บทที่ 81 เยือนเกาะตั้นสุ่ยอีกครั้ง

พอกินข้าวเสร็จ พวกหลี่ซิงก็พากันกลับบ้าน

หลี่ซิงที่เพิ่งอาบน้ำล้างหน้าเสร็จ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนเรียกอยู่ข้างนอก พอเงี่ยหูฟังดีๆ เหมือนจะเป็นเสียงของเหล่าหวัง

เขาเปิดประตูบ้านออกไป ก็เห็นเหล่าหวังยืนรออยู่ข้างนอกจริงๆ

“ลุงหวัง เข้ามาคุยข้างในบ้านก่อนสิครับ” หลี่ซิงเอ่ยทักอย่างกระตือรือร้น

“ไม่ล่ะๆ ฉันแค่อยากมาถามดูหน่อยว่า ไอ้การใช้อวนติดตา มันได้ของเยอะขนาดนั้นจริงเรอะ” เหล่าหวังพูดพลางล้วงบุหรี่หงถ่าซานออกมาสองแถวจากกระเป๋าเสื้อ

หลี่ซิงชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “ลุงหวัง เรื่องนี้ผมรับประกันให้ไม่ได้หรอกนะ ลุงก็รู้อยู่ ออกเรือหาปลาเนี่ย ส่วนใหญ่ต้องพึ่งดวงทั้งนั้น”

“ใช่ๆ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน งั้นพรุ่งนี้ฉันลองเอาอวนติดตาติดเรือไปด้วยดีไหม” แววตาของเหล่าหวังฉายประกายความคาดหวัง

“ได้สิครับ ลุงหวังออกเรือมานาน ประสบการณ์โชกโชนกว่าผมตั้งเยอะ” หลี่ซิงยิ้มตอบ

พอเห็นว่าเหล่าหวังไม่มีทีท่าว่าจะยอมกลับเสียที หลี่ซิงก็เข้าใจเจตนาทันที จึงพูดขึ้นว่า “ลุงหวัง ถ้าพรุ่งนี้ลุงอยากแล่นเรือตามพวกผมออกไป ก็ไม่มีปัญหาหรอกนะ แต่ผมไม่รับประกันนะว่าลุงจะได้ของเยอะแค่ไหน”

“ได้เลย พรุ่งนี้ฉันขอไปเกาะดวงแกหน่อยก็แล้วกัน พวกแกปกติออกเรือกันกี่โมงล่ะ” เหล่าหวังรีบถามทันควัน

“ประมาณตีสามตีสี่ครับ” หลี่ซิงตอบตามตรง

“ดีเลย งั้นฉันรู้เรื่องแล้ว บุหรี่สองแถวนี้แกรับไว้เถอะ ตอนแรกกะจะซื้อยี่ห้อที่ดีกว่านี้ แต่เถ้าแก่จางบอกว่าแกสูบยี่ห้อนี้เข้าคอกว่า”

เหล่าหวังยื่นบุหรี่ส่งให้

หลังจากเหล่าหวังกลับไปแล้ว หลี่ซิงกั๋วที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ ตลอดถึงได้เอ่ยปากขึ้น “เจ้าเหล่าหวังนี่ก็เป็นคนดีอยู่หรอก แต่แกคิดจะบอกหมายเด็ดที่ตัวเองอุตส่าห์หาเจอให้คนอื่นจริงๆ เรอะ”

“ลุงรอง เรื่องในทะเลใครมันจะไปกะเกณฑ์ได้ล่ะครับ อีกอย่าง พรุ่งนี้ผมกะว่าจะลองไปวนๆ แถวเกาะตั้นสุ่ยดูอยู่แล้ว ไม่ได้คิดจะไปที่เดิมหรอก” หลี่ซิงอธิบาย

พอเห็นว่าหลี่ซิงวางแผนไว้ในใจแล้ว หลี่ซิงกั๋วก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ

ยังไงเสีย นั่นก็เป็นน่านน้ำขุมทรัพย์ที่หลี่ซิงอุตส่าห์ค้นพบมาอย่างยากลำบาก จะเที่ยวบอกคนอื่นง่ายๆ ไม่ได้เด็ดขาด

…

รุ่งเช้า ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสลัวๆ ด้วยแสงเงินแสงทอง หลี่ซิงกั๋ว หลี่ซิง และอาลี่ พากันเดินไปยังบ้านของหลี่อวิ๋น

พอเดินพ้นประตูบ้านเข้าไป ก็เห็นว่ากู้ลี่พาคนมาส่งด้วยตัวเอง และกำลังยืนคุยกับพี่ใหญ่หลี่อวิ๋นอย่างออกรส

ข้างๆ กันนั้นมีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ดูหน้าตาน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับอาลี่ เขากำลังช่วยพี่เขยอวี๋หยางยกของขึ้นรถซาเล้งอยู่อย่างเงียบกริบ ไม่พูดไม่จาสักคำ

“นี่พี่ซิงของแก” กู้ลี่ดึงตัวเด็กหนุ่มที่ชื่อจ้าวเยวียนเดินมาหาหลี่ซิง แล้วยิ้มพลางแนะนำให้รู้จัก

“พี่ซิง”

จ้าวเยวียนเอ่ยทักสั้นๆ ยังไม่ทันที่หลี่ซิงจะได้ตอบรับ เจ้าตัวก็รีบหันหลังกลับไปก้มหน้าก้มตาขนของต่อทันที

หลี่ซิงกะว่าจะชวนคุยทักทายสักสองสามประโยค แต่คำพูดที่มาถึงปากก็ต้องกลืนกลับลงไป

ในใจแอบคิดว่า เด็กคนนี้จะซื่อและเก็บตัวเกินไปหน่อยแล้วมั้ง

“อาซิง นิสัยมันเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่รับรองว่าขยัน อึด ถึก ทนงานแน่นอน” กู้ลี่เหมือนจะอ่านใจหลี่ซิงออก จึงรีบช่วยอธิบาย

“ไม่เป็นไรหรอกพี่ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง” หลี่ซิงยิ้มตอบ

สายตาของอาลี่คอยเหลือบมองจ้าวเยวียนเป็นพักๆ ในดวงตาแฝงความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ ไม่รู้เหมือนกันว่าในหัวกำลังคิดอะไรอยู่

“คืนนี้เรือพวกนายจะเทียบท่าที่ไหนล่ะ ถ้าจอดที่ท่าเรือของตำบล เดี๋ยวฉันช่วยขี่รถซาเล้งตามไปส่งให้” กู้ลี่ถาม

“ได้เลยพี่ งั้นรบกวนด้วยนะ” หลี่ซิงบอก

กู้ลี่ดึงตัวจ้าวเยวียนไปอีกทาง แล้วกระซิบกำชับอะไรบางอย่างอีกสองสามประโยค

จากนั้นทั้งหกคนก็พากันขึ้นเรือ เตรียมตัวออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ท้องทะเล

เรือของเหล่าหวังจอดเทียบอยู่ข้างๆ เรือของพวกเขาพอดี สองพี่น้องตระกูลหวังเตรียมตัวพร้อมสรรพอยู่นานแล้ว รอแค่จะได้ออกเรือไปด้วยกัน

“ลุงหวัง จุดที่จะไปรอบนี้ทางมันค่อนข้างไกลนะ ถ้าลุงไว้ใจผมก็แล่นตามมา แต่ถ้าคิดว่าไกลเกินไป จะหยุดเรือหาปลาแถวไหนก็แล้วแต่ลุงเลยนะ” หลี่ซิงตะโกนบอกเหล่าหวังเสียงดัง

“ไม่มีปัญหา วันนี้ไม่ว่าแกจะไปที่ไหน ฉันก็จะตามแกไปทุกที่นั่นแหละ!” เหล่าหวังตะโกนตอบกลับมาอย่างมั่นอกมั่นใจ

หลี่อวิ๋นติดเครื่องยนต์ เสียงเครื่องคำรามดังกระหึ่มขึ้น หลี่ซิงกั๋วบังคับพวงมาลัยเรืออย่างชำนาญ พาทุกลำค่อยๆ แล่นออกจากปากอ่าวไปเป็นลำแรก

ตอนนี้ อาลี่กำลังตั้งอกตั้งใจสอนจ้าวเยวียนเกี่ยวเหยื่อเบ็ดราวอย่างอดทน

“อาเยวียน ถ้ารู้สึกไม่ค่อยสบายตรงไหนก็พักก่อนได้นะ คนออกเรือครั้งแรกส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ” หลี่ซิงเอ่ยขึ้น

“ไม่เป็นไรครับพี่ซิง” พอตอบหลี่ซิงเสร็จ จ้าวเยวียนก็กลับไปมีสมาธิจดจ่อ ดูขั้นตอนการเกี่ยวเหยื่อที่อาลี่สอนต่อทันที

ผ่านไปได้ไม่นาน จ้าวเยวียนก็เริ่มลงมือทำเอง

จะว่าไป เด็กหนุ่มคนนี้แม้จะไม่ค่อยชอบพูดชอบจา แต่ฝีมือการทำงานถือว่าคล่องแคล่วใช้ได้ ท่วงท่าทะมัดทะแมงดูเข้าท่าทีเดียว

“เข้าท่าแฮะ ดูทรงแล้วน่าจะปรับตัวเข้ากับชีวิตบนเรือได้ดีเลย” หลี่อวิ๋นเห็นแววของจ้าวเยวียนแล้วก็อดเอ่ยปากชมไม่ได้

“อาซิง มานี่หน่อยซิ” หลี่ซิงกั๋วตะโกนเรียกหลี่ซิงให้เดินไปหา

“มีอะไรเหรอครับลุงรอง” หลี่ซิงถามด้วยความสงสัย

“เกาะตั้นสุ่ยมันอยู่ตรงไหนล่ะ แกช่วยชี้ตำแหน่งบนแผนที่ให้ข้าดูทีซิ”

“อ้อ ได้ครับๆ” หลี่ซิงรับคำ แล้วรับแผนที่มากางออก ค้นหาและทำเครื่องหมายตำแหน่งของเกาะตั้นสุ่ยอย่างละเอียด

หลี่อวิ๋นคอยสังเกตเส้นทางเดินเรือไปด้วย ก่อนจะเดินมาข้างๆ หลี่ซิงแล้วถามอย่างใคร่รู้ “อาซิง นี่เราจะไปไหนกันแน่เนี่ย”

“พี่ใหญ่ ไปเกาะตั้นสุ่ย” หลี่ซิงตอบ

“เกาะตั้นสุ่ยเหรอ แกไม่คิดว่ามันไกลไปหน่อยเรอะ” หลี่อวิ๋นอดแปลกใจไม่ได้

หลี่ซิงยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ อวี๋หยางก็ชี้นิ้วไปทางด้านหลังเรือแล้วพูดแทรกขึ้นมาว่า “ลองดูข้างหลังแกก่อนสิ”

เมื่อกี้หลี่อวิ๋นไม่ได้สังเกต พอหันมองตามทิศทางที่นิ้วของอวี๋หยางชี้ไป ก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงทันที

มีเรือประมงแล่นตามหลังพวกเขามาติดๆ ถึงหกเจ็ดลำ!

“แม่เจ้าโว้ย เรือตามมาเยอะขนาดนี้เลยเรอะเนี่ย มิน่าล่ะถึงไปเกาะกุ้งมังกรไม่ได้แล้ว อาซิง นี่แกกะจะให้ลุงรองพาพวกนั้นแล่นวนรอบเกาะเล่นใช่ไหมเนี่ย” หลี่อวิ๋นร้องอุทานอย่างเหลือเชื่อ

“ใช่แล้ว ผมตั้งใจจะทำให้พวกนั้นคิดว่าผมพาขับวนเล่นอยู่นี่แหละ” หลี่ซิงพูดจบ ก็กะว่าจะหาที่นั่งพักผ่อนเอาแรงสักหน่อย

เขาหันไปมองข้างหลัง เห็นอาลี่กับอาเยวียนสองคนที่กำลังทำงานอยู่ ดูๆ ไปแล้วก็น่าตลกดีไม่น้อย

มีแต่อาลี่ที่จ้อไม่หยุดปากอยู่ฝ่ายเดียว ถ้าเรื่องไหนที่อาเยวียนสนใจ เขาก็จะตอบรับสั้นๆ สักคำหนึ่ง แต่ถ้าเรื่องไหนไม่สนใจ เจ้าตัวก็นิ่งเงียบเป็นเป่าสากได้ตลอดรอดฝั่ง

“อาเยวียน” หลี่ซิงขึ้นเสียงเรียกให้ดังขึ้นหน่อย

พอได้ยินเสียงเรียก จ้าวเยวียนก็รีบเงยหน้าขึ้นมองมาทางหลี่ซิงทันที

หลี่ซิงจึงกำชับด้วยสีหน้าจริงจัง “อยู่บนเรือเนี่ย ถ้ามีใครเรียกชื่อแก ต้องขานรับด้วยนะ เสียงเครื่องยนต์เรือมันดัง ถ้าแกเงียบไม่ส่งเสียง คนอื่นเขาจะนึกว่าแกพลัดตกทะเลไปแล้ว”

“ครับ” จ้าวเยวียนยังคงตอบรับสั้นกุดเหมือนเดิม

หลี่ซิงถามต่อว่า “ทำกับข้าวเป็นไหม”

“เป็นครับ” จ้าวเยวียนตอบฉะฉาน

“ดีเลย งั้นมื้อเช้าวันนี้ยกให้แกรับผิดชอบก็แล้วกัน อย่าลืมล้างมือให้สะอาดก่อนด้วยล่ะ” หลี่ซิงบอก

พอได้ยินอย่างนั้น จ้าวเยวียนก็รีบลุกขึ้นยืนทันที ทว่าบนใบหน้ากลับฉายแววงงงวยอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่รู้ว่าเครื่องครัวเก็บไว้ตรงไหน และวัตถุดิบทำอาหารวางอยู่ที่ใด

หลี่อวิ๋นเห็นท่าทางแบบนั้นก็อดที่จะส่ายหน้ายิ้มขำไม่ได้ เขาเดินเข้าไปช่วยหยิบข้าวของเครื่องใช้สำหรับทำอาหารออกมาให้ทีละอย่าง

จากนั้นก็ตบไหล่จ้าวเยวียนเบาๆ แล้วพูดว่า “ไม่ต้องเกร็งหรอก มีอะไรไม่รู้ก็ถามได้เลย ตอนนี้เวลายังเช้าอยู่ ไม่ต้องรีบร้อนทำไปหรอก อยู่บนเรือเวลามันเหลือเฟือ ว่างๆ ก็คุยกับพวกเราบ้าง จะได้ไม่เหงา”

“ครับ” จ้าวเยวียนพยักหน้ารับคำ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง