บทที่ 77 เหนื่อยแทบตาย

“อาซิง สองตะกร้าถัดไปนี้ฉันกับพี่เขยนายกู้เอง แกกับอาลี่ไปพักสักเดี๋ยวเถอะ”

หลี่อวิ๋นเห็นเบ็ดว่างติดต่อกันหลายตัว ก็นึกอยากลองเปลี่ยนมือดู เผื่อจะได้ปลาติดขึ้นมาบ้าง จึงเอ่ยชวนหลี่ซิง

“ได้สิพี่ใหญ่ งั้นพวกพี่ลุยเลย” หลี่ซิงตอบรับอย่างว่าง่าย

หลี่ซิงกับอาลี่เดินทอดน่องไปแถวกราบเรือ แล้วต่างคนต่างจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ

ไม่ว่าจะออกไปหาของทะเลหรือทำงานอะไรก็ตาม ดูเหมือนจะมีกฎแปลกๆ อยู่ข้อหนึ่ง ยิ่งตอนที่ได้ของเยอะๆ จะรู้สึกว่าเวลาผ่านไปไวเหลือเกิน ตัวคนก็ไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด แต่พอถึงเวลาพักหรือหาอะไรไม่ได้ขึ้นมา กลับรู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวไปหมดทุกส่วน

หลี่อวิ๋นรับหน้าที่กู้เบ็ดตะกร้าที่สาม จำนวนปลาในตะกร้านี้เยอะกว่าก่อนหน้านี้อยู่บ้าง เสียดายที่ส่วนใหญ่เป็นพันธุ์ปลาที่ราคาไม่ค่อยดี ถึงจะกู้ขึ้นมาได้สี่สิบห้าสิบจิน แต่เฉลี่ยแล้วตกจินละแค่สิบกว่าหยวนเท่านั้น

“ฮ่าๆ จริงๆ แบบนี้ก็ไม่เลวนะ เบ็ดตะกร้าหนึ่งยังไงก็หาได้ตั้งหลายร้อยหยวน” หลี่อวิ๋นกับอวี๋หยางได้แต่ปลอบใจตัวเองแบบนั้น

“อืม ก็พอได้อยู่” ทุกคนส่งเสียงเออออตาม

ตะกร้าสุดท้ายถึงคิวของอวี๋หยาง ผลงานยิ่งน่าผิดหวังเข้าไปใหญ่

ตะกร้านี้ตกปลาได้แค่สองตัว สภาพดูน่าเวทนากว่ารอบของหลี่อวิ๋นเสียอีก

“เอ่อ… ดูท่าวันนี้ฉันจะดวงกุดที่สุดซะแล้วสิ” อวี๋หยางหัวเราะแห้งๆ แก้เก้อ

“ไม่เป็นไรหรอก มีของที่อาซิงกู้ขึ้นมาก่อนหน้านี้ค้ำยันไว้อยู่ ขอแค่ภาพรวมพวกเราไม่ขาดทุนก็พอแล้ว” หลี่ซิงกั๋วเดินเข้าไปตบไหล่เขาเบาๆ เพื่อปลอบใจ

หลังจากงานกู้เบ็ดราวจบลง แต่ละคนก็ช่วยกันจัดเก็บตะกร้าที่กู้ขึ้นมาให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว เพราะเดี๋ยวต้องกู้อวนติดตาต่อ พื้นที่บนดาดฟ้าเรือจำเป็นต้องเคลียร์ให้โล่ง

“ลุงรอง เวลาพอเหมาะแล้วนะ พวกเราควรไปกู้อวนติดตาได้หรือยังครับ” หลี่ซิงชำเลืองมองเวลา พอดีสี่โมงครึ่ง จึงเอ่ยถามลุงรอง

“กู้เลย” ลุงรองตอบกลับ

พอเรือแล่นมาถึงตำแหน่งที่วางอวนติดตาไว้ หลี่ซิงกั๋วก็เปิดเครื่องกว้านอย่างชำนาญ เครื่องกว้านตัวนี้ติดมาได้ถูกจังหวะจริงๆ ครั้งนี้ได้ใช้งานคุ้มค่าเสียที

“เจ้าหนูอาลี่ หลี่อวิ๋น พวกแกสองคนคุมเรือนะ ฉันจะกู้อวนเอง หลี่ซิง อวี๋หยาง พวกแกถอยไปข้างหลังหน่อย คอยแกะปลาออกจากอวน” หลี่ซิงกั๋วผู้เป็นลุงรองจัดแจงแบ่งหน้าที่อย่างฉับไว

สิ้นเสียงพูด หลี่ซิงกั๋วก็คว้าตะขอเกี่ยวทุ่นลอยขึ้นมาจากผิวน้ำที่กระเพื่อมไหวอย่างคล่องแคล่ว แล้วเอาไปคล้องเข้ากับเครื่องกว้าน อาศัยแรงดึงอันมหาศาลของเครื่องยนต์ ค่อยๆ ดึงอวนขึ้นมาอย่างไม่เร่งร้อน

อวนจมลงไปถึงก้นทะเลลึกมาก แถมยังมีกระแสน้ำไหลวนเวียนตลอดเวลา ขืนให้คนออกแรงดึงกันเอง มีหวังได้เหนื่อยจนหลังแทบหักเป็นแน่

ขณะที่อวนค่อยๆ ถูกดึงขึ้นมา พอหัวอวนโผล่พ้นน้ำ ทุกคนก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นว่ามีปลาติดอยู่เต็มพรืด พอมองดูดีๆ กลับเป็นปลาเก๋าล้วนๆ กะดูแล้วหนักตัวละประมาณสี่ถึงห้าจินได้

“เปิดหัวสวยเว้ย ลางดีสุดๆ ไปเลย!” หลี่ซิงกั๋วตะโกนอย่างตื่นเต้นอยู่ข้างๆ จากนั้นก็ไม่ลังเล เร่งเครื่องกว้านให้สาวอวนเร็วขึ้นทันที

คราวนี้ล่ะกลายเป็นโจทย์ยากของหลี่ซิงเข้าแล้ว พอเครื่องกว้านเริ่มทำงาน อวนก็ลอยขึ้นมาด้วยความเร็วคงที่ แต่เขาไม่เคยเรียนรู้วิธีแกะปลาพวกนี้มาก่อนเลย อีกทั้งเนื้ออวนติดตายังซ้อนทับกันหลายชั้นจนพันกันยุ่งเหยิง เขาคลำงมอยู่นานจนเหงื่อท่วมหัว แต่กลับแกะปลาไม่ออกเลยสักตัวเดียว

หันไปมองฝั่งอวี๋หยาง ถึงจะง่วนอยู่คนเดียวเหมือนกัน แต่อาศัยประสบการณ์ที่เคยสั่งสมมา จึงยังพอถูไถจัดการไปได้

อาลี่เห็นท่าทางเก้ๆ กังๆ ของหลี่ซิงก็ร้อนใจ รีบกระโดดมาช่วยบนดาดฟ้าเรือทันควัน แต่ใครจะไปนึกว่าเจ้าตัวจะออกแรงจนแทบหมดก๊อกแล้วยังแกะปลาไม่ออกสักตัวเดียวเช่นกัน

“พวกแกสองคนทำไมทึ่มแบบนี้นะ แกะปลาเขาไม่ได้ทำกันแบบนั้น” หลี่ซิงกั๋วทนดูไม่ไหว จนปัญญาต้องค่อยๆ ปลดอวนออกจากเครื่องกว้าน แล้วเอาไปเกี่ยวกับตะขอกราบเรือแทน ก่อนจะลงมือสอนทั้งสองคนด้วยตัวเองอย่างใจเย็น

“มันต้องค่อยๆ ไล่ไปทีละชั้น เริ่มแกะจากตรงหัวปลาก่อน ทำแบบนี้เนื้อปลาจะไม่ช้ำ แถมยังปลดออกจากอวนได้ง่ายกว่า…”

พอหลี่ซิงกั๋วอดทนสอนจนจบ ก็รู้สึกเหนื่อยใจขึ้นมาตงิดๆ เขานึกในใจว่า รู้งี้ให้หลี่อวิ๋นมาแกะตั้งแต่แรกก็หมดเรื่องแล้ว สองคนตรงหน้านี้ไม่ประสีประสาเรื่องแกะปลาเอาเสียเลย

“อาซิง แกไปสาวอวน จำไว้ว่าห้ามใช้แรงกระชาก ให้ดึงตามแนวอวน เจ้าหนูอาลี่ แกไปเปลี่ยนตัวกับพี่อวิ๋นของแก ให้เขามาช่วย แล้วแกไปคุมเรือแทน” หลี่ซิงกั๋วคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปรับเปลี่ยนการแบ่งงานใหม่

พอเปลี่ยนหน้าที่แบบนี้ ขั้นตอนการทำงานทั้งหมดก็ลื่นไหลขึ้นทันตาเห็น

อาจเป็นเพราะดวงของหลี่ซิงดีจนน่าตกใจ หรือไม่ก็เพราะอวนใหม่เอี่ยมผืนนี้มีเสน่ห์ดึงดูดปลาเป็นพิเศษ จำนวนปลาที่ติดขึ้นมาหลังจากนั้นมากมายจนแม้แต่หลี่ซิงกั๋ว หลี่อวิ๋น และอวี๋หยางที่มีประสบการณ์สูงยังแทบจะรับมือไม่ทัน

ปลาที่ติดอวนขึ้นมามีหลากหลายสายพันธุ์มาก ชนิดที่เยอะที่สุดคือปลาลิ้นหมา นอกจากนั้นยังมีปลาจาน ปลากะรังหัวโขน แล้วก็ปลาจวดขาว ยิ่งไปกว่านั้น ในอวนยังมีปูทะเลกับปูม้าติดปนขึ้นมาอีกด้วย ทุกคนวุ่นวายกันจนหัวหมุน กระทั่งเวลาจะมัดก้ามปูก็แทบจะไม่มี

หลี่ซิงกั๋วกับอีกสองคนทำงานกันจนเหงื่อไหลไคลย้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากหยดแหมะๆ เปียกชุ่มไปทั้งเสื้อ หลี่ซิงเห็นภาพนั้นแล้วก็จนใจ ได้แต่วางมือจากการสาวอวนชั่วคราว แล้วปรี่เข้ามาช่วยมัดก้ามปู

“อาซิง คราวนี้ได้ของเยอะจนน่าทึ่งเลยว่ะ!” อวี๋หยางยกมือปาดเหงื่อเม็ดโป้งบนหน้าผาก พลางตะโกนด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด

อวนแค่สั้นๆ ไม่กี่สิบเมตร พวกเขากลับต้องใช้เวลาไปกว่าสิบนาทีกว่าจะเก็บได้เกินครึ่ง หากใช้ความเร็วระดับนี้กว่าจะเก็บอวนที่เหลืออีกตั้งสองพันเมตรจนหมด เกรงว่าจะต้องโต้รุ่งยันเช้าวันพรุ่งนี้จริงๆ แน่

“พี่เขย ไม่แน่ว่าอาจจะมีแค่อวนนี้ตาข่ายเดียว…”

หลี่ซิงเพิ่งอ้าปากพูดยังไม่ทันขาดคำ นอกเหนือจากอาลี่ที่กำลังตั้งสมาธิขับเรืออยู่ อีกสามคนที่เหลือก็พร้อมใจกันตวัดสายตาพิฆาตมองมาทางเขาทันที แววตาเต็มไปด้วยการปราม หลี่ซิงรู้ตัวได้ทันท่วงที จึงรีบหุบปากลงอย่างว่าง่าย

ทุกคนเริ่มเดินเครื่องกว้านใหม่อีกครั้ง เห็นปลาลิ้นหมาติดอยู่บนอวนแน่นขนัดเช่นเคย ปลาชนิดนี้ค่อนข้างจัดการง่าย แกะออกจากอวนไม่ยากและไม่ค่อยเปลืองที่ ทว่าปลากะรังหัวโขนกับปลากระเบนนี่สิที่ยุ่งยากกว่ามาก ทั้งสองชนิดมีพิษ เวลาแกะต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ถ้าเผลอโดนทิ่มตำเข้า ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแน่

ที่น่าทั้งขำทั้งโมโหที่สุดคือ ดันมีหอยสังข์ทะนานติดอวนขึ้นมาด้วย หอยพวกนี้ดันกลืนเนื้ออวนเข้าไปในเนื้อตัวเอง ออกแรงดึงอย่างไรก็ไม่ออก ดูท่าทางซื่อบื้อพิลึก

“อาซิง มาช่วยยกปลาพวกนี้ลงไปไว้ในห้องใต้ท้องเรือก่อนเร็ว” หลี่ซิงกั๋วตะโกนเรียก

อวนยาวแค่ 70 เมตร กลับต้องใช้เวลาเก็บไปถึงสามสิบนาทีเต็ม ทุกคนอดอุทานออกมาไม่ได้ แม่เจ้า ถ้าช้าแบบนี้ อวน 30 ผืนไม่ต้องกู้กันยันเช้าวันพรุ่งนี้เลยเรอะ

ทุกคนต่างคิดในใจว่า อวนผืนที่สองของน่าจะได้น้อยลงมาหน่อย แต่ใครจะไปนึกว่า พออวนผืนที่สองโผล่พ้นน้ำขึ้นมา ทุกคนเพ่งมองดูแล้ว ปลาที่ติดอยู่กลับไม่ได้ลดน้อยลงไปเลยสักนิด

“อาซิง ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแน่ๆ นะ แค่อวนผืนเดียวก็ปาเข้าไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ถึงพวกเราจะมือเป็นระวิงไม่หยุดพักเลย กว่าจะเก็บหมดก็ต้องใช้เวลาตั้งสิบกว่าชั่วโมงเชียวนะ”

หลี่อวิ๋นแกะปลาจากอวนผืนแรกเสร็จ สองมือก็สั่นระริกเล็กน้อย พลางมองดูอวนผืนที่สองตรงหน้าแล้วรู้สึกขนหัวลุก ปวดประสาทขึ้นมาทันที

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง