บทที่ 79 มุ่งหน้ากลับบ้าน

ผ่านไปพักใหญ่ หลี่ซิงเงยหน้าขึ้นขณะกำลังคีบบุหรี่สูบ แล้วสังเกตเห็นว่าเส้นทางขากลับดูไม่ค่อยคุ้นตา

เขาจึงรีบถามขึ้นว่า “พี่ใหญ่ พวกเรากำลังจะไปไหนกันเนี่ย”

“กลับท่าเรือหมู่บ้าน

วันนี้ได้ของมาเยอะเกิน ถ้าให้พวกเรามานั่งปลดอวนกันเอง ไม่รู้จะต้องง่วนกันไปจนถึงกี่โมง

พี่เลยกะว่าจะให้พี่สะใภ้แกช่วยหาคนมาช่วยปลดปลาหน่อย” หลี่ยวิ๋นอธิบาย

หลี่ซิงแอบชื่นชมในใจ พี่ใหญ่เราฉลาดขึ้นแล้วแฮะ รู้จักจ้างคนมาช่วยปลดอวน ไม่ตระหนี่ถี่เหนียวเหมือนแต่ก่อนแล้ว

ตอนนี้หนึ่งทุ่มแล้ว ดูจากความเร็วเรือ กว่าจะถึงท่าเรือคงราวๆ สองทุ่ม

พอยิ่งใกล้ถึงท่าเรือ เรือลำอื่นก็เริ่มหนาตาขึ้น

ทุกคนต่างเร่งกลับเข้าฝั่งในช่วงเวลานี้ หลี่ซิงตาไว เหลือบไปเห็นเหล่าหวังเข้าพอดี

เหล่าหวังลงขันวิ่งเรือร่วมกับน้องชายตัวเอง

พอเหล่าหวังเห็นว่าเป็นเรือของพวกหลี่ซิง ก็ชะลอความเร็วลง

เรือค่อยๆ เทียบเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างสงสัย “ซิงกั๋ว อาซิง ปกติพวกนายเทียบท่าที่ตำบลไม่ใช่เหรอ วันนี้ทำไมกลับมาที่นี่ล่ะ”

“ลุงหวัง วันนี้พวกเราลงอวนติดตา ได้ของเกินคาดไปหน่อย ปลาติดอวนเยอะเกินจนปลดกันไม่ไหว ก็เลยกะว่าจะกลับมาปลดของที่ท่าเรือหมู่บ้านครับ” หลี่ซิงตอบ

“ได้ของเยอะไหมล่ะ” เหล่าหวังถามต่อ

“เดี๋ยวถึงท่าเรือแล้วค่อยคุยกันดีกว่าครับ” หลี่ซิงบอก

เหล่าหวังเป็นคนดี เคยช่วยเหลือเขาอยู่หลายเรื่อง จะปิดบังก็กระไรอยู่ อีกอย่าง ของเยอะขนาดนี้ยังไงก็ปิดไม่มิด

ยังไม่ทันถึงท่าเรือ หลี่ซิงก็รีบควักโทรศัพท์มือถือต่อสายหาที่บ้าน “พี่สะใภ้ พี่กับพี่สาวช่วยหาคนมาช่วยปลดปลาให้หน่อยสักสองคน ใช่ เรือพวกผมจะเทียบที่ท่าเรือหมู่บ้านเนี่ยแหละ”

พูดจบ เขาก็วางสาย ขณะที่เรือประมงค่อยๆ เคลื่อนเข้าเทียบฝั่ง

คนจากแพรับซื้อสองสามคนมองเห็นเรือของหลี่ซิงแต่ไกล ทว่าไม่มีใครกระตือรือร้นเดินเข้ามาทักสักคน

พวกเขารู้ดีแก่ใจว่าของของไอ้หนุ่มนี่ไม่เคยคิดจะขายให้พวกเขาอยู่แล้ว ก็เลยไม่ได้สนใจอะไร

ส่วนเหล่าหวังนั้นรวดเร็วทันใจ พอจอดเรือตัวเองเสร็จ แม้แต่ปลาบนเรือก็ยังไม่สนใจ รีบวิ่งแจ้นตรงมาที่เรือของหลี่ซิงทันที

พอเขาก้าวขึ้นมาบนเรือของหลี่ซิง แล้วเห็นปลาเรียงรายแน่นเอี้ยดเต็มดาดฟ้าเรือ ก็ถึงกับร้องลั่นออกมาด้วยความตกใจ “พระเจ้า!

อวนติดตามันได้ของเยอะขนาดนี้เลยเรอะ

แม่เจ้า ถ้าพวกนายปลดปลาพวกนี้หมด ไม่ปาเข้าไปสามสี่พันจินเลยเหรอเนี่ย”

“ลุงหวัง ไม่ได้เวอร์ขนาดนั้นหรอกครับ พอดีรอบนี้พวกเราลงอวนติดตาไปตั้ง 30 ผืนน่ะ” หลี่ซิงอธิบาย

“โห เอาเข้าไป! ฉันยังแอบคิดว่าวันนี้ตัวเองออกเรือได้ของเยอะแล้วนะเนี่ย พอมาเทียบกับพวกนาย กลายเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วไปเลย” เหล่าหวังอดที่จะอุทานซ้ำๆ ไม่ได้

เมื่อเห็นท่าทีตื่นตะลึงของเหล่าหวัง อาลี่กับอวี๋หยางก็แอบขำอยู่ในใจ แต่ต้องพยายามกลั้นไว้ ไม่กล้าแสดงอาการหัวเราะออกมา

ถ้าเหล่าหวังคนนี้ได้เห็นพวกของทะเลราคาแพงระยับที่พวกเขาแอบปลดเก็บไว้ก่อนหน้านี้ มีหวังคงอิจฉาจนอยากกระโดดน้ำทะเลตายแน่ๆ

พวกคนจากแพรับซื้อเริ่มสังเกตเห็นว่าทางนี้ดูมีอะไรผิดปกติ จึงค่อยๆ ทยอยเดินเข้ามามุงดูเพื่อคลายความสงสัย

พอยื่นหน้าเข้ามามองใกล้ๆ สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนเป็นตกตะลึง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเซ็งสุดขีด

ในใจต่างพากันคิดว่า ปกติของของหลี่ซิงไม่เคยขายให้พวกตนเลย คราวนี้ต้องมายืนมอง “หมูชิ้นโต” วางล่อตาล่อใจอยู่ตรงหน้า แต่กลับได้แค่อ้าปากค้างกินไม่ได้ รสชาตินี้มันช่างน่าอึดอัดใจเสียจริง

“อาลี่ นายไปเอามอเตอร์ไซค์ที่บ้านพี่ใหญ่ แล้วขี่ไปที่ร้านพี่ลี่เอารถซาเล้งกลับมาก่อนนะ บอกเขาด้วยว่าวันนี้ของจะเอาไปส่งช้าหน่อย” หลี่ซิงสั่งการ

“เข้าใจแล้วพี่” อาลี่รับคำแล้วรีบวิ่งไปจัดการทันที

ฝ่ายจางอวิ๋นหาคนมาช่วยไม่ได้ จึงรีบพาหลี่หลิงตรงมาที่ท่าเรือ คิดว่าจะลองหาคนแถวนี้มาช่วยลงแรงดู

“อาซิง เวลานี้หาคนยากจัง ให้พี่ลองตะโกนเรียกคนแถวท่าเรือมาช่วยดีไหม”

จางอวิ๋นพูดพลางเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ต้องชะงักอึ้งไปทันที เมื่อเห็นสัตว์ทะเลกองพะเนินแน่นเอี้ยดเต็มดาดฟ้าเรือ

“พี่สะใภ้ ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวผมเรียกคนเอง”

หลี่ซิงพูดจบก็ควักมือถือออกมาต่อสายทันที

“เหล่าจ้าว รีบตามเถ้าแก่จางมาช่วยฉันปลดปลาที่ท่าเรือหน่อยเร็ว”

เหล่าหวังหลังจากชั่งปลาบนเรือตัวเองเสร็จแล้ว ก็น้ำใจงามเดินขึ้นมาช่วยลงแรงบนเรือด้วยอีกคน

คนอื่นๆ ที่ท่าเรือเห็นเรือลำนี้มีคนมะรุมมะตุ้มกันครึกครื้น ก็อดสงสัยไม่ได้ “เกิดอะไรขึ้นน่ะ ทำไมบนเรือลำนั้นคนเยอะจัง”

“นั่นมันเรือบ้านอาซิง ได้ยินว่าจับปลาได้เต็มลำจนล้นห้องเย็นอีกแล้ว นี่ไงถึงต้องจ้างคนมาช่วยปลดปลาตั้งหลายคน”

“ฉันได้ยินมาว่ามีแต่ของดีราคาแพงทั้งนั้นเลยนะ กะดูแล้วน่าจะมีหลายพันจินเชียวแหละ”

“เฮ้อ ทำไมคนเราหาเงินมันถึงได้ง่ายดายขนาดนี้นะ ออกทะเลหาเช้ากินค่ำเหมือนกันแท้ๆ ดูเขาสิ ทั้งซื้อรถทั้งสร้างบ้านหลังโต เทียบกันไม่ติดจริงๆ”

“ได้ยินว่าพวกอาซิงเพิ่งควักเงินอีกตั้งหลายแสนสั่งต่อเรือลำใหญ่ เก่งกาจกันจริงๆ เลย”

“ในเมื่อเรือพวกเขาจอดอยู่ที่ท่าเรือหมู่บ้านเรา พรุ่งนี้พวกเราลองขับเรือตามไปดูดีไหมว่าอาซิงเขาไปจับปลากันตรงไหน” ชายคนหนึ่งเสนอขึ้นมา

พอคำนี้หลุดออกมา พวกผู้หญิงที่ยืนคุยกันอยู่แถวนั้นเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบพากันเดินเลี่ยงออกไปอย่างรวดเร็ว

บนเรือมีคนช่วยเยอะ ทุกคนต่างลงมือปลดอวนกันอย่างคล่องแคล่วว่องไวพลางคุยกันอย่างออกรส

ผ่านไปไม่นาน อาลี่ก็ขี่ซาเล้งบึ่งกลับมาอย่างกระหืดกระหอบ พลางตะโกนบอก “พี่ พี่ลี่บอกว่าไม่ต้องรีบ ดึกแค่ไหนเขาก็จะรอรับของ!”

“เจ้าหนูอาลี่ หลี่ซิง พวกแกสองคนช่วยกันยกปลาที่ปลดเสร็จแล้วขึ้นซาเล้งไปก่อน วางเกะกะไว้ตรงนี้มันกินที่” หลี่ซิงกั๋วออกคำสั่ง

“ครับ ลุงรอง” ทั้งสองคนขานรับพร้อมกัน

อย่างที่โบราณว่าไว้ คนเยอะพลังก็เยอะ

คนที่อยู่ตรงนี้ล้วนเป็นมือเก๋าเจนสนามกันทั้งนั้น

เมื่อเทียบกันแล้ว หลี่ซิงกับอาลี่มือยังช้ากว่า จึงเปลี่ยนมารับหน้าที่ยกของย้ายของแทน

ส่วนเหล่าจ้าวกับเถ้าแก่จาง สมัยก่อนเคยรับจ้างปลดอวนอยู่ที่ท่าเรือเป็นประจำ ฝีมือจึงคล่องแคล่วลื่นไหลราวกับสายน้ำ

เวลาค่อยๆ ผ่านไปท่ามกลางความยุ่งเหยิง ผู้คนที่มายืนมุงดูความคึกคักรอบเรือของหลี่ซิงในตอนแรกก็เริ่มทยอยแยกย้ายกันไปทีละน้อย

เหลือเพียงคนกลุ่มเล็กๆ ไม่กี่คนที่ยังปักหลักอยู่เพราะความอยากรู้อยากเห็น อยากจะเห็นกับตาว่าการออกทะเลเที่ยวนี้จะได้ของกลับมามากน้อยแค่ไหน

หลี่ซิงกับอาลี่ช่วยกันขนปลาชุดแรกไปส่งที่ตำบลก่อน จากนั้นก็ไม่ยอมหยุดพัก รีบบึ่งรถกลับมารับของรอบต่อไปทันที

ในที่สุด ปลาก็ถูกปลดออกจากอวนจนหมดเกลี้ยง

คนที่มาช่วยเห็นว่างานเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว จึงเตรียมตัวจะแยกย้ายกลับบ้าน

หลี่ซิงเห็นดังนั้นก็รีบก้าวเข้าไปขวางไว้

เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบเงินออกมาแล้วยื่นให้ทีละคน

“อย่าทำแบบนี้เลย อาซิง พวกเราก็แค่มาช่วยหยิบจับนิดหน่อยเอง”

“หยุดเลยนะ! ถ้าไม่รับเงิน ก็แปลว่าคราวหน้าไม่อยากมาช่วยผมแล้วล่ะสิ รีบรับไปเถอะ แล้วหยิบปลาวัวติดมือกลับไปบ้านคนละตัวด้วย” หลี่ซิงว่า

“ไม่ใช่หรอก อาซิง นายให้เยอะเกินไปแล้ว”

“เอาละๆ วันนี้ออกทะเลได้ของมาเยอะ ทุกคนก็มาร่วมรับโชคไปด้วยกันนี่แหละ วันหน้าถ้าต้องให้ช่วยอีก ค่อยว่าเรื่องราคากันใหม่ แบบนี้ตกลงไหมล่ะ”

พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ เหล่าจ้าวกับเถ้าแก่จางก็รู้ดีว่าคงปฏิเสธไม่พ้น

เถ้าแก่จางรับเงินมาพลางพูดแซวขำๆ “ขอบพระคุณเถ้าแก่ที่เมตตาขอรับ”

หลี่ซิงหัวเราะร่วนพลางแกล้งยกเท้าจะถีบ ส่วนเถ้าแก่จางก็หลบได้อย่างคล่องแคล่ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง