บทที่ 80 สมาชิกใหม่

พวกพี่ใหญ่ทั้งสามคนยังอยู่ทำความสะอาดบนเรือ ส่วนหลี่ซิงก็สตาร์ตขี่รถซาเล้งมุ่งหน้าเข้าตำบล

หลี่ซิงมองตามแผ่นหลังของชาวบ้านที่ทยอยแยกย้ายกันไปแล้วถอนหายใจยาว

เขารู้แก่ใจดีว่า สองสามวันนี้ในหมู่บ้านคงคึกคักอีกแน่ แถมพรุ่งนี้พอออกทะเล ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนคอยแล่นเรือตามก้นต้อยๆ

เฮ้อ คนเราเนี่ยนะ บางทีเก่งเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดีเอาเสียเลย มันชวนให้คนอื่นเขาอิจฉาตาร้อนได้ง่ายๆ

พอหลี่ซิงไปถึงแพรับซื้อ กู้ลี่ตาไว รีบปรี่เข้ามารับหน้าด้วยความกระตือรือร้น

มือไม้ก็ช่วยยกของลงอย่างคล่องแคล่ว พลางเอ่ยถามแบบทนรอไม่ไหว "ยังมีอีกไหมเนี่ย"

"พี่ก็นึกว่าพวกผมเป็นลูกรักของทะเลจริงๆ หรือไง กะจะให้มีของมาส่งไม่หวาดไม่ไหวเลยเรอะ" หลี่ซิงหัวเราะพลางเอ่ยแซวทีเล่นทีจริง

"ฮ่าๆ ได้ของมาขนาดนี้ ขืนพูดออกไป ใครเขาจะไม่เชื่อล่ะวะ"

กู้ลี่พูดไปพลางเบนสายตาไปมองของที่เพิ่งยกเข้ามา

ทันใดนั้น เขาก็เบิกตากว้าง อดอุทานออกมาไม่ได้ "เชี่ย ยังมีกุ้งมังกรอีกเรอะ แถมเยอะขนาดนี้เลยเนี่ยนะ!"

"อาซิง พวกนายใช้อวนติดตาคล่องเกินไปแล้วมั้ง ทำไมถึงจับได้เยอะขนาดนี้วะ" กู้ลี่มีสีหน้าประหลาดใจ แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เมื่อกี้พี่ยังแซวอยู่เลยไม่ใช่เหรอว่าผมเป็นลูกแท้ๆ ของทะเล ในเมื่อเป็นงั้น ได้เยอะหน่อยมันก็สมเหตุสมผลแล้วนี่" หลี่ซิงคุยโวอย่างหน้าชื่นตาบาน

พ่อของกู้ลี่เห็นกุ้งมังกรกองเต็มไปหมดก็พยักหน้ารับเบาๆ "หน้ามรสุมช่วงนี้ อวนติดตามันก็เข้าท่าจริงๆ นั่นแหละ แต่ก็นะ จะให้ดวงเฮงทะลุฟ้าแบบอาซิงเนี่ย มันขึ้นอยู่กับวาสนาเฉพาะตัวล้วนๆ"

จังหวะที่ทุกคนช่วยกันประคองยกปลาไหลทะเลยักษ์ตัวนั้นลงมา

ตาของพ่อกู้ลี่ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที อดอุทานอย่างทึ่งๆ ไม่ได้ "โอ้โห ตัวเบ้อเริ่มเลยเว้ย! อาซิงเอ๊ย พุงปลาตัวนี้เนี่ยของดีทั้งนั้นเลยนะ"

หลี่ซิงได้ยินดังนั้นก็แทบไม่ต้องคิด เขาวางเข่งใส่ปลาไหลทะเลไว้ข้างๆ แล้วพูดอย่างเด็ดขาดทันที "ลุง ตัวนี้พวกเราไม่ขายแล้ว เราสองคนแบ่งกันกินดีกว่า"

"ตัวนี้ขายได้ตั้งหลายตังค์นะเว้ย" กู้ลี่ได้ยินก็อดบ่นอุบอิบอย่างเสียดายไม่ได้

"ผมไม่สนเงินแค่นี้หรอก อีกอย่าง นี่ผมให้คุณลุงกิน พี่จะมาเดือดร้อนแทนทำไมเนี่ย"

หลี่ซิงพูดจบก็หัวเราะร่า ทำเอาพ่อของกู้ลี่ยิ้มจนตาหยี หัวเราะชอบอกชอบใจไปด้วย

"ปากหวานจริงนะเอ็ง มาๆ ช่วยกันก่อน มาชั่งพวกปลาเป็นก่อน ลุงเห็นแวบๆ ว่ามีปลาเก๋าเสือกับปลาเก๋าแดงด้วยนะ" พ่อของกู้ลี่หัวเราะพลางกวักมือเรียก

ถึงจะตัดปลาไหลทะเลยักษ์ตัวเด่นออกไป แต่กุ้งมังกรกับปลาเก๋าที่เหลือก็ยังดึงดูดสายตาคนในตลาดได้มากโขอยู่ดี

ในบรรดาปลาเป็นพวกนี้ ตัวที่แย่งซีนที่สุดย่อมหนีไม่พ้นฉลามกบยักษ์ตัวนั้น

ลำตัวมหึมาของมัน แค่เห็นก็ชวนให้ตกตะลึงแล้ว

โห เอาเข้าไป พอขึ้นตาชั่ง หนักตั้ง 39 จิน 2 ตำลึง

ขนาดพ่อของกู้ลี่ที่ผ่านโลกมาเยอะ เห็นฉลามกบตัวนี้แล้วยังอดออกปากชมไม่หยุด

ปลาตาเดียวมีน้ำหนักรวมราวๆ 160 จิน ปลาจานแดงก็มีอีกร้อยกว่าจิน

พอชั่งปลาเป็นเสร็จ คิวต่อไปก็ถึงกุ้งมังกร

การออกทะเลรอบนี้จับกุ้งมังกรได้ทั้งหมดร้อยกว่าตัว รวมน้ำหนักได้ 98 จิน

ปูทะเลชั่งได้ 107 จิน ปูม้า 165 จิน ปลากะพงหิน 92 จิน ปลาเก๋าประมาณ 52 จิน

ส่วนปลาลิ้นหมากับปลาวัวใส่มาเต็มๆ ยี่สิบกว่าเข่ง แต่ละเข่งหนักราวๆ หกเจ็ดสิบจิน สองอย่างนี้รวมกันได้ 1,600 กว่าจิน ซึ่งถ้าคิดเฉพาะปลาวัวอย่างเดียวก็ปาเข้าไป 826 จินแล้ว

พอชั่งน้ำหนักเสร็จ ก็เข้าสู่ขั้นตอนการคิดเงิน

เมื่อเทียบกับราคาปลาที่เคยขายมา ปกติราคาไม่ค่อยผันผวนเท่าไหร่ มีแค่ราคากุ้งมังกรที่ขยับขึ้นมาจินละ 10 หยวน

ปลาตาเดียวราคาจินละ 28 หยวน ส่วนปลาลิ้นหมากับปลาวัวราคาเท่ากัน อยู่ที่จินละ 16 หยวน

ส่วนฉลามกบยักษ์ตัวนั้น ราคายิ่งน่าประทับใจ คิดให้จินละ 120 หยวน ชวนให้ใจเต้นตึกตักทีเดียว

กู้ลี่ถือเครื่องคิดเลข กดนิ้วรัวเสียงดังแป๊กๆ แป๊บเดียวก็ได้ยอดรวมออกมา ทั้งหมด 76,800 หยวน

"อาซิง อวนติดตาของนายนี่ซื้อมาโคตรคุ้มเลยว่ะ! แค่ออกเรือวันเดียวก็ได้ค่าอวนคืนหมดแล้ว" กู้ลี่อดอุทานอย่างทึ่งๆ ไม่ได้

"ก็งั้นๆ แหละ ไม่เห็นจะเท่าไหร่เลย" หลี่ซิงแอบเก๊กอวดเก่งไปทีหนึ่ง

พอรับเงินเสร็จ หลี่ซิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รีบถามว่า "พี่ลี่ ก่อนหน้านี้พี่สะใภ้เคยบอกว่ามีลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งอยากจะลงเรือตามพวกเราไปด้วย ตอนนี้เป็นไงบ้างแล้วล่ะครับ"

"ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ นายยังไม่ได้ให้คำตอบแน่ชัด พี่สะใภ้นายก็คงเกรงใจไม่กล้าถามซ้ำ ทำไมล่ะ นี่แกคิดจะเพิ่มคนแล้วเหรอ"

"ใช่ครับ พี่เขยกับพี่สะใภ้ทางนั้นหาคนได้แล้ว อีกลำใหญ่ไม่ถึงครึ่งเดือนก็มาถึง ผมกะว่าจะหาคนมาลองลงเรือดูก่อน จะได้รู้ว่าปรับตัวเข้ากับชีวิตบนเรือไหวไหม"

พอกู้ลี่ได้ฟังหลี่ซิงพูด ก็รีบตะโกนเรียกเมียตัวเองมาทันที

เมียเขายกหูโทรศัพท์ถามไถ่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาบอกหลี่ซิงว่า "พรุ่งนี้ก็ให้เขาลงเรือไปด้วยได้เลยนะอาซิง ถ้าไอ้เด็กนี่มันไม่ประสีประสา แกไม่ต้องเกรงใจล่ะ มีอะไรก็ดุด่าได้เลย"

"พี่สะใภ้วางใจเถอะ ถ้าต้องสั่งสอนผมไม่ปล่อยไว้แน่ แต่เอาเข้าจริง ตัวผมเองก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรขนาดนั้น ความรู้ก็มีจำกัด งั้นผมทิ้งรถซาเล้งไว้ที่นี่นะ พรุ่งนี้เช้าให้เขาขี่ไปหาผมที่ท่าเรือหมู่บ้าน แบบนี้น่าจะสะดวกกว่าใช่ไหมครับ"

"ได้สิ หมู่บ้านพวกแกเขารู้จักดี เรื่องอื่นแกไม่ต้องห่วงหรอก"

จากนั้น หลี่ซิงกับพ่อของกู้ลี่ก็จัดการแบ่งปลาไหลทะเลตัวนั้นเสร็จสรรพ ก่อนที่หลี่ซิงจะพกเงินก้อนโตกลับบ้านไปด้วยความเบิกบานใจ

พอกลับถึงบ้าน หลี่ซิงก็เริ่มจัดสรรเงินที่ได้จากการออกเรือรอบนี้ ส่วนของลุงรองได้ 3,840 หยวน ส่วนของพี่ใหญ่หลี่อวิ๋น พี่เขย และพี่สะใภ้รวมกันสามคน ได้ไปทั้งหมด 32,832 หยวน

แบ่งเงินเสร็จ หลี่ซิงก็หันไปมองพี่เขยกับพี่สะใภ้พลางพูดว่า "ทางพี่ลี่เขาก็ส่งคนมาลงเรือคนหนึ่งเหมือนกัน ถ้านับดูแล้ว ฝั่งเราก็จะมีแปดคนพอดี ผมคิดว่าพรุ่งนี้ให้คนที่พี่ลี่แนะนำมาลองลงเรือก่อน พอลำใหญ่มาถึง ค่อยขึ้นเรือพร้อมกันหมด พวกพี่คิดว่าแบบนี้ดีไหม"

"ได้สิ เอาตามนั้นเลย" พี่เขยกับพี่สะใภ้ตอบรับแทบจะพร้อมกัน

หลี่ซิงเสริมขึ้นอีกว่า "คนที่มาจากทางกู้ลี่ ส่วนแบ่งก็คิดหนึ่งเปอร์เซ็นต์จากกำไรสุทธิของการออกเรือเหมือนกัน ทั้งสองฝั่งมาตรฐานเดียวกันหมดนะ"

พี่เขยกับพี่สะใภ้ได้ยินเข้าก็รู้สึกว่าคำพูดนี้ของหลี่ซิงมันเกรงใจกันเกินไป ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลุกขึ้นเตรียมจะเดินกลับทันที

"ถ้ามีอะไรไม่เห็นด้วยก็พูดมาตรงๆ สิ นี่พวกพี่เป็นอะไรกันเนี่ย" หลี่ซิงเริ่มงงเป็นไก่ตาแตก

ตอนนั้นเอง หลี่อวิ๋นก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "พี่สะใภ้กับพี่เขยของแกมองว่าเรื่องพวกนี้แกไม่จำเป็นต้องพูดแบ่งแยกให้ชัดเจนขนาดนั้นหรอก แกนี่มันซื่อบื้อจริงๆ เลิกคิดมากได้แล้ว รีบมากินข้าวเถอะ"

"ก็ได้ งั้นเอาปลาไหลทะเลตัวนี้นึ่งกินกันนะ แบ่งไว้ให้เจ้าตัวเล็กสองคนด้วย"

หลี่ซิงคิดว่าที่พี่ใหญ่พูดก็มีเหตุผล หากพวกนั้นเกิดมีความเห็นไม่ตรงกันขึ้นมาจริงๆ ตัวเขาเองก็คงต้องเปลืองน้ำลายอธิบายยืดยาว

ชิ เป็นแบบตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง