บทที่ 74 จ่ายเงินให้อู่ต่อเรือ

ตั้งแต่โบราณกาลมา ท้องทะเลเปรียบเสมือนคลังสมบัติอันลึกลับที่ซุกซ่อนความมั่งคั่งไว้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

จากอดีตจนถึงปัจจุบัน มีเรือสินค้าอับปางจมสู่ก้นทะเลนับไม่ถ้วน ของล้ำค่าที่หลับใหลอยู่ใต้ทะเลลึกเหล่านั้นยิ่งชวนให้ผู้คนจินตนาการไปไกล

แม้เส้นทางการค้นหาจะเต็มไปด้วยภยันตรายรอบด้าน แต่หากใครโชคดีงมขึ้นมาได้สักชิ้น นั่นก็หมายถึงการพลิกชีวิตกลายเป็นเศรษฐีชั่วข้ามคืนได้อย่างแท้จริง

"ได้เลยครับพี่หลี่ ไว้คราวหน้าถ้ามีของดีมาอีก ผมคงต้องพึ่งพาพี่แล้วล่ะ" หลี่ซิงตอบรับด้วยรอยยิ้ม

พวกเขาทั้งสี่คนคอแข็งกันไม่เบา ซัดเหล้าไปสามขวดแต่สีหน้ายังเป็นปกติ ไม่มีอาการเมามายให้เห็นเลยสักนิด

ส่วนหลี่ซิงไม่ได้แตะเหล้าเลยแม้แต่หยดเดียว เพราะประเดี๋ยวต้องขับรถ

หลังจากส่งเถ้าแก่หลี่กลับถึงร้านเรียบร้อย หลี่ซิงและพวกพ้องก็มุ่งหน้าเดินทางกลับด้วยความเบิกบานใจ

พอรถแล่นเข้าสู่ตัวอำเภอ หลี่ซิงก็หักพวงมาลัย ขับตรงไปยังอู่ต่อเรือทันที

"จริงสิ พี่ใหญ่ พี่เขย อาลี่ เงินก้อนนี้เราอย่าเพิ่งแบ่งกันเลยนะ เดี๋ยวพอถึงอู่ต่อเรือ พวกเราไปจ่ายเงินส่วนที่เหลือให้หมดเลย" หลี่ซิงเอ่ยขึ้น

"เอาสิ หยกปะการังรอบนี้ขายได้ตั้ง 636,000 หยวน หักค่าเรือลำใหญ่ 534,000 หยวน กับเรือลำเล็กอีก 30,000 หยวน ก็ยังเหลืออีก 72,000 หยวน ได้ขนาดนี้ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว"

หลี่อวิ๋นคิดคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความดีใจ เอ่ยขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

"แม่เจ้า เงินที่พวกเราออกทะเลหามาได้ช่วงนี้ยังไม่ได้แตะเลยสักนิด นี่นอกจากจะจ่ายค่าเรือลำใหญ่จนหมดแล้ว…" อวี๋หยางตะลึงงัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความยินดีระคนแปลกใจ

"ก็ต้องยกความดีความชอบให้พี่ซิงของผมนี่แหละ ดวงดีจนแทบจะเป็นลูกแท้ๆ ของเจ้าแม่หม่าจู่แล้วมั้งเนี่ย" อาลี่อดแซวขึ้นมาไม่ได้

"พอเลย เลิกปากหวานได้แล้ว" หลี่ซิงยิ้มพลางปราม

ไม่นานนัก ทั้งหมดก็มาถึงอู่ต่อเรือ

ผู้จัดการจางเห็นพวกเขาเข้าก็รีบเดินออกมารับหน้า

"ทุกท่านวางใจได้เลยครับ ถึงพวกคุณจะไม่มาเร่ง เรือลำนี้ก็ใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ เพราะข้างหลังยังมีเรือลำอื่นรอคิวตรงนี้อยู่อีก" ผู้จัดการจางนึกว่าพวกหลี่ซิงมาเร่งงาน จึงรีบอธิบายออกไป

"ผู้จัดการจาง วางใจเถอะครับ พวกเราไม่ได้มาเร่งงานหรอก วันนี้ที่มาก็เพราะอยากจะมาเคลียร์เงินส่วนที่เหลือให้ครบครับ" หลี่ซิงบอก

"ถึงพวกคุณไม่มา พอเรือต่อเสร็จ ทางเราก็ต้องติดต่อพวกคุณไปอยู่ดี อีกอย่าง ไม่รู้พวกคุณสังเกตกันบ้างหรือเปล่า ตอนนี้ราคาเหล็กกล้าพุ่งสูงขึ้นแล้วนะ เรือลำนี้ของพวกคุณ ถ้าบวกราคาเพิ่มอีกหนึ่งแสนหยวนตอนนี้ ก็ยังมีคนแย่งกันซื้อเลยล่ะ เป็นไง สนใจจะขายต่อไหมล่ะครับ" ผู้จัดการจางพูดพลางหัวเราะ

หลี่ซิงได้ยินดังนั้น ในใจก็แอบลิงโลด ยิ่งรู้สึกว่าการซื้อเรือลำนี้คุ้มค่าสุดๆ

"ผู้จัดการจาง คุณก็ล้อผมเล่นแล้ว ถ้าผมขายเรือทิ้งไปตอนนี้ วันหน้าจะเอาอะไรออกทะเลหาของไปหากินล่ะครับ"

ทั้งสองหยอกล้อกันอีกสองสามประโยค จากนั้นหลี่ซิงก็จ่ายเงินส่วนที่ค้างอยู่อย่างรวดเร็วไม่มียึกยัก แล้วเอ่ยปากขอตัวกลับ

ผู้จัดการจางพยายามรั้งตัวไว้ด้วยความกระตือรือร้น อยากจะชวนกินข้าวสักมื้อ แต่หลี่ซิงก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ

เมื่อก้าวพ้นออกมาจากอู่ต่อเรือ หลี่ซิงกับพวกพ้องก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นออกมา ความรู้สึกโล่งสบายราวกับยกภูเขาออกจากอกเมื่อไร้หนี้สิน ทำให้ทุกคนอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

"อย่าลืมสิ พวกเรายังต้องเสียเงินก้อนโตกับการตกแต่งบ้านอยู่อีกนะ"

อาลี่โพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่ง ทำเอาบรรยากาศชื่นมื่นสะดุดลงทันควัน

"พูดเรื่องที่ฟังแล้วสบายใจหน่อยไม่ได้หรือไง" หลี่ซิงยิ้มพลางตบหัวอาลี่เบาๆ ไปทีหนึ่ง

"อาซิง อาจารย์ที่แกบอกว่าไปจ้างมาน่ะ ออกแบบแปลนบ้านไปถึงไหนแล้วล่ะ" อวี๋หยางเอ่ยถาม

"เดี๋ยวค่ำนี้กลับไปผมจะลองถามดูนะ ตามเวลาก็น่าจะใกล้เสร็จแล้วละ พี่เขย แล้วทางที่คุยกับหวังข่ายเป็นไงบ้างล่ะ"

"คุยกันลงตัวเกือบหมดแล้ว ทางนั้นรับเหมาทั้งค่าแรงทั้งของเลย เดี๋ยวพอดูแปลนแล้วถ้าไม่มีปัญหาอะไร ก็เริ่มลงมือสร้างได้ทันที"

ช่วงบ่ายพอกลับถึงบ้าน หลี่ซิงเพิ่งจะนั่งพักได้ครู่เดียว เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอปรากฏชื่อสายเรียกเข้าว่า "อาจารย์อู๋" จึงรีบกดรับสาย

ปลายสายคืออาจารย์อู๋ที่โทรมาแจ้งหลี่ซิงว่า เตรียมจะส่งแบบร่างให้เขาและครอบครัวช่วยกันดูเพื่ออ้างอิง

พอได้ยินเช่นนั้น หลี่ซิงก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที รีบบอกไอดีคิวคิวให้อาจารย์อู๋ไป

ผ่านไปไม่นาน เสียงแจ้งเตือนจากคอมพิวเตอร์ก็ดังขึ้น แปลนบ้านถูกส่งมาเรียบร้อยแล้ว

หลี่ซิงเปิดไฟล์ภาพบนคอมพิวเตอร์อย่างใจจดใจจ่อ

ภาพที่ปรากฏสู่สายตาคือแบบแปลนลานบ้านของตนเองที่ดูคุ้นเคยแต่ก็แปลกตา

การจัดวางพื้นที่ในแบบร่างนั้น แทบจะตรงกับภาพที่เคยวาดหวังไว้ตอนคุยกับอาจารย์อู๋เป๊ะๆ

ตัวอาคารหลักออกแบบเป็นสไตล์นีโอไชนีสที่สง่างาม ชายคางอนและโครงสร้างคานซ้อนผสานกลิ่นอายโบราณไว้อย่างเด่นชัด กลมกลืนเข้ากับทัศนียภาพธรรมชาติรอบข้างได้อย่างไร้ที่ติ ภาพรวมดูลงตัวและงดงามเป็นอย่างยิ่ง

หลี่ซิงมองแบบบ้านที่ออกแบบมาอย่างประณีตด้วยสายตาพึงพอใจ

จากนั้น ครอบครัวของหลี่อวิ๋นและอวี๋หยางก็พากันมามุงดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ พร้อมทั้งพูดคุยแลกเปลี่ยนกับอาจารย์อู๋ที่อยู่ปลายสายอย่างละเอียด

ทุกคนร่วมกันแสดงความคิดเห็น ถกเถียงเรื่องรายละเอียดในแบบร่างกันอย่างออกรส

ตั้งแต่ผังโครงสร้างโดยรวม รูปแบบของประตูหน้าต่าง ไปจนถึงการเลือกใช้วัสดุ ทุกขั้นตอนล้วนผ่านการพิจารณาอย่างรอบคอบ

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง หลังจากปรึกษาหารือและปรับแก้กันไปมาหลายรอบ ในที่สุดก็ได้แบบร่างที่น่าพอใจสำหรับทุกคน

อาจารย์อู๋รับปากทางโทรศัพท์ว่าจะส่งแบบร่างฉบับสมบูรณ์มาให้ภายในสามวัน ถึงตอนนั้นจะมีรายการวัสดุที่ต้องใช้ในการก่อสร้างระบุไว้อย่างละเอียด โดยคำนึงถึงทั้งความประหยัดคุ้มค่าและความแข็งแรงทนทานของตัวอาคารเป็นหลัก

หลังจากวางสายจากอาจารย์อู๋ หลี่ซิงก็หันกลับมา มองจางอวิ๋นกับอวี๋หยางด้วยสีหน้าจริงจัง "พี่สะใภ้ พี่เขย ผมมีเรื่องอยากรบกวนให้ช่วยหน่อยนะ"

"มีอะไรก็ว่ามาเถอะ กับคนกันเองจะเกรงใจทำไม" จางอวิ๋นตอบพร้อมรอยยิ้ม

หลี่ซิงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดต่อ "เรือลำใหญ่ของเราใกล้จะได้มาแล้ว เรื่องคนประจำเรือ ผมกะว่าจะจัดไว้แปดคน คนเยอะหน่อยจะได้ทำงานสะดวก ตอนนี้ฝั่งเรามีแค่สี่คน ถ้ารวมลุงรองเข้าไปด้วยก็เพิ่งได้แค่ห้าคนเอง พวกพี่ลองดูหน่อยสิว่า ทางบ้านฝั่งพวกพี่มีใครที่ไว้ใจได้และอยากมาร่วมงานกันบ้างไหม ผมมีเงื่อนไขอยู่สามข้อ ข้อแรกต้องขยัน ข้อสองต้องซื่อสัตย์ ข้อสามอายุต้องไม่มากเกินไป อย่างมากที่สุดก็พอๆ กับพี่ใหญ่ก็พอ ส่วนเรื่องค่าตอบแทน เงินเดือนพื้นฐานเดือนละ 2,000 หยวน แล้วบวกส่วนแบ่งกำไรจากการออกทะเลให้อีก 1%"

"ค่าตอบแทนนี้มันจะไม่สูงเกินไปหน่อยเหรอ"

จางอวิ๋นกับอวี๋หยางตอนได้ยินเรื่องเงินเดือนพื้นฐาน 2,000 หยวน ก็ยังรู้สึกว่าสมเหตุสมผลดีอยู่หรอก แต่พอได้ยินว่ามีส่วนแบ่งกำไรจากการออกทะเลด้วย ทั้งสองก็รู้สึกว่าเงื่อนไขนี้มันดีเกินไปจริงๆ เพราะช่วงที่ผ่านมาออกทะเลด้วยกันมาตลอด ทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจว่ารายได้มันมากมายขนาดไหน

"ไม่เป็นไรหรอกพี่สะใภ้ พี่เขย เรือใหญ่ลำหนึ่งออกทะเลทีนึง อย่างน้อยๆ ก็ต้องเจ็ดแปดวัน ใช้ชีวิตบนเรือมันลำบากตรากตรำ จะอยู่กันตามมีตามเกิดก็ไม่ใช่เรื่องง่าย จ่ายเงินให้สูงหน่อยเพื่อดึงดูดคนที่ตั้งใจทำงานและพึ่งพาได้ มันก็สมควรแล้ว ขอแค่พวกเขาตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันจริงๆ ต่อให้ต้องจ่ายมากกว่านี้ ผมก็ไม่เสียดายหรอก" หลี่ซิงอธิบาย

"อาซิง พวกเราก็แค่กลัวว่าแกอยากจะช่วยดูแลคนในครอบครัว ก็เลยให้ข้อเสนอดีขนาดนี้น่ะสิ"

"พี่เขย พี่สะใภ้ อย่าคิดแบบนั้นเลยนะ ถ้าหาคนมาแล้วไม่เหมาะ หรือแอบอู้งานทำตัวเหลาะแหละบนเรือ ถึงตอนนั้นผมไม่ไว้หน้าพวกพี่หรอกนะ ต้องไล่ออกก็คือไล่ออก" หลี่ซิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด เรื่องแบบนี้ต้องพูดตกลงกันให้เคลียร์ตั้งแต่แรก

"ได้ แกสบายใจเถอะ พวกเราเข้าใจดี" จางอวิ๋นกับอวี๋หยางพยักหน้ารับคำ

"ไม่ต้องกังวลไปหรอก พวกเธออย่าลืมสิว่าฉันก็อยู่บนเรือด้วยเหมือนกัน ถ้าใครกล้าอู้งานล่ะก็ ฉันนี่แหละจะเป็นคนแรกที่ไม่ยอม" หลี่อวิ๋นหัวเราะพลางพูดเสริมขึ้นมา

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง