บทที่ 78 อวนติดตาได้ผลผลิตล้นหลาม

“ลุงรอง พี่ใหญ่ พี่เขย ช่างมันก่อนเถอะ รีบสาวอวนขึ้นมาให้หมดในคราวเดียวเลยดีกว่า

พวกพี่เห็นปลาตัวไหนมีราคาก็ค่อยปลดออกมาก่อน ส่วนที่เหลือไม่ต้องไปเสียเวลาปลด โยนกองไว้บนดาดฟ้าเรือเลย กลับถึงบ้านแล้วค่อยว่ากัน”

หลี่ซิงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

หลี่ซิงกั๋วกับอีกสองคนมองปลากองพะเนิน แม้ในใจจะรู้สึกลังเลเสียดายอยู่บ้าง

แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ ทำได้เพียงพยักหน้าเห็นพ้อง แล้วก้มหน้าก้มตาช่วยกันปลดอวนต่อไป

หลี่ยวิ๋นตะโกนบอกให้อาลี่หยุดเรือก่อน ทุกคนช่วยกันปูผืนผ้ารองอวนแผ่ไว้บนดาดฟ้าเรือ

ทำแบบนี้จะได้วางอวนที่กู้ขึ้นมาทับลงไปได้ทันที สะดวกและรวดเร็วขึ้นเยอะ

ผลผลิตจากอวนผืนที่สองถือว่างดงามมาก นอกจากปลาพื้นๆ ราคาไม่แพงแล้ว ยังติดปลาวัวหินมาอีกหกตัว

แต่ละตัวหนักถึงสี่ห้าจิน หลี่ซิงกั๋วค่อยๆ ปลดพวกมันออกมาอย่างระมัดระวัง จัดการหักเงี่ยงพิษที่โคนหางออกอย่างรวดเร็วก่อนโยนลงห้องขังปลาเป็น

เงี่ยงของปลาวัวหินถ้าโดนทิ่มตำเข้าล่ะก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย ต้องระวังเป็นพิเศษ

ผืนที่สามยิ่งน่าสนใจกว่าเดิม เพราะดันติดหอยมะพร้าวขึ้นมาอีกห้าหกตัว แถมยังเป็นพวกที่เขมือบเนื้อปลาบนเนื้ออวนจนมุดเข้าไปอยู่ในเปลือกเสียด้วย

ผืนที่สี่ได้ปลาเก๋ามาสามตัว ขนาดไม่เล็กเลย ตัวละห้าหกจิน เป็นของทำเงินอย่างแท้จริง

จังหวะนั้นเอง หลี่ยวิ๋นก็สลับตัวกับหลี่ซิง ให้เขามาช่วยปลดปลาแทน ส่วนอวี๋หยางก็ไปเปลี่ยนมือกับอาลี่เพื่อคุมพวงมาลัยเรือ

ทำแบบนี้ทุกคนจะได้สลับกันพักเหนื่อยไปในตัว

พอไม่ต้องคอยกู้ไปปลดปลาไปพร้อมกัน ความเร็วในการสาวอวนก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผืนหนึ่งใช้เวลาแค่สี่ห้านาทีก็เสร็จเรียบร้อย

“อาซิง ผืนนี้มีปลาจานแดงติดมาเพียบเลยว่ะ” หลี่ยวิ๋นกับอาลี่มองปลาจานแดงบนผืนอวนแล้วอดเสียดายไม่ได้

เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าปลาจานแดง ถ้าเป็นปลาเป็นกับปลาตาย ราคาต่างกันลิบลับ

“พี่ใหญ่ อาลี่ มันช่วยไม่ได้จริงๆ ถ้าขืนมัวแต่ปลดกันทีละตัวแบบนี้ คืนนี้พวกเราคงไม่ต้องกลับบ้านกันพอดี

ไม่เห็นเหรอว่าลุงรองแอบทุบขาแก้เมื่อยอยู่ตรงนั้นแล้วน่ะ” หลี่ซิงพูดอย่างจนใจ

หลี่ยวิ๋นกับอวี๋หยางมองตามสายตาของหลี่ซิงไป แล้วก็แอบสบตากันยิ้มๆ

พอกู้มาถึงผืนที่เจ็ด จำนวนกุ้งมังกรก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แถมอวนก็เริ่มมีรอยฉีกขาดจากการเกี่ยวติด

“ไซเรบ้อ กุ้งมังกร ติดมาตั้งหลายตัวแน่ะ!”

หลี่ยวิ๋นตะโกนลั่นด้วยความตื่นเต้น

เดิมทีเขาไม่ได้หวังว่าจะเจอกุ้งมังกรล้นอวนอย่างที่อวี๋หยางพูดไว้ด้วยซ้ำ แค่ติดมาไม่กี่ตัวก็ดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว

“อาซิง เจ้าหนูอาลี่ มาช่วยกันปลดกุ้งมังกรเร็วเข้า”

หลี่ซิงกั๋วส่งเสียงเรียกทั้งสองคน

“ครับ ลุงรอง”

หลี่ซิงกับอาลี่ขานรับพร้อมกัน มือไม้ขยับไม่หยุด พอเห็นปลาคุณภาพดีก็รีบช่วยกันแกะออกมาทันที

“พี่ใหญ่ ได้กุ้งมังกรกี่ตัวแล้ว” อวี๋หยางซึ่งขับเรืออยู่ทางหัวเรือตะโกนถาม เสียงเครื่องกว้านดังกลบจนมองเห็นไม่ชัด

“ตอนนี้ได้สิบกว่าตัวแล้ว!”

หลี่ยวิ๋นไม่ได้ยินเสียงถามเพราะเครื่องกว้านเสียงดัง แต่หลี่ซิงกั๋วเป็นคนตะโกนตอบกลับไปแทน

ที่น่าทึ่งคือ แค่อวนสามผืนนี้ ติดกุ้งมังกรขึ้นมามากถึงแปดสิบกว่าตัว

เฉลี่ยแล้วผืนหนึ่งมีกุ้งมังกรติดมาถึงสามสิบตัว

จำนวนนี้มันน่าเหลือเชื่อเกินไป จนอดคิดไม่ได้ว่าพื้นทะเลแถบนี้เต็มไปด้วยฝูงกุ้งมังกรหรืออย่างไร

จากนั้นผืนที่สิบและสิบเอ็ดก็ยังมีกุ้งมังกรติดมาเรื่อยๆ เพียงแต่จำนวนเริ่มลดน้อยลง

กระทั่งผ่านผืนที่สิบสองไป กุ้งมังกรก็เหมือนจะอันตรธานหายวับไปกับตา ไม่มีโผล่มาให้เห็นอีกเลย

แม้จะไม่มีกุ้งมังกรแล้ว แต่สัตว์น้ำชนิดอื่นกลับติดขึ้นมาแทนกันเป็นขบวน

อย่างเช่นผืนตรงหน้านี้ อยู่ๆ ก็ติดปลาหน้าตาคล้ายปลาตาเดียวมาหลายตัว

“พี่ใหญ่ ปลาตาเดียวตัวนี้โคตรใหญ่เลย”

หลี่ซิงออกแรงแกะตัวหนึ่งออกมา ขนาดของมันใหญ่แทบจะเท่ากะละมังล้างหน้า

อาลี่เห็นเข้าก็กระตุกมุมปากแล้วพูดว่า “พี่ พี่ชักจะเลอะเลือนกว่าผมแล้วนะเนี่ย

ทะเลบ้านเราแถบนี้แทบไม่มีปลาตาเดียวตามธรรมชาติหรอก ตัวที่พี่ถืออยู่น่ะคือปลาลิ้นหมาต่างหาก

แค่หน้าตามันคล้ายปลาตาเดียวแค่นั้นเอง”

หลี่ซิงยื่นหน้าเข้าไปมองสำรวจอย่างละเอียด แต่ก็มองไม่ออกอยู่ดีว่ามันต่างจากปลาตาเดียวตรงไหน

ถึงอย่างนั้นเขาก็ขี้เกียจจะคิดให้ปวดหัว ยังไงเสียก็เข้ามาติดอวนตัวเองแล้ว ย่อมเป็นผลผลิตของตัวเองทั้งนั้น

“งั้นพี่ลองถามแกดู ปกติปลาตาเดียวที่เรากินกันมาจากไหน” หลี่ซิงหันไปถามอาลี่

“น่าจะมาจากฟาร์มเลี้ยงแถบไต้หวันมั้งครับ

ผมเคยดูในข่าว เห็นชาวประมงเพาะเลี้ยงปลาตาเดียวกันเยอะแยะเลย” อาลี่ตอบอย่างจริงจัง

“อืม ใช้ได้นี่ รู้เยอะกว่าพี่แกซะอีกนะเนี่ย” หลี่ซิงเอ่ยปากชมพร้อมรอยยิ้ม

วันนี้จับสัตว์น้ำสายพันธุ์ใหม่ๆ ได้ไม่น้อยเลยจริงๆ อวนสองสามผืนถัดมา ส่วนใหญ่ที่ติดขึ้นมาคือปลาหน้าวัว

ปลาหน้าวัวหรือที่เรียกกันว่าปลาหนังหนา ราคาไม่ค่อยแพง ตกจินละสิบกว่าหยวนเท่านั้น

แต่นิสัยของพวกมันชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง เวลาจับได้ทีจึงมักจะได้มาเป็นกอบเป็นกำ

อย่างผืนนี้ผืนเดียวก็ติดมาหลายสิบตัว เฉลี่ยตัวละสามถึงสี่จิน

“อาซิง โชคดีจริงๆ ที่เราติดตั้งเครื่องกว้านมาด้วย

ไม่อย่างนั้นผลผลิตถล่มทลายขนาดนี้ ถ้าใช้แรงคนดึงอย่างเดียว คงสาวอวนพวกนี้ไม่ขึ้นแน่ๆ”

หลี่ยวิ๋นสาวอวนอย่างคล่องแคล่ว พลางเอื้อมมืออีกข้างไปจุดบุหรี่สูบอย่างชำนาญแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกทึ่ง

เดิมทีหลี่ยวิ๋นกะจะอาศัยช่วงที่สาวอวนคุยเล่นกับหลี่ซิงแก้เมื่อยสักหน่อย

แต่ทว่าในวินาทีถัดมา สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นสัตว์น้ำตัวใหม่ที่โผล่ขึ้นมาบนเนื้ออวน

ถึงกับต้องหลุดปากอุทานด้วยความตกตะลึง “พระเจ้าช่วย ฉลามกบตัวเบ้อเริ่มเลย!”

หลี่ซิงได้ยินเสียงร้องก็สะดุ้ง รีบเงยหน้าขึ้นเพ่งมองดู แล้วก็ต้องยืนอึ้งกับภาพตรงหน้าเช่นกัน

ฉลามกบตัวนั้นลำตัวยาวเหยียด กะดูคร่าวๆ น่าจะยาวถึงราวสองเมตร ขนาดตัวใหญ่โตอย่างน่าตกใจ

ฉลามกบเป็นสัตว์ทะเลที่แปลกประหลาดมาก มันมีความสามารถคล้ายกิ้งก่าคาเมเลียน

สามารถเปลี่ยนสีผิวของตัวเองให้กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมรอบตัวได้

ไม่เพียงเท่านั้น ตับของมันยังนำไปสกัดทำน้ำมันตับปลาได้ด้วย ในท้องตลาดถือว่ามีมูลค่าสูงทีเดียว

“รอบนี้รวยเละแน่ แค่ฉลามกบตัวนี้ตัวเดียว เผลอๆ ขายได้ถึงสี่พันหยวนเลยนะเนี่ย”

หลี่ซิงกั๋วตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ รีบลงมือปลดฉลามกบออกจากตาข่ายอย่างว่องไว

ทว่าพอดึงทุ่นลอยปลายอวนขึ้นมาเรียบร้อยแล้ว

หลี่ซิงกั๋วกลับพึมพำด้วยสีหน้าเซ็งๆ “ทำไมมีแค่ตัวเดียวเนี่ย หมดแล้วเรอะ!”

“ลุงรอง ถ้าติดมาเยอะขนาดนั้นทุกผืน พวกเราคงต้องทำงานยันดึกดื่นค่อนคืนแหงๆ

แค่นี้ผมยังแอบเสียใจอยู่เลยเนี่ยว่าซื้ออวนมาเยอะเกินไป” หลี่ซิงพูดพลางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

“พูดจาเหลวไหลน่า ถ้าทุกผืนได้เยอะขนาดนี้ ข้ายังอยากจะลงอวนเพิ่มอีกด้วยซ้ำ

ต่อให้ต้องทำงานทั้งคืนเพื่อกู้อวนติดตา มันก็คุ้มยิ่งกว่าคุ้มโว้ย” หลี่ซิงกั๋วพูดอย่างกระตือรือร้นและเปี่ยมไปด้วยความหวัง

หลี่ยวิ๋นได้ยินคำพูดของลุงรองก็ได้แต่แอบบ่นอุบในใจ จะให้กู้อวนติดตากันทั้งคืนเนี่ยนะ ความคิดนี้มันบ้าชัดๆ

“อาลี่ เราสองคนไปเปลี่ยนเวรกับพี่เขยแกเถอะ จะได้แล่นเรือกลับบ้านกัน” หลี่ยวิ๋นหันไปบอกอาลี่

อาลี่ขานรับแล้วเดินตามพี่ใหญ่ไปช่วยกันกลับลำเรือ มุ่งหน้าแล่นตรงกลับบ้าน

ในเวลาเดียวกัน หลี่ซิงกั๋ว อวี๋หยาง และหลี่ซิง ทั้งสามคนก็ไม่ได้อยู่เฉย รีบจัดแยกปลาและสัตว์น้ำที่ปลดออกมาบนเรือ

“อาซิง พี่บอกแล้วใช่ไหมล่ะ ว่ากุ้งมังกรล้นอวนจริงๆ ด้วย” อวี๋หยางเอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

“จริงแท้แน่นอนเลยพี่เขย ไว้คราวหน้าเกาะเล็กนี่ตั้งชื่อว่าเกาะกุ้งมังกรไปเลยเป็นไง”

หลี่ซิงตอบกลับอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขจากผลผลิตที่ได้มาอย่างงดงามเต็มลำเรือ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง