บทที่ 76 ออกทะเล

ตอนตีสามครึ่ง ความมืดเงียบสงัดยามค่ำคืนยังไม่ทันจางหาย หลี่ซิงกั๋วก็สะกิดปลุกหลี่ซิงเบาๆ

หลี่ซิงสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นดวงดาวพรายพร่างเต็มท้องฟ้า ราวกับอัญมณีเจิดจรัสที่ประดับอยู่บนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำ

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ อากาศบริสุทธิ์สดชื่นทำให้ปลอดโปร่งไปทั้งตัว อดคิดในใจไม่ได้ว่า อากาศดีจริงๆ แฮะ

ทั้งสองรีบลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันง่ายๆ แล้วออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังบ้านของหลี่อวิ๋น

วันนี้ของที่ต้องเตรียมออกทะเลมีเยอะเป็นพิเศษ พวกเขาต้องใช้รถสามล้อขนไปกลับถึงสามเที่ยว ถึงจะขนของทั้งหมดไปถึงท่าเรือได้

นับจากออกทะเลครั้งล่าสุดก็ผ่านมาหกวันแล้ว การได้เริ่มต้นการเดินทางที่คุ้นเคยอีกครั้งทำให้ทั้งห้าคนอดตื่นเต้นไม่ได้

"อาซิง วันนี้พวกเราจะวางแผนยังไงกันดี" หลี่อวิ๋นหันมาถามหลี่ซิง

"พี่ใหญ่ ตามสูตรเดิมเลย ไปลงลอบไอ้โง่ก่อน" หลี่ซิงตอบอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

"แล้วอวนติดตาล่ะ คงไม่เอาไปลงไว้ที่เดียวกับเบ็ดราวหรอกมั้ง" หลี่อวิ๋นถามต่อด้วยความสงสัย

หลี่ซิงกำลังเค้นสมองคิดอยู่ว่าจะเอาอวนติดตาไปวางไว้ตรงไหนดี

ทันใดนั้น อวี๋หยางเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบเอ่ยขึ้นว่า "ไม่งั้นก็เอาไปลงตรงจุดที่เราเคยตกได้ปลาตัวใหญ่เป็นไง ฉันจำได้ว่าแถวนั้นกุ้งมังกรชุมมาก ถ้าดวงดีสุดๆ ไม่แน่อาจจะได้กุ้งมังกรติดอวนจนอวนแตกเลยก็ได้นะ"

หลี่ซิงกั๋วได้ยินเข้าก็หลุดขำออกมา พลางคิดในใจ ติดจนอวนแตกอะไรกัน มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไง ไม่ใช่บ่อเลี้ยงของตัวเองสักหน่อย

หลี่อวิ๋นมีสีหน้ากังวลพลางพูดขึ้น "ในทางทฤษฎีตรงนั้นมันก็พอไหวอยู่หรอก แต่ปัญหาก็คือพวกเราไม่รู้เลยว่าสภาพพื้นทะเลข้างล่างมันเป็นยังไง ถ้าเกิดข้างล่างมีแต่แนวโขดหิน อวนคงพังยับเยิน เปลืองอวนแย่"

หลี่อวิ๋นเป็นคนสุขุมรอบคอบมาตลอด ในความคิดของเขา เพื่อความปลอดภัย เอาอวนติดตาไปลงตรงที่พื้นทะเลค่อนข้างเรียบและคุ้นเคยกันดีน่าจะเหมาะกว่า

หลี่ซิงมองหลี่อวิ๋น แววตาเปี่ยมไปด้วยความหวังพลางเอ่ยว่า "พี่ใหญ่ ผมว่าที่พี่เขยพูดก็น่าคิดนะ ถึงจะเปลืองอวนไปบ้าง แต่ถ้าแลกกับของทะเลก้อนโต มันก็คุ้มค่าแน่นอน ลองดูสักตั้งดีไหมพี่"

ตอนนี้มีสองเสียงที่สนับสนุนความคิดของอวี๋หยาง หลี่อวิ๋นเห็นดังนั้นจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วไม่คัดค้านอีก อย่างไรเสียอวนติดตาก็ราคาไม่ได้แพงมาก ต่อให้มีความเสียหายบ้างก็ยังอยู่ในระดับที่ทุกคนยอมรับได้

ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงเริ่มแบ่งหน้าที่กันทำงานตามจังหวะที่เคยชิน

หลี่อวิ๋นที่เชี่ยวชาญกว่ารับหน้าที่วางอวน อวี๋หยางกับหลี่ซิงคอยใส่เหยื่อ ส่วนเจ้าหนูอาลี่คอยดูทิศทางเรือร่วมกับลุงรอง

ผ่านไปไม่นาน ลอบไอ้โง่ทั้งหมดก็ถูกหย่อนลงน้ำอย่างราบรื่น

จากนั้น พวกเขาก็แล่นเรือย้ายไปยังจุดใหม่

เมื่อถึงที่หมาย ทุกคนต่างระมัดระวังช่วยกันหย่อนอวนติดตาลงไปตามแนวเกาะเล็กๆ แห่งหนึ่งอย่างช้าๆ

ตลอดทั้งช่วงเช้า พวกเขาวุ่นอยู่กับการวางเครื่องมือประมงชนิดต่างๆ อย่างเป็นระเบียบและเร่งรีบ

พอวางลอบไอ้โง่กับอวนติดตาเสร็จ ก็ต้องรีบไปวางสายเบ็ดราวต่อโดยไม่ได้หยุดพัก

กว่างานทั้งหมดจะเสร็จสิ้น เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงเที่ยงกว่าแล้ว

"ยังดีนะที่ลอบไอ้โง่ไม่ต้องกู้ทุกวัน ไม่อย่างนั้นพวกเราคงหัวหมุนทำไม่ทันแน่ๆ"

เรือจอดเทียบข้างเกาะเล็กๆ ใกล้กับจุดที่วางอวนติดตาอย่างมั่นคง หลี่อวิ๋นสาละวนเตรียมมื้อเที่ยงบนเรือพลางบ่นออกมาด้วยความเหนื่อย

"ถือว่าซ้อมรับมือกับความหนักตอนวางอวนล่วงหน้าก็แล้วกัน เออจริงสิ พี่เขย คนที่พี่หามาเป็นไงบ้างล่ะ" หลี่ซิงตอบพี่ใหญ่แล้วหันไปถามอวี๋หยาง

"หาได้แล้ว ดูซื่อๆ ดี รอเรือลำใหญ่กลับมาก็ให้เขามาลองทำดูก่อนได้เลย" อวี๋หยางตอบ

"ตอนวางอวนติดตามันก็ยังสบายๆ หรอก แต่ตอนเก็บตอนแกะนี่สิของจริง ไว้บนเรือมีคนพอแล้ว ถ้าพวกแกคิดว่าทำไม่ไหว ก็เลิกทำเบ็ดราวไปซะเถอะ" หลี่ซิงกั๋วมองดูพวกหนุ่มๆ ที่กำลังง่วนทำงานด้วยความเอ็นดูแกมเป็นห่วง

ทุกคนกินมื้อเที่ยงกันอย่างรวดเร็วพลางพูดคุยกันอย่างอารมณ์ดี

พอกินเสร็จ พักได้ไม่นาน หลี่ซิงก็พูดขึ้นว่า "ไปกันเถอะ พวกเราไปกู้สายเบ็ดราวก่อน"

"ได้ เผื่อเวลาไว้กู้อวนติดตาเยอะๆ หน่อย" หลี่อวิ๋นพยักหน้าเห็นด้วย

หลี่ซิงกั๋วสตาร์ตเครื่องยนต์ นำเรือมุ่งหน้าไปยังจุดที่วางสายเบ็ดราวไว้

เมื่อถึงที่หมาย หลี่ซิงก็เริ่มลงมือดึงสายเบ็ด

ทว่าสิ่งที่น่าผิดหวังก็คือ เบ็ดห้าตัวแรกกลับว่างเปล่าทั้งหมด

"พี่ ดูท่าเบ็ดราวเที่ยวนี้จะไม่ค่อยได้อะไรแล้วล่ะ" เจ้าหนูอาลี่เห็นตัวเบ็ดว่างเปล่าก็เริ่มพูดอย่างห่อเหี่ยว

แต่พูดยังไม่ทันขาดคำ สายเบ็ดในมือของหลี่ซิงก็เริ่มกระตุกอย่างรุนแรง

"ดูท่าแกจะทักผิดแล้วล่ะ" หลี่ซิงยกยิ้มมุมปากแล้วหัวเราะเบาๆ

"พี่ ปลาตัวใหญ่ใช่ไหม" เจ้าหนูอาลี่ถามด้วยความตื่นเต้น

"อืม รู้สึกว่าแรงเยอะไม่เบาเลย" หลี่ซิงพยุงสายเบ็ดให้มั่นคงพลางตอบ

คนกับปรายื้อยุดกันอยู่ประมาณหนึ่งนาที หลี่ซิงสบโอกาสเหมาะจึงค่อยๆ ดึงสายขึ้นมา

วินาทีต่อมา ปลาไหลทะเลตัวมหึมาก็พุ่งแหวกผิวน้ำขึ้นมา

"เชี่ย นี่ผมเพิ่งเคยเห็นปลาไหลทะเลตัวใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย" เจ้าหนูอาลี่อดร้องอุทานออกมาไม่ได้

อวี๋หยางเขย่งเท้าพลางเอามือทำท่ากะขนาดอย่างตื่นตาตื่นใจ "แม่เจ้า ปลาไหลตัวนี้หนากว่าน่องฉันอีกมั้งเนี่ย น้ำหนักต้องไม่ต่ำกว่ายี่สิบจินแน่ๆ"

"เจ้าหนูอาลี่ อย่าเพิ่งขยับ ฉันจัดการเอง"

หลี่ซิงกั๋วกลัวว่าเด็กๆ จะจับไม่ถูกท่าแล้วโดนปลาไหลทะเลกัดเข้า ซึ่งนั่นจะเป็นเรื่องใหญ่

เขาพูดพลางรีบกระโดดลงมาจากแท่นควบคุมเรือ คว้าตะขอมาเกี่ยวเข้าที่หัวของปลาไหลได้อย่างแม่นยำ

จากนั้นก็ตะโกนบอกอวี๋หยางที่อยู่ข้างๆ "อวี๋หยาง เอามีดมาตัดสายเลย เหลือสายไว้ให้ยาวหน่อยนะ"

พออวี๋หยางตัดสายเบ็ดขาด หลี่ซิงกั๋วก็รีบโยนปลาไหลลงไปในห้องขังปลาเป็นทันที

"ลุงรอง ปลาไหลตัวนี้หนักเท่าไหร่เหรอครับ" เจ้าหนูอาลี่ถามอย่างใจร้อน

"อย่างต่ำยี่สิบห้าจิน ฉันว่าน่าจะเกือบๆ สามสิบจินได้เลย" น้ำเสียงของหลี่ซิงกั๋วเต็มไปด้วยความยินดี

ขนาดตัวของปลาไหลตัวนี้ใหญ่กว่าทั่วไปมากนัก

ถ้าคิดตามราคาตลาด ก็น่าจะขายได้ถึงจินละหกสิบเจ็ดสิบหยวน ลองคำนวณดูแล้ว แค่ปลาไหลตัวนี้ตัวเดียวก็มีค่าถึงสองพันหยวนเลยทีเดียว

จากนั้น อวี๋หยางก็เข้ามารับหน้าที่ปลดสายเบ็ดราวต่อ

แต่ก็เหมือนกับรอบก่อนหน้านี้ ตัวเบ็ดว่างเปล่าไปหลายตัว ถึงจะได้ปลากะพงแดงมาตัวหนึ่ง

ปลากะพงแดงตัวนี้ก็ถือว่าไม่เลว เนื้อแน่นรสหวาน สัมผัสดีทีเดียว

เมื่อเก็บเบ็ดตะกร้าแรกเสร็จสิ้น ได้ปลามาทั้งหมดสิบสองตัว

แม้สัดส่วนของเบ็ดเปล่าจะเพิ่มขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด แต่คุณภาพของปลากลับทำให้ทุกคนชื่นใจ

มีทั้งปลาจวดและปลาเก๋าจุดสีน้ำตาลตัวใหญ่ซึ่งเป็นปลาหายากราคาแพง แล้วก็ยังมีปลาตัวอวบอ้วนราคาเป็นกันเองรวมอยู่ด้วย

ถ้านับเฉพาะปลาตัวอื่นๆ โดยไม่รวมปลาไหลทะเลยักษ์ตัวนั้น ก็น้ำหนักรวมกันได้ถึงสี่สิบห้าสิบจินเลยทีเดียว

ได้ของมาเยอะขนาดนี้ คงไม่มีใครในเรือคิดอยากจะเลิกทำเบ็ดราวอย่างแน่นอน

หลังจากนั้น ทุกคนก็เริ่มเก็บเบ็ดตะกร้าที่สอง

ในช่วงแรกก็ยังคงเจอกับตัวเบ็ดที่ว่างเปล่าเช่นเดิม แต่เมื่อปลาตัวแรกถูกดึงขึ้นมาได้

ทุกคนก็รู้สึกได้ทันทีว่า ปลาในตะกร้านี้น่าจะได้เยอะกว่าตะกร้าแรกแน่นอน

เพราะปลาเก๋าตัวใหญ่หนักราวสิบสองถึงสิบสามจินพุ่งพ้นผิวน้ำ เกล็ดสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ

การเริ่มต้นอย่างงดงามเช่นนี้ ทำให้ทุกคนต่างคาดหวังว่าเบ็ดตะกร้านี้จะได้ปลาจำนวนมากกว่าตะกร้าแรก

ทว่าโลกมักไม่เป็นไปตามหวัง เบ็ดที่เหลืออีกหลายสิบตัวกลับว่างเปล่าทั้งหมด ไม่มีอะไรติดขึ้นมาอีกเลย

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง