บทที่ 82 ถึงที่หมาย ลงอวน

อาลี่เกี่ยวเหยื่อเบ็ดราวเสร็จพอดี เขาสังเกตเห็นว่าจ้าวเยวียนพูดน้อยเป็นทองไม่รู้ร้อน แต่ละครั้งที่ตอบแทบจะพ่นออกมาแค่คำเดียว ในใจก็อดสงสัยไม่ได้ เลยเอ่ยถามขึ้นมาว่า "อาเยวียน ทำไมนายพูดจาชอบกระตุกออกมาทีละคำวะ เป็นคนติดอ่างหรือเปล่าเนี่ย"

"นายนั่นแหละติดอ่าง!" จ้าวเยวียนสวนกลับอย่างเคืองๆ

"ฮ่าๆ แบบนี้ก็ตลกดีเหมือนกัน ว่าแต่นายเคยออกทะเลมาก่อนไหม" อาลี่ซักต่อ

"ไม่" จ้าวเยวียนยังคงตอบสั้นกระชับได้ใจความเหมือนเดิม

…อาลี่ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่รู้จะต่อบทสนทนายังไงดี

หลี่ซิงเห็นภาพนั้นเข้าก็อดอมยิ้มมุมปากไม่ได้ เขาหัวเราะหึๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินผละไป

เรือแล่นเอื่อยๆ ไปเรื่อยๆ กว่าชั่วโมงแล้ว แต่กลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมหยุดเลยสักนิด บรรดาคนบนเรือที่ตามหลังมาเริ่มสุมหัวซุบซิบและตั้งข้อสงสัยกันยกใหญ่ จากตอนแรกที่มีเรือตามมาถึงเจ็ดลำ ตอนนี้ลดเหลือแค่ห้าลำแล้ว เพราะมีสองลำตัดสินใจแยกตัวออกไปทำงานในน่านน้ำแถวนั้นแทน

สองพี่น้องเหล่าหวังในใจก็เริ่มลังเลและกังวลขึ้นมาเหมือนกัน แต่โชคดีที่ก่อนออกเรือหลี่ซิงได้เตือนไว้ก่อนแล้ว ถึงจะสับสนอยู่บ้างแต่ก็ยังคงขับตามต่อไปอย่างแน่วแน่

ผ่านไปอีกชั่วโมง เรือที่แล่นตามมาดูเหมือนจะเริ่มตาสว่าง คิดว่าหลี่ซิงจงใจปั่นหัวพวกตนแน่ๆ บรรดาลูกเรือต่างพากันสบถด่า ชะลอความเร็วลงแล้วหันไปหาปลาในน่านน้ำแถวนั้นแทน เพราะถ้าขืนยังดันทุรังตามหลี่ซิงวนไปวนมาแบบไร้จุดหมาย วันๆ หนึ่งแค่ค่าน้ำมันก็หมดไปบานเบอะแล้ว หลี่ซิงเขามีรายได้เป็นกอบเป็นกำทุกวัน ย่อมไม่แคร์ค่าน้ำมันแค่นี้ แต่ฐานะของพวกตนไม่เหมือนกัน ขืนผลาญแบบนี้มีหวังไม่ไหวแน่

หลี่ซิงหันกลับไปมอง พอเห็นว่าเหลือแค่เรือของเหล่าหวังลำเดียวที่ยังเกาะติดอยู่ด้านหลัง ก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขารู้ดีว่าถ้ายังมีเรือตามมาลงอวนด้วยกันอีกห้าหกลำ ถึงตอนนั้นอาจเกิดเรื่องแย่งพื้นที่ทำกินจนถึงขั้นลงไม้ลงมือกันได้ เขาจึงรีบหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาบอกสถานการณ์กับเหล่าหวัง และให้อีกฝ่ายขับตามต่อไป

"อาเยวียน เริ่มทำมื้อเช้าได้แล้ว กินเสร็จจะได้เตรียมลงอวนกัน" หลี่ซิงสั่งการ

"อืม" จ้าวเยวียนขานรับ แล้วลงมือตั้งหม้อทำกับข้าวอย่างคล่องแคล่ว ทุกท่วงท่าดูกระฉับกระเฉงมีแววพ่อครัวอยู่ไม่น้อย

ผ่านไปห้านาที มื้อเช้าก็เสร็จเรียบร้อย ต้องยอมรับว่าจ้าวเยวียนมีฝีมือจริงๆ กับข้าวที่ทำออกมาส่งกลิ่นหอมฟุ้ง รสชาติดีทีเดียว

พอกินมื้อเช้าเสร็จกันได้ไม่นาน เกาะต้านสุ่ยก็ปรากฏให้เห็นแต่ไกล หลี่ซิงรีบใช้วิทยุสื่อสารบอกให้เหล่าหวังแล่นอ้อมไปลงอวนที่อีกฝั่งของเกาะ

"อาเยวียน ก่อนจะลงอวนต้องเอาแช่น้ำทะเลให้เปียกก่อนนะ เวลาปล่อยลงไป ตาข่ายมันจะได้ไม่พันกันง่ายๆ" หลี่อวิ๋นสอนเคล็ดลับการลงอวนให้จ้าวเยวียนอย่างใจเย็น

จ้าวเยวียนตั้งใจฟังตาไม่กะพริบ สายตาจับจ้องทุกท่วงท่าของหลี่อวิ๋น พลางลงมือทำตามที่บอกไปทีละขั้นตอน แม้จะเป็นการทำงานร่วมกันครั้งแรก แต่ทั้งคู่กลับเข้าขากันได้อย่างน่าประหลาด การเคลื่อนไหวลื่นไหลเป็นธรรมชาติมาก

หลังจากทุกคนช่วยกันวางอวนติดตาเสร็จเรียบร้อย ก็ไม่รอช้า รีบไปวางเบ็ดราวต่อทันที พองานทั้งหมดเสร็จสิ้น เวลาก็เพิ่งจะเก้าโมงเช้า แสงแดดยามเช้ายังคงสาดส่องลงบนผืนน้ำอย่างอ่อนโยน ช่วยแต่งแต้มให้ท้องทะเลแถบนี้ดูสงบและงดงามยิ่งขึ้น

"อาซิง พวกเราขึ้นไปดูบนเกาะหน่อยเป็นไง" หลี่อวิ๋นเอ่ยชวนอย่างกระตือรือร้น

เดิมทีหลี่ซิงกะว่าจะอยู่ตกปลาบนเรือ พอได้ยินพี่ใหญ่พูดแบบนั้นจึงหันไปถามคนอื่น "พวกนายคิดว่าไงกัน"

"ผมอยากขึ้นเกาะ"

"ฉันก็ไปด้วย"

สรุปแล้ว หลี่อวิ๋น หลี่ซิง อาลี่ และจ้าวเยวียนตัดสินใจขึ้นเกาะกันสี่คน ส่วนอวี๋หยางกับลุงรองเลือกอยู่ตกปลาบนเรือต่อไป

พอผูกเรือเรียบร้อย ทุกคนก็เตรียมตัวขึ้นฝั่ง จ้าวเยวียนเห็นว่าไม่มีใครอยู่โยงบนเรือเลย จึงอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ "พี่ซิง บนเรือไม่ต้องมีคนเฝ้าไว้เหรอครับ"

นี่นับเป็นประโยคที่ยาวที่สุดที่ทุกคนเคยได้ยินเขาพูดมาเลยทีเดียว

"ไม่เป็นไรหรอก ไปกันเถอะ" หลี่ซิงตอบ

หลี่ซิงเดินสำรวจบนเกาะอยู่นานสองนานแต่ก็ไม่เจออะไรเด็ดๆ เลยกะว่าจะหาที่นั่งพักสักหน่อย

"พี่ใหญ่ พักกันสักเดี๋ยวเถอะ" หลี่ซิงบอกหลี่อวิ๋น

หลี่อวิ๋นยังไม่รู้สึกเหนื่อยเลยไม่คิดจะพัก "ถ้าแกอยากพักก็พักไปเถอะ ฉันจะเดินดูแถวนี้ต่ออีกหน่อย"

หลี่ซิงหันไปมองจ้าวเยวียน จ้าวเยวียนก็โบกมือปฏิเสธ "ผมก็ไม่เหนื่อยครับ"

ดูท่าแล้วจ้าวเยวียนคงแทบไม่เคยได้ออกทะเลเลย สายตาที่มองสิ่งต่างๆ รอบตัวบนเกาะจึงเต็มไปด้วยความแปลกใหม่

"อาเยวียน เราสองคนไปเคาะหอยนางรมกันดีกว่า ตอนเที่ยงทำกับข้าวจะได้โยนลงหม้อต้มซุป รสชาติต้องหวานฉ่ำแน่นอน" อาลี่ถือพลั่วทรายขึ้นมาเอ่ยชวนอย่างคึกคัก

"ได้" จ้าวเยวียนตอบตกลงทันที

พี่ใหญ่หลี่อวิ๋นเดินเตร่สำรวจบนเกาะต่อไป ส่วนหลี่ซิงขี้เกียจจะเดินต่อแล้ว จึงหาโขดหินก้อนใหญ่ๆ ล้มตัวลงนอนพักผ่อนอย่างสบายอารมณ์

ทางด้านเหล่าหวังกับน้องชาย พอวางอวนเสร็จก็ขึ้นมาดูลาดเลาบนเกาะเหมือนกัน แต่หลังจากเดินวนไปรอบหนึ่งก็ไม่เจออะไรน่าสนใจ จึงจำใจต้องกลับไปที่เรือ พวกเขารู้สึกว่าน่านน้ำที่หลี่ซิงเลือกตรงนี้ นอกจากจะไกลจากท่าเรือไปหน่อย นอกนั้นก็ถือว่าไม่เลวเลย และเพราะวิธีการจับปลาของตนไม่เหมือนกับพวกหลี่ซิง ตอนนี้ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ เลยกะว่าจะลองลากอวนแถวนั้นดูสักรอบเพื่อดูว่ามีปลาเยอะแค่ไหน

อาลี่กับอาเยวียนช่วยกันเคาะหอยนางรมมาได้ยี่สิบสามสิบตัว คละไซส์กันไป หลี่อวิ๋นเดินดูรอบๆ อยู่พักใหญ่ก็ไม่ได้อะไรติดมือมาเลย สุดท้ายก็ทำได้แค่เดินคอตกกลับไปตกปลาที่เรือ

การเดินทางมาเกาะต้านสุ่ยในครั้งนี้ หลี่ซิงไม่ได้หวังแค่จะมากอบโกยเงินทองก้อนโต แต่ตั้งใจมาสำรวจดูพื้นที่ด้วย เขาคิดในใจว่าเกาะแห่งนี้มีแหล่งน้ำจืดธรรมชาติ นับเป็นจุดเด่นที่ธรรมชาติประทานให้มา หากไม่ใช้ประโยชน์ให้คุ้มค่าก็คงน่าเสียดายแย่ ในสายตาของเขา การอาศัยทรัพยากรเหล่านี้มาพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยว ถือเป็นแนวทางที่มีศักยภาพสูงมาก และอนาคตจะต้องรุ่งแน่นอน

อาลี่กับอาเยวียนเคาะหอยนางรมไปได้สักพัก พอรู้ว่าบนเกาะมีของทะเลให้เก็บได้ไม่มากนัก ก็พากันวิ่งกลับไปตกปลาด้วยเหมือนกัน

เวลาล่วงเลยไปจนถึงเที่ยง มื้อนี้ยังคงเป็นจ้าวเยวียนที่รับหน้าที่เป็นพ่อครัว เขาต้มน้ำซุปจนเดือดพล่านอย่างชำนาญ ก่อนจะหย่อนหอยนางรมสดๆ ลงไปลวกแบบง่ายๆ กลิ่นหอมหวานของอาหารทะเลก็ลอยตลบอบอวล รสชาตินั้นหวานฉ่ำสดชื่นเกินจะบรรยาย

พอกินข้าวกันเสร็จเรียบร้อย หลี่ซิงก้มดูนาฬิกา กะเวลาว่าเบ็ดราวน่าจะลงไปได้ราวสี่ชั่วโมงแล้ว จึงหันไปพูดกับหลี่อวิ๋น "พี่ใหญ่ พวกเราเก็บเบ็ดราวก่อนเถอะ จากที่นี่กลับบ้านเรามันไม่ใช่ใกล้ๆ เลยนะ"

หลี่อวิ๋นได้ยินดังนั้นก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "อาซิง วันหลังถ้าต้องมาทำงานไกลขนาดนี้อีก น่าจะลองคิดเรื่องนอนค้างคืนกลางทะเลดูนะ ไม่อย่างนั้นไปกลับวันเดียวแบบนี้มันไม่ค่อยคุ้มค่าน้ำมันเลย"

หลี่ซิงพยักหน้าเห็นด้วย "ได้สิพี่ใหญ่ แต่วันนี้คงไม่ได้หรอก ตอนออกมาเราไม่ได้บอกคนที่บ้านไว้ว่าจะนอนค้าง รีบเก็บของกลับกันเร็วหน่อยดีกว่า"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง