บทที่ 83 ปลาจะละเม็ดเทา

เหมือนเช่นการออกทะเลทำงานตามปกติ หลี่อวิ๋นกับอวี๋หยางเริ่มลงมือสาวสายเบ็ดอย่างชำนาญ

ส่วนอาเยวียนยืนอยู่ข้างๆ คอยจับจ้องทุกรายละเอียดในขั้นตอนการทำงานของทั้งสองคนอย่างไม่วางตา

ผลงานสองตะกร้าแรกที่สาวขึ้นมาถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

มีปลาเก๋าไซส์ไม่เบาติดเบ็ดขึ้นมาหลายตัว แถมยังมีปลาอิชิไดอีกสองตัว

"ตะกร้านี้นายมาเก็บสิ" พอถึงตะกร้าที่สาม หลี่ซิงอยากให้อาเยวียนได้ลองทำ เพื่อเปิดโอกาสให้ลงมือปฏิบัติจริงมากขึ้น

เจ้าหนุ่มคนนี้ปกติแม้จะเงียบขรึมไม่ค่อยพูด แต่หัวไวและเรียนรู้ได้เร็วมาก แค่ครู่เดียวก็จับทางขั้นตอนต่างๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว

แววตาที่เป็นประกายกับท่าทางตื่นเต้นของอาเยวียนฟ้องชัดว่า เขาแทบจะอดใจรอลงมือทำเองไม่ไหวตั้งนานแล้ว

ต้องยอมรับเลยว่าโชคมือใหม่มักมีเรื่องให้ประหลาดใจเสมอ

ผลงานในตะกร้าที่สามนี้ได้มาเป็นกอบเป็นกำ มีปลาเก๋าจุดฟ้าตัวหนักร่วมยี่สิบจินติดเบ็ดขึ้นมาติดๆ กันถึงสองตัว

ผลลัพธ์อันยอดเยี่ยมทำเอาทุกคนตาลุกวาว

รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้าของอาเยวียนด้วยความดีใจ

"พี่ซิง ได้แบบนี้เป็นไงบ้างครับ" อาเยวียนหันไปถามหลี่ซิงด้วยแววตาคาดหวัง

"เยี่ยมมากเลย ดวงนายดีกว่าพวกเราตั้งเยอะ" หลี่ซิงยิ้มตอบ

พอถึงตะกร้าที่สี่ หลี่ซิงยังคงให้อาเยวียนเป็นคนสาวสายเบ็ดขึ้นมา

ทว่าคราวนี้ผลงานกลับไม่เป็นไปตามหวัง ได้แค่ปลาจวดขาวราคาถูกติดมาไม่กี่ตัวเท่านั้น

เมื่อเห็นปลาที่ได้มาเพียงน้อยนิด สีหน้าของอาเยวียนก็อดฉายแววผิดหวังไม่ได้

"เอาน่า อย่าเพิ่งท้อ แค่ตะกร้าก่อนหน้านี้นายก็เก่งมากแล้ว" หลี่ซิงรีบเอ่ยปลอบ

จากนั้น หลี่อวิ๋นก็ส่งสัญญาณให้ลุงรองเดินเรือต่อ เตรียมมุ่งหน้ากลับไปแถวเกาะตั้นสุ่ยเพื่อเก็บกู้อวนลอย

"อาซิง เดี๋ยวแกรับหน้าที่สาวอวนนะ ส่วนฉัน อวี๋หยาง แล้วก็อาเยวียน จะช่วยกันปลดปลา" หลี่อวิ๋นจัดแจงแบ่งงานอย่างคล่องแคล่ว

"ได้เลยพี่"

หลี่ซิงหยิบตะขอขึ้นมาเกี่ยวทุ่นลอยเข้าหาตัวอย่างแม่นยำ

ก่อนจะกดสตาร์ตเครื่องกว้าน เสียงเครื่องจักรดังหึ่งๆ ดึงสายลากอวนขึ้นมาอย่างเป็นจังหวะ

ทว่าทันทีที่อวนค่อยๆ โผล่พ้นผิวน้ำ แววตาของทุกคนก็ฉายความผิดหวังออกมาทันที

เพราะเนื้ออวนนั้นโล่งเตียน แทบไม่เห็นแม้แต่เงาปลา

ภาพตรงหน้าชวนให้อดคิดถึงบรรยากาศคึกคักที่ฝูงปลารุมตอดเบ็ดอย่างบ้าคลั่งเมื่อวานไม่ได้

พอเทียบกับวันนี้ อวนผืนแรกสาวขึ้นมาเกือบหมดแล้ว แต่กลับติดแค่ปลาหินตัวเล็กๆ สองตัว กับปลากะพงแดงขนาดกลางๆ เพียงตัวเดียว

กระนั้น ผลงานที่ดูน่าผิดหวังนี้ กลับกลายเป็นเรื่องดีอย่างไม่คาดคิดสำหรับพวกเขา

เมื่อหลี่อวิ๋นเห็นว่าอวนว่าง จึงอาศัยจังหวะนี้

จึงมีเวลาเหลือเฟือที่จะค่อยๆ สอนอาลี่กับอาเยวียนปลดปลาอย่างใจเย็นและละเอียดถี่ถ้วน

"พี่อวิ๋น ผมทำแบบนี้ถูกไหมครับ" อาเยวียนถามหลี่อวิ๋นอย่างนอบน้อม สายตายังคงจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้า

หลี่อวิ๋นพินิจดูการทำงานของอาเยวียนอย่างละเอียด ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มชื่นชมพลางเอ่ยขึ้น "ดีเลย อาเยวียน เก่งกว่าตอนพี่ซิงกับอาลี่ของนายเริ่มทำใหม่ๆ ตั้งเยอะ"

อาลี่ได้ยินเข้าก็แกล้งทำตาเหลือกใส่งอนๆ

บ่นอุบอิบว่า "พี่ใหญ่ ทำลายกำลังใจกันแบบนี้ไม่ถูกนะ ระวังต่อไปจะไม่มีใครคบเอานะ"

อวี๋หยางที่อยู่ข้างๆ ตบหัวอาลี่เบาๆ ทีหนึ่ง พลางด่ายิ้มๆ "มีแต่นายที่ปากมาก อาเยวียนเขาหัวไวเป็นงานเร็วกว่านายจริงๆ นี่หว่า"

หลี่ซิงเองก็สังเกตเห็นเช่นกันว่าฝีมือและความคล่องตัวของเจ้าหนุ่มอาเยวียนคนนี้โดดเด่นจริงๆ

พี่ใหญ่สาธิตให้ดูแค่รอบเดียว เขาก็เข้าใจแจ่มแจ้ง จับจุดสำคัญได้แล้ว

ไม่เหมือนตัวเขากับอาลี่เมื่อวาน ออกแรงไปตั้งเยอะ เหนื่อยจนเหงื่อท่วมหัว แต่ปลดปลาตั้งนานก็ยังเอาไม่ออก

อย่างไรก็ตาม ต่อให้เทคนิคการปลดปลาจะคล่องแคล่วแค่ไหน แต่ถ้าไม่มีปลาให้ปลด มันก็ไร้ความหมายอยู่ดี

อวนแรกกับอวนที่สองที่สาวขึ้นมาก่อนหน้านี้แทบไม่ได้อะไรเลย ทำเอาทุกคนรู้สึกห่อเหี่ยวไปตามๆ กัน

"เฮ้อ สงสัยเหล่าหวังคงได้บ่นพวกเราแน่ แล่นเรือมาตั้งไกล แต่ของที่ได้กลับกร่อยขนาดนี้" หลี่ซิงถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา

"เอาน่า อย่าคิดมากเลย พวกเราก็คุยกันแต่แรกแล้ว เรื่องดวงใครมันจะไปการันตีได้ล่ะ" พี่ใหญ่หลี่อวิ๋นเอ่ยปลอบใจหลี่ซิง

ทันใดนั้นเอง ผืนอวนที่เคยนิ่งสงบพลันมีแรงกระตุกไหว จากนั้นปลาตัวโตไม่ใช่เล่นสามสี่ตัวก็ถูกลากพ้นผิวน้ำขึ้นมา

"พี่ใหญ่ ปลาจะละเม็ด!" หลี่ซิงร้องลั่นด้วยความตื่นเต้น "เอ๊ะ แปลกจัง ทำไมปลาจะละเม็ดพวกนี้สีออกเทาๆ ล่ะเนี่ย" หลี่ซิงขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

"นี่มันปลาจะละเม็ดเทา ดียิ่งกว่าปลาจะละเม็ดขาวอีกนะ ถ้าได้เยอะพอ พวกเราค่อยเก็บไว้กินเองสักสองสามตัว" หลี่อวิ๋นรีบอธิบาย

คราวนี้เป็นฝ่ายหลี่ซิงที่ยืนอึ้ง ปกติแล้วพี่ใหญ่มักจะเรื่องมากกับการเลือกกินปลา วันนี้เกิดครึ้มอะไรขึ้นมาล่ะเนี่ย

"ฮึ่ม… เจ้าปลาจะละเม็ดเทานี่มีสรรพคุณบำรุงไตเพิ่มสมรรถภาพ กินเยอะหน่อยมันดีต่อร่างกาย" หลี่อวิ๋นเอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจังเคร่งขรึม

"จริงเหรอเนี่ย" หลี่ซิงมองด้วยสายตาเคลือบแคลง ถามออกไปอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

"อื้อๆ" พี่ใหญ่พยักหน้าหงึกๆ ด้วยสีหน้าขึงขัง

"ที่แท้มันมาเป็นฝูงจริงๆ ด้วย พวกเรา วันนี้ต้องออกแรงลุยกันให้เต็มที่หน่อยแล้ว ถึงเวลาจะได้เก็บไว้กินคนละหลายๆ ตัว เอามาทำมื้อใหญ่ฉลองปากกันสักมื้อ!" หลี่ซิงเก็บงำความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ ตะโกนลั่น

เวลานี้ บนผืนอวนเต็มไปด้วยปลาจะละเม็ดเทาติดอยู่ยั้วเยี้ย ตัวใหญ่หนักถึงสี่ห้าจิน ส่วนตัวเล็กก็หนักหนึ่งถึงสองจิน

พอได้เห็นปลาติดมาเป็นกอบเป็นกำขนาดนี้ ใบหน้าของทุกคนก็พลันผุดรอยยิ้มเปี่ยมสุขขึ้นมาทันตา ดีใจจนเนื้อเต้น

ก่อนหน้านี้กู้อวนขึ้นมาสองผืนแทบจะคว้าน้ำเหลว ใจทุกคนแทบจะดิ่งวูบลงสู่ก้นทะเล

โชคดีที่ตอนนี้ปลาพากันมาติดอวนเป็นพรึบ ความรู้สึกโล่งอกสะใจพรรค์นี้ ช่างยากจะหาคำใดมาบรรยายได้ มีแต่คำว่า 'ฟิน' คำเดียวเท่านั้น

ต่างจากปลาลิ้นหมาไซส์ค่อนข้างเล็กเมื่อวาน

ปลาจะละเม็ดเทาในวันนี้ไม่เพียงแต่ตัวโต อีกทั้งแม้จะได้ปริมาณเยอะมาก แต่ก็ไม่ได้พันกันยุ่งเหยิงเป็นก้อนเหมือนเมื่อวาน

พอลากอวนจนสุดปลาย ปลาที่ปลดออกมาก็ใส่จนเต็มเอี่ยมไปหนึ่งตะกร้า กะดูคร่าวๆ น่าจะหนักราวเจ็ดสิบถึงแปดสิบจิน

หลี่อวิ๋นสังเกตเห็นว่า อาเยวียนที่เพิ่งหัดปลดปลาได้ไม่นาน กลับแกะปลาได้เร็วกว่าอาลี่อยู่หลายขุม

จึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มพลางเอ่ยชม "ไม่เลวเลยนี่ อาเยวียน ทำได้ดีมาก"

"ครับ" อาเยวียนไม่แม้แต่จะเงยหน้า เพียงแค่ขานรับสั้นๆ บอกให้รู้ว่าได้ยินคำชมแล้ว

"อาลี่ นายกับอาเยวียนช่วยกันยกตะกร้านี้ไปไว้ห้องเย็นก่อน" หลี่อวิ๋นสั่งการ ตอนนี้อวนถัดไปยังสาวขึ้นมาไม่ถึง จึงให้ทั้งสองคนเอาปลาไปเก็บเข้าห้องแช่แข็งเสียก่อน

"พี่ใหญ่ ถ้าอวนถัดไปยังได้แบบนี้อีกล่ะก็ พวกเราได้รวยเละแน่" หลี่ซิงตะโกนบอกด้วยความตื่นเต้น

หลี่อวิ๋นเองก็จับจ้องอวนผืนที่สี่ตาไม่กะพริบเช่นกัน

แค่เห็นช่วงหัวอวนก็กวาดเอาปลาจะละเม็ดเทาติดมาหลายตัวแล้ว เขาจึงยิ้มพลางพูดว่า "ไม่ต้องมีปลาอื่นโผล่มาหรอก ถ้าอวนที่เหลือทั้งหมดเป็นปลาจะละเม็ดเทาแบบนี้ได้จะแจ่มที่สุดเลย"

ผลงานของอวนผืนนี้นับว่าน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งกว่าเดิม ปลาที่ติดขึ้นมาดกหนาแน่นขนัดราวกับผลไม้ที่ออกผลเต็มกิ่งก้านในฤดูใบไม้ร่วง

หลี่ซิงจงใจชะลอความเร็วในการสาวอวนลง เพื่อให้หลี่อวิ๋น อวี๋หยาง และอาเยวียนทั้งสามคนปลดปลาตามจังหวะได้ทัน

"เชี่ย ตัวนี้มันระดับจ่าฝูงชัดๆ โคตรใหญ่เลย!"

อาเยวียนชูปลาในมือขึ้นสูง ตะโกนลั่นอย่างตื่นเต้น

ดูท่าเมื่อเจอปลาชุมขนาดนี้ อาเยวียนเองก็ดีใจจนหุบยิ้มไม่มิด ถึงขั้นหลุดปากพูดรัวออกมาทีเดียวตั้งหลายคำ

"ใช้ได้นี่หว่า ดวงมือใหม่ของอาเยวียนยังไม่หมดฤทธิ์แฮะ" หลี่อวิ๋นเอ่ยปากแซวปนชม

"พี่ใหญ่ อวนนี้ได้ปลาเท่าไหร่แล้วเนี่ย" หลี่ซิงถาม

"อย่างต่ำๆ ก็น่าจะได้ร้อยกว่าจินแล้วล่ะ ถ้ารอบอวนที่เหลือยังได้เยอะขนาดนี้อีกล่ะก็ รับรองว่าคงไม่ต่างจากตอนที่จับปลาจะละเม็ดคราวก่อนเท่าไหร่แน่" หลี่อวิ๋นวิเคราะห์

หลี่ซิงยิ้มพลางพยักหน้า สายตากวาดมองสลับไปมาระหว่างอาลี่กับอาเยวียน

พบว่าเจ้าหนุ่มอาเยวียนคนนี้ก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างขยันขันแข็งเป็นพิเศษ ความเร็วในการปลดปลานั้นแซงหน้าอาลี่ไปไกลลิบอย่างเห็นได้ชัด

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง