บทที่ 73 ค้าขายหยก

หลังจากเดินพ้นร้านนั้นออกมา อวี๋หยางก็อดบ่นไม่ได้ "เถ้าแก่ร้านของเก่านี่เกินไปจริงๆ เห็นพวกเราแต่งตัวแบบนี้ก็กะจะฟันหัวแบะเลย ดีนะที่พวกเราพอรู้ราคาตลาดมาบ้างล่วงหน้า"

หลี่ซิงไม่ได้ตอบอะไร สายตากวาดมองไปรอบๆ ไม่นานก็สะดุดตากับร้านหนึ่งที่ตกแต่งสไตล์โบราณเรียบหรู

ทั้งสี่คนเดินเข้าไปในร้าน เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะน้ำชาอย่างมีสมาธิ

"พี่ชาย รับซื้อของไหมครับ" หลี่ซิงเอ่ยถามอย่างสุภาพ

"โอ้ น้องชาย มีของดีอะไรมาล่ะ มาสิ นั่งก่อนๆ ดื่มชาสักถ้วยแล้วค่อยคุยกัน"

ชายวัยกลางคนเอ่ยต้อนรับอย่างกระตือรือร้น พลางผายมือให้หลี่ซิงนั่งลงตรงข้าม หลี่ซิงไม่ได้เกรงใจ เดินเข้าไปนั่งทันที พร้อมส่งสัญญาณให้พี่ใหญ่กับอีกสองคนนั่งลงข้างๆ

เถ้าแก่รินชาให้ทุกคนทีละถ้วย จากนั้นก็ยิ้มพลางส่งสัญญาณให้หลี่ซิงนำของออกมาดู

หลี่ซิงหยิบหยกปะการังก้อนหนึ่งออกมาจากถัง วางลงบนโต๊ะเบาๆ แล้วไม่ได้พูดอะไรอีก นั่งรอให้เถ้าแก่เปิดราคาอย่างสงบ

เถ้าแก่หยิบหยกปะการังขึ้นมา ลองกะน้ำหนักในมือดู ก่อนจะสวมแว่นตาแล้วยื่นหน้าเข้าไปพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด

"หยกปะการัง คุณภาพไม่เลวเลย ของแบบนี้หาไม่ง่าย เก็บได้นี่แสดงว่าพวกนายดวงดีไม่เบา" เถ้าแก่พูดไปพลางส่องดูไปพลาง

"ก็พอได้ครับ รบกวนพี่ช่วยตีราคาให้หน่อย" หลี่ซิงกล่าว

เถ้าแก่พยักหน้า พิจารณาดูอย่างถี่ถ้วนอยู่อีกพักใหญ่ ถึงได้ค่อยๆ เอ่ยปาก "ก้อนนี้ฉันให้ได้ 8,500 หยวน"

พอได้ยินราคานี้ หลี่ยวิ๋น อวี๋หยาง และอาลี่ก็เก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่ทันที

ก่อนหน้านี้ในใจพวกเขาคาดหวังไว้แค่ก้อนละสองสามพันหยวนก็นับว่าราคาสูงแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าก้อนนี้จะมีมูลค่าถึงแปดพันกว่า ถ้าคิดตามนี้ เต็มถังใบนี้จะไม่ปาเข้าไปเป็นแสนสองแสนหยวนเลยหรือไง

ในใจของหลี่ซิงเองก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง เขาล้วงมือลงไปในถังแล้วหยิบขึ้นมาอีกก้อน ลวดลายของก้อนนี้ประณีตงดงามยิ่งกว่า คุณภาพเหนือกว่าสองก้อนแรกอย่างเห็นได้ชัด

"เถ้าแก่ ลองดูอีกก้อนนี้หน่อยครับ" หลี่ซิงพูดพลางยื่นหยกปะการังส่งให้เถ้าแก่

"โอ้ ไม่ได้มีแค่ก้อนเดียวเรอะเนี่ย" เถ้าแก่รับไป แววตาฉายประกายประหลาดใจระคนยินดี

เถ้าแก่ส่องดูอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งเด่นชัดขึ้น พอวางหยกปะการังในมือลงก็เอ่ยขึ้นว่า "ก้อนนี้คุณภาพชั้นยอดเลย ฉันให้ได้ 16,000 หยวน"

ก่อนมาหลี่ซิงประเมินไว้ว่าหยกปะการังพวกนี้ขายได้สักประมาณ 300,000 หยวนก็พอใจแล้ว แต่ดูจากการเสนอราคาของเถ้าแก่คนนี้ ราคาสุดท้ายต้องทะลุเป้าหมายไปไกลลิบแน่นอน

"น้องชาย หยกปะการังพวกนี้เป็นของธรรมชาติ หลังจากนี้ฉันยังต้องเอาไปแปรรูป แกะสลัก ราคาชิ้นงานสำเร็จรูปย่อมสูงกว่าที่ฉันให้ตอนนี้เยอะอยู่แล้ว แต่ฉันทำมาค้าขาย ก็ต้องเหลือกำไรไว้ให้ตัวเองบ้างน่ะนะ" เถ้าแก่ยิ้มพลางอธิบาย

"เถ้าแก่ ดูออกเลยว่าพี่เป็นคนตรงไปตรงมา งั้นเรามาดูทั้งหมดพร้อมกันเลยดีกว่า ในถังนี้ผมยังมีอยู่อีกเพียบเลยครับ" หลี่ซิงตอบกลับ

เถ้าแก่ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ หันไปบอกอาลี่ว่า "พ่อหนุ่ม ช่วยเคลียร์โต๊ะหน่อยสิ" จากนั้นก็ส่งสัญญาณให้หลี่ซิงเทหยกปะการังทั้งหมดออกมา

ก้อนหยกปะการังช่วงแรกๆ เถ้าแก่ตรวจดูแล้วยังค่อนข้างนิ่งเฉย จนกระทั่งมาเห็นก้อนใหญ่ก้อนนั้น สีหน้าของเถ้าแก่ก็เปลี่ยนเป็นตกตะลึงทันที อดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา "แม่เจ้าโว้ย ทำไมถึงมีก้อนใหญ่ขนาดนี้ได้เนี่ย"

เถ้าแก่หยิบหยกปะการังก้อนใหญ่ขึ้นมา พินิจศึกษาอยู่นานสองนาน ปากก็พึมพำกับตัวเอง "แม่เจ้า เป็นหยกปะการังจริงๆ ด้วย ใหญ่ขนาดนี้เอาไปทำกำไลข้อมือได้สบายเลย"

จากนั้น เถ้าแก่ก็หันมามองหลี่ซิงแล้วถามว่า "พ่อหนุ่ม นายชื่ออะไรนะ"

หลังจากหลี่ซิงแนะนำตัว เถ้าแก่ก็ยิ้มบอกว่าทั้งสองคนแซ่เดียวกัน

ต่อมา เถ้าแก่ลุกไปหยิบปากกาเคมีกับกระดาษมาหนึ่งแผ่น ยื่นปากกาให้หลี่ซิงแล้วบอกว่า "หยกปะการังพวกนี้คุณภาพไม่เท่ากัน ราคาก็ย่อมต่างกัน เราตกลงราคากันทีละก้อน พอไม่มีข้อโต้แย้งนายก็จดลงไปนะ"

เถ้าแก่หยิบหยกปะการังก้อนที่คุณภาพไม่ค่อยดีนักและจัดว่าเกรดค่อนข้างต่ำขึ้นมา แล้วเปิดราคา "ก้อนนี้ 2,800 หยวน" พูดจบเขาก็มองหลี่ซิงเพื่อรอคำตอบ

หลี่ซิงพยักหน้าเห็นพ้อง หยิบปากกาขึ้นมาจดลงบนกระดาษ

และแล้ว หยกปะการังก้อนเล็กทั้ง 45 ก้อนก็ตีราคาเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว

ราคาที่สูงหน่อยพุ่งไปถึง 32,000 หยวน ส่วนที่ต่ำก็อยู่ที่ 2,800 หยวน ก้อนที่คุณภาพดีมีสัดส่วนค่อนข้างเยอะ พอนำราคาทั้งหมดมารวมกัน ก็เกือบจะแตะ 300,000 หยวนแล้ว

จากนั้น สายตาของทุกคนก็ไปหยุดอยู่ที่หยกปะการังก้อนใหญ่

"อาซิง ฉันก็ไม่ปิดบังนายหรอกนะ วัตถุดิบหยกปะการังที่เอาไปทำกำไลได้น่ะหายากมากจริงๆ ก้อนนี้ของนายมีเอกลักษณ์มาก ผ่านการแปรรูปแล้วเอาไปเข้างานประมูลยังมีความเป็นไปได้เลย" เถ้าแก่กล่าวอย่างจริงจัง

"พี่หลี่ วันนี้พวกเราถือว่ามีวาสนาต่อกัน การค้านี้ยังไงก็ปิดดีลได้แน่นอน พูดตามตรง แม้ผมจะรู้ว่านี่คืออะไรแต่ก็ไม่สันทัดเรื่องราคาจริงๆ ตอนนี้ที่บ้านกำลังต่อเติมสร้างบ้าน ขาดเงินอยู่พอดี ไม่อย่างนั้นผมก็คงตัดใจปล่อยไม่ลงเหมือนกันครับ" หลี่ซิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ

เถ้าแก่พยักหน้าเข้าใจ คิดทบทวนครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย "เอาอย่างนี้ หยกปะการังก้อนใหญ่นี้ ฉันให้ 288,000 หยวน นายเห็นว่าราคานี้เป็นยังไง"

ในใจของหลี่ซิงพลุ่งพล่านราวกับคลื่นลมในทะเล แต่ก็ยังพยายามข่มอารมณ์ให้นิ่งสงบที่สุด

เขาเอ่ยกับเถ้าแก่ด้วยสีหน้าจริงใจ "เถ้าแก่ พี่ใจกว้างมากจริงๆ เอาตามราคาที่พี่ว่าเลยครับ"

หลี่อวิ๋นและอาลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ พอได้ยินราคานี้ก็ช็อกจนราวกับถูกสะกด ยืนเหม่อลอยไปชั่วขณะ

พวกเขาสองคนเบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าก้อนหินที่ดูผิวเผินเหมือนจะธรรมดาพวกนี้ จะมีมูลค่ามหาศาลได้ถึงขนาดนี้ กระทั่งแอบระแวงว่าเถ้าแก่จะบอกราคาผิดไปหรือเปล่า ตัวเลขนี้คงไม่ได้หมายถึงเงินหยวนหรอกมั้ง

ผิดกับอวี๋หยาง เขายังคงมีท่าทีสุขุมเยือกเย็น นั่งอยู่อย่างมั่นคง

เมื่อเห็นราคาสุดท้ายของหินเหล่านี้ อวี๋หยางก็คิดประเมินในใจ รู้สึกว่าราคาที่เถ้าแก่ให้นั้นสมเหตุสมผลทีเดียว

"เถ้าแก่ พี่ช่วยดูหน่อยครับว่าราคาที่ผมจดไว้มีตกหล่นตรงไหนไหม" หลี่ซิงพูดพลางยื่นกระดาษจดราคาให้เถ้าแก่

เถ้าแก่รับกระดาษไป เริ่มคำนวณดู

หลังจากคิดคำนวณอย่างรอบคอบ เขาก็เงยหน้าขึ้นมาบอก "หินทั้งหมด 46 ก้อน ยอดรวม 636,000 หยวน"

"อาซิง พวกนายช่วยฉันยกหยกปะการังพวกนี้เข้าไปเก็บในห้องก่อนเถอะ ในร้านไม่ได้เตรียมเงินสดไว้เยอะขนาดนี้ เดี๋ยวฉันพาพวกนายไปโอนเงินที่ธนาคาร" เถ้าแก่กล่าว

พวกหลี่ซิงรีบขานรับ จากนั้นก็ช่วยกันประคองหยกปะการังเหล่านั้นเข้าไปเก็บในห้องอย่างระมัดระวัง

พอออกมาจากห้อง เถ้าแก่ก็นำทางพวกเขามุ่งหน้าตรงไปยังธนาคารทันที

เมื่อไปถึงธนาคาร ไม่นานขั้นตอนการโอนเงินก็เสร็จสิ้นเรียบร้อย

เมื่อเห็นหน้าจอแจ้งเตือนการโอนเงินสำเร็จ เถ้าแก่ก็เผยรอยยิ้มออกมา "เวลาผ่านไปแป๊บเดียวก็เที่ยงซะแล้ว พวกเราไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อเถอะ"

"ได้เลยครับพี่หลี่ มื้อนี้ผมขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงพี่เอง" หลี่ซิงรีบตอบรับอย่างกระตือรือร้น

"เหมือนกันนั่นแหละ ใครเลี้ยงก็ไม่ต่างกันหรอก" เถ้าแก่โบกมือตอบอย่างใจกว้าง

ทุกคนเลือกร้านอาหารแถวๆ ธนาคาร แล้วเดินเข้าไปนั่งในห้องส่วนตัว

สายตาของเถ้าแก่หลี่กวาดมองทั้งสามคนที่มากับหลี่ซิง

หลี่ซิงสังเกตเห็นจึงรีบแนะนำ "พี่หลี่ สองคนนี้เป็นพี่ชายผม ส่วนคนนี้เป็นน้องชายผม พี่มีอะไรอยากจะพูดก็ว่ามาได้เต็มที่เลยครับ คนกันเองทั้งนั้น"

เถ้าแก่พยักหน้าเล็กน้อย ทอดสายตามองหลี่ซิงแล้วเอ่ยว่า "อาซิง วันหน้าถ้านายเก็บของแปลกๆ ของหายากขึ้นมาจากทะเลได้อีก ขอแค่ไม่ใช่ของผิดกฎหมายหรือของต้องห้าม เอามาให้ฉันที่นี่ได้ตลอดเลยนะ"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง