บทที่ 75 เปลี่ยนวิธีทำงาน

หลี่ซิงหันไปบอกพี่เขย "พี่เขย โทรหาพี่ข่ายที ให้เขาแวะมาที่นี่หน่อย"

พี่เขยตอบรับทันทีแล้วหยิบมือถือขึ้นมากดโทร

ผ่านไปราวสิบนาที หวังข่ายก็รีบมาถึง พอเดินพ้นประตูเข้ามา เขาก็เอ่ยแซวพร้อมรอยยิ้ม "อาซิง พวกนายสร้างบ้านพร้อมกันสี่หลังเนี่ย ถือเป็นงานช้างเลยนะ คราวนี้ผู้รับเหมาอย่างฉันคงได้หัวหมุนแน่ๆ"

"ฮ่าๆ ก็ช่วงนี้ดวงดี ได้ลาภก้อนเล็กๆ มาน่ะพี่ เรื่องสร้างบ้านเนี่ย ถึงตอนนั้นผมคงเหมาให้พี่ยกชุด ทั้งค่าแรงค่าของไปเลย พี่ข่าย คนหมู่บ้านเดียวกัน ผมไว้ใจพี่อยู่แล้ว พี่ก็เปิดราคาแบบเนื้อๆ มาละกัน เรื่องธุรกิจก็ว่ากันตามเนื้อผ้า ขอแค่ราคาสมเหตุสมผล เป็นธรรม ผมไม่มีปัญหาแน่นอน" หลี่ซิงบอก

"ไม่มีปัญหา เรื่องราคาแกวางใจได้เลย คนหมู่บ้านเดียวกันแท้ๆ ฉันก็ต้องขอกำไรบ้างนิดหน่อย แต่ไม่มีทางหน้ามืดตามัวมาฟันเลือดซิบคนกันเองหรอกน่า" หวังข่ายตบอกรับประกันอย่างมั่นใจ

"ผมรอฟังคำนี้แหละพี่ รอแบบแปลนออกมาก่อนแล้วค่อยมาคุยรายละเอียดกัน น่าจะอีกสักสามสี่วัน ถึงตอนนั้นค่อยโทรคุยกันนะ" หลี่ซิงว่า

"ได้เลย" หวังข่ายตอบรับ จากนั้นก็เอ่ยลาแล้วขอตัวกลับไป

พอหวังข่ายกลับไปแล้ว หลี่ซิงก็กวาดตามองทุกคนก่อนเอ่ยถาม "อากาศเริ่มหนาวขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ดูทรงแล้วถ้าใช้ลอบไอ้โง่กับเบ็ดราวผลงานคงไม่ค่อยเข้าเป้าเท่าไหร่ พวกพี่มีความคิดเห็นยังไงกันบ้าง"

ทุกคนต่างรู้ดีว่าปลาส่วนใหญ่กลัวหนาว ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว ฝูงปลาในทะเลระดับผิวน้ำจะลดฮวบลงอย่างมาก การลงเบ็ดราวกับวางลอบไอ้โง่ย่อมได้รับผลกระทบตามไปด้วย

ตอนนั้นเอง หลี่ซิงกั๋วก็เปิดฉากพูดขึ้นก่อน "อย่าไปเสียเวลาให้ยุ่งยากเลย เรือพวกแกก็ใกล้จะเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าไม่มีทางอื่นก็ลองใช้อวนติดตาจับปลาหน้าดินไปก่อนสิ"

"อวนติดตามันใช้ยังไงเหรอครับ" อวี๋หยางกับอาลี่ถามขึ้นด้วยความสงสัย

"ง่ายนิดเดียว ตอนเช้าเอาตาข่ายลงไปวาง พอตอนบ่ายค่อยไปกู้ ก็แบบที่พวกแกชอบทำกันนั่นแหละ แต่ว่าใต้ทะเลแถวนี้มีหินโสโครกเยอะ วันนึงคงต้องเปลี่ยนตาข่ายสักปากสองปาก แต่ถ้าจับปลาได้เยอะ ไอ้ค่าตาข่ายแค่นั้นก็จิ๊บจ๊อยไปเลย" หลี่ซิงกั๋วอธิบาย

หลี่อวิ๋น อวี๋หยาง และอาลี่ได้ฟังดังนั้นก็พากันหันไปมองหลี่ซิงเพื่อรอให้เขาเป็นคนตัดสินใจ

หลี่ซิงแกล้งทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "เอาเถอะ งั้นผมไปซื้ออวนติดตามาก่อน รอตอนออกทะเลค่อยไปลองดู พี่ใหญ่ พี่ใช้อวนติดตาเป็นไหม"

"ก็แค่ตอนจัดเก็บตาข่ายมันจะยุ่งยากกว่าหน่อย ส่วนเรื่องอื่นก็ไม่ได้ต่างจากที่เราทำกันอยู่ทุกวันหรอก" หลี่อวิ๋นตอบ

พอตัดสินใจได้แล้ว หลี่ซิงก็ลุกขึ้นหยิบกุญแจรถซาเล้งเตรียมตัวออกไป อาลี่เห็นเข้าก็รีบลุกตาม บอกว่าจะไปด้วย

ทั้งสองคนแวะไปที่ร้านเพื่อซื้ออวนติดตาจนเรียบร้อย หลี่ซิงจึงให้อาลี่ขี่รถซาเล้งกลับไปก่อน ส่วนตัวเองเดินเรื่อยเปื่อยไปยังแพรับซื้อ

ก้าวเข้าไปในแพรับซื้อ หลี่ซิงก็เห็นกู้ลี่นั่งอยู่คนเดียว จึงเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม "อ้าว พี่ลี่ สบายอารมณ์จังนะ"

"เฮ้อ อย่าพูดถึงเลย พวกนายไม่ออกทะเลกัน ของในสต็อกฉันแทบจะเกลี้ยงอยู่แล้วเนี่ย กำลังนั่งเครียดอยู่นี่ไง" กู้ลี่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

"คงใกล้ได้ออกแล้วล่ะพี่ ผมดูวันนี้อากาศก็ใช้ได้นะ พรุ่งนี้ถ้าไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โตคงได้ออกทะเลกันแล้ว" หลี่ซิงช่วยพูดให้เบาใจ

"เออจริงสิ แกแอบคบกับน้องสาวฉันอยู่ใช่ไหมเนี่ย" กู้ลี่จู่ๆ ก็หันขวับมา จ้องหน้าหลี่ซิงด้วยสายตามีเลศนัย

หลี่ซิงถูกถามแบบสายฟ้าแลบจนตั้งตัวไม่ทัน ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "พี่ลี่…พี่รู้ได้ไงเนี่ย…"

"น้องฉันคุยโทรศัพท์แล้วฉันดันไปแอบได้ยินเข้าน่ะสิ ฉันว่าแล้วเชียว เห็นท่าทางพวกแกสองคนไม่ธรรมดามาตั้งนาน ไม่นึกเลยจริงๆ ว่าฉันจะพาหมาป่าเข้าบ้านแท้ๆ" กู้ลี่พูดแซวทีเล่นทีจริง

"พี่เขยในอนาคต อย่าล้อผมเล่นสิครับ นิสัยใจคอผมเป็นยังไงพี่ยังไม่รู้อีกเหรอ วางใจได้เลยน่า" หลี่ซิงรีบแก้ตัวพัลวัน

กู้ลี่ยังคิดจะแซวต่อ แต่พอดีลุงกู้เดินลงมาจากชั้นบน ในมือถือถุงใบหนึ่ง เขาเดินยิ้มเข้ามาหาหลี่ซิง "อาซิง เพื่อนเอาพวกกุ้งมาให้สิบกว่าตัว แกเอาติดมือกลับไปลองชิมดูสิ"

หลี่ซิงรับถุงมาเปิดดูก็พบว่าเป็นกุ้งกั้งกระดาน

กุ้งกั้งกระดานหรือที่เรียกกันว่ากั้งกระดาน มีการกระจายพันธุ์ทั่วไปในแถบทะเลบ้านเรา ส่วนสันกลางของเปลือกหัวและอกมีปุ่มนูนชัดเจนสี่ตุ่ม ฟันขอบด้านหน้ารูปร่างเรียบง่าย ส่วนขอบด้านหลังมีฟันหยักเจ็ดถึงแปดซี่ รอยเว้าหลังเบ้าตาเล็กและตื้น รูปร่างหน้าตาดูคล้ายแมลงปีกแข็ง ทว่าเนื้อของมันกลับหวานนุ่ม รสชาติดีเยี่ยมทีเดียว

"ขอบคุณครับลุง" หลี่ซิงเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ

"เย็นนี้อยู่ดื่มเป็นเพื่อนฉันสักสองจอกไหมล่ะ" ลุงกู้เอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้น

"ไม่ดีกว่าครับลุง เดี๋ยวเย็นนี้ผมต้องกลับไปเช็กสภาพอากาศดูหน่อย เผลอๆ พรุ่งนี้เช้าตรู่จะได้ออกเรือเลย" หลี่ซิงปฏิเสธอย่างสุภาพ

"จริงสิครับลุง ผมกะว่าจะใช้อวนจับปลา ลุงคิดว่าหน้าแบบนี้ควรใช้อวนแบบไหนดีครับ" หลี่ซิงถามต่อทันที

"อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว ปลาไม่ค่อยลอยขึ้นมาแถวผิวน้ำหรอก ทางที่ดีใช้อวนติดตาเนี่ยเหมาะสุด แค่มันจะเปลืองตาข่ายหน่อยเท่านั้นแหละ" ลุงกู้ช่วยอธิบายอย่างใจเย็น

ดูท่าแล้วพวกชาวประมงรุ่นเก่าจะมีความคิดเห็นตรงกันเรื่องการเลือกใช้อุปกรณ์ให้เหมาะกับฤดูกาล

หลังจากบอกลาสองพ่อลูกตระกูลกู้แล้ว หลี่ซิงก็เดินเอื่อยๆ กลับบ้านตามลำพัง

ยามนี้ ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก แสงอัสดงสาดส่องลงบนร่างของเขา ทอดเงายาวไปตามทางเดิน

พอกลับถึงบ้าน หลี่ซิงก็เห็นพี่ใหญ่กับพวกพ้องอีกสองคนกำลังง่วนอยู่กับการทำงาน พวกเขากำลังแกะอวนติดตาออก แล้วผูกทุ่นลอยที่เป็นสัญลักษณ์ประจำบ้านตัวเองเข้าไป จากนั้นก็นำตาข่ายลงไปแช่ในน้ำ

ตาข่ายใหม่ที่เพิ่งซื้อมาไม่สามารถนำไปทิ้งลงทะเลได้ทันที ต้องแช่น้ำให้นิ่มเสียก่อน ถึงเวลาปล่อยตาข่ายจะได้สะดวกขึ้น

หลี่ซิงเห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปช่วยทันที สี่คนร่วมแรงร่วมใจกัน ไม่นานงานก็เสร็จเรียบร้อย

หลี่อวิ๋นก้มมองดูเวลา เห็นว่ายังพอมีเวลากว่าข้าวเย็นจะพร้อม จึงแวบไปดูลาดเลาที่ท่าเรืออีกรอบ พอกลับมาถึง เขาก็พูดด้วยความตื่นเต้นว่า "ลมเบาลงอีกแล้ว พรุ่งนี้ได้ออกทะเลแน่ๆ"

"เอาล่ะ พรุ่งนี้พวกเราเพิ่งจะเคยใช้อวนติดตาเป็นครั้งแรก ต้องออกกันแต่เช้าหน่อย ลุงรอง ลุงจะไปด้วยไหมครับ" หลี่ซิงหันไปถามลุงรอง

"ไปสิ ทำไมจะไม่ไปล่ะ ข้าจะไปขับเรือให้อีก" ลุงรองตอบรับโดยไม่ลังเล น้ำเสียงแฝงความเด็ดขาดมั่นใจ

ก็อย่างที่เหล่ากู้เคยว่าไว้ พวกไอ้หนุ่มรุ่นหลานพวกนี้มันดวงดี ไม่มีอะไรต้องมามัวกล้าๆ กลัวๆ ปัญหาพวกนั้นมันก็แค่เรื่องเล็กน้อย

"ได้เลยครับลุงรอง งั้นผมขอคุยเรื่องส่วนแบ่งกับลุงก่อนนะ ลุงจะได้ส่วนแบ่ง 5% จากรายได้สุทธิของการออกทะเลแต่ละครั้ง ลุงว่าโอเคไหมครับ" หลี่ซิงบอก

หลี่อวิ๋นกับอวี๋หยางได้ยินดังนั้น เดิมทีคิดจะอ้าปากท้วงอะไรบางอย่าง แต่หลี่ซิงส่งสายตาปรามไว้ คำพูดเหล่านั้นจึงต้องกลืนกลับลงไป

"ตกลง" ลุงรองตอบรับอย่างยินดี

พวกหลี่อวิ๋นถือเป็นหุ้นส่วนที่ลงขันซื้อเรือมาด้วยกัน แถมปกติยังคอยดูแลเอาใจใส่หลี่ซิงเป็นอย่างดี สัดส่วนหุ้นในทีมของพวกเขาจึงมีค่อนข้างเยอะ

แต่สำหรับคนที่เข้ามาร่วมทีมทีหลัง ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ส่วนแบ่งย่อมไม่มีทางได้สูงเกินไปนัก เพราะผลประโยชน์ของทีมจำเป็นต้องคำนึงถึงปัจจัยหลายๆ ด้านอย่างรอบคอบ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง