ก้อนนี้ฉันรับไว้เอง”

สิ้นเสียงของเถ้าแก่ อวี๋หยางก็ทนไม่ไหว โพล่งขึ้นมาด้วยความโมโห “เถ้าแก่ ถ้ารับซื้อก้อนละสี่ร้อยห้าสิบ พวกผมยอมเอาไปโยนทิ้งทะเลดีกว่า!”

หลี่อวิ๋นกับอาลี่ก็มองชายวัยกลางคนตาเขียวปั๊ดเช่นกัน

ก็เมื่อวานอวี๋หยางเพิ่งบอกไปหยกๆ ว่าก้อนแบบนี้ขายได้ราวๆ 2,000 หยวน

วันนี้ก้อนที่หยิบออกมาให้ดูเนื้อหินยังดีกว่าของเมื่อวานเสียอีก เถ้าแก่คนนี้ตั้งใจกดราคากันเห็นๆ ชัดเจนว่าคิดจะหลอกฟันกำไร

“พ่อหนุ่ม แล้วพวกเธอจะเอาเท่าไหร่ล่ะ มีอะไรก็คุยกันได้นี่นา”

ชายวัยกลางคนถึงกับเหวอไปกับท่าทีของอวี๋หยาง นึกไม่ถึงเลยว่าพวกหนุ่มๆ กลุ่มนี้จะเคี้ยวยากกว่าที่คิด จึงรีบเอ่ยปากรั้งเอาไว้

“เถ้าแก่ พวกผมไม่รบกวนเวลาแล้วล่ะ จะขายเท่าไหร่ก็ไม่เกี่ยวกับคุณแล้ว ลาก่อนครับ” หลี่ซิงพูดจบก็หมุนตัวเดินออกจากร้านทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

คราวนี้เถ้าแก่เริ่มร้อนรนขึ้นมาจริงๆ รีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามออกมาพลางตะโกนเรียก “พ่อหนุ่ม เข้ามาคุยกันก่อนสิ ค่อยๆ คุยกันได้ อย่าเพิ่งไปเลย!”

เดิมทีเถ้าแก่นึกว่าคนพวกนี้แต่งตัวซอมซ่อบ้านนอก คงไม่รู้เรื่องราคาค่างวดในตลาดเลยแม้แต่นิดเดียว

กะว่าจะฉวยโอกาสนี้ฮุบของดีไว้ในราคาถูก ใครจะไปรู้ว่าอีกฝ่ายทำการบ้านกันมาก่อนแล้ว

“ไม่ต้องตามมาแล้ว พวกผมไม่ขายให้คุณหรอก” อวี๋หยางเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง