บทที่ 84 เหล่าหวังยิ้มแก้มปริ

อวนสองสามผืนต่อมา ราวกับได้รับความเมตตาจากเทพีแห่งโชคลาภ สิ่งที่สาวขึ้นมาล้วนเป็นปลาจะละเม็ดเทาทั้งสิ้น

แถมผลงานแต่ละผืนยังดกหนาเป็นพิเศษ ใส่เต็มเกินกว่าหนึ่งเข่งไปไกล

"อาเยวียน นายเคยเห็นปลาเยอะขนาดนี้มาก่อนไหม" อาลี่ช่วงนี้กำลังว่าง เลยนึกอยากจะแกล้งหยอกอาเยวียนเล่น

"ไม่มีเวลา" อาเยวียนไม่แม้แต่จะเงยหน้า ตอบกลับมาสั้นๆ แค่คำเดียว

"หา ไม่มีเวลาอะไรวะ" อาลี่ตั้งตัวไม่ทัน หน้าตาเต็มไปด้วยความงุนงง

"ไม่มีเวลาคุยกับพี่" อาเยวียนยังคงก้มหน้าก้มตาจดจ่อกับงานตรงหน้า ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาอีกครั้ง

อาลี่ถึงกับทำหน้าไม่ถูก ส่วนหลี่อวิ๋นกับอวี๋หยางที่อยู่ข้างๆ ได้ยินบทสนทนานี้ชัดแจ๋ว ก็พากันหัวเราะให้กับความรับส่งมุกของทั้งคู่

"ลุงรอง ขยับเรือหน่อย มันเอียงแล้ว ดึงอวนลำบาก" หลี่ซิงตะโกนบอกเสียงดัง

หลี่ซิงกั๋วได้ยินเสียงตะโกน ชำเลืองมองตำแหน่งของอวน แล้วขยับเรือไปทางซ้ายเล็กน้อย

จากนั้นก็เดินออกจากห้องคุมเรือมาถามว่า "เจ้าหนูอาลี่ กู้ปลาได้เท่าไหร่แล้วล่ะ"

"ลุงรอง น่าจะได้หลายร้อยจินแล้วครับ วันนี้พวกเราเตรียมรวยกันอีกรอบได้เลย" อาลี่ตอบอย่างตื่นเต้น

"อื้ม ดีแล้ว ถึงเวลาเอ็งกับอาเยวียนก็เก็บไว้กินกันสักสองสามตัวนะ กินแล้วบำรุงร่างกายนี่" หลี่ซิงกั๋วพูดยิ้มๆ

คราวนี้แม้แต่หลี่ซิงยังได้ยินเข้า ถึงกับหลุดขำไม่หยุด

หลี่ซิงคิดว่าระยะทางขากลับมันไกล พอกู้เบ็ดราวเสร็จจึงรีบกู้อวนติดตาต่อทันทีโดยไม่หยุดพัก

พอเร่งมือทำไปเรื่อยๆ เวลาก็ผ่านไปสองชั่วโมงกว่าแล้ว ดูจากทรงนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะถึงบ้านกี่โมง

"ได้กี่ผืนแล้วล่ะ" คราวนี้หลี่ซิงกั๋วเข้ามาช่วยปลดปลาแทนหลี่อวิ๋น แล้วบอกให้หลี่อวิ๋นไปคุมเรือแทน

หลี่อวิ๋นถือเป็นคนที่ยุ่งที่สุดในกลุ่ม เพราะต้องทั้งปลดปลาและคอยจัดระเบียบอวน

"ยี่สิบผืนแล้วครับ" หลี่ซิงซึ่งนับว่าเหนื่อยน้อยสุดในกลุ่มตอบกลับไป

พอกู้ต่อได้อีกสามผืน หลี่ซิงกั๋วก็ตะโกนบอก "พักก่อนๆ"

จากนั้นก็หันไปสั่งอีกสามคนที่เหลือ "เอาปลาเข้าห้องเย็นให้หมดก่อน อาอวิ๋น เร่งเครื่องเรือขึ้นมาเลย เดี๋ยวเราสาวอวนที่เหลือขึ้นมารวดเดียว ขากลับต้องใช้เวลาตั้งสามชั่วโมงกว่า ค่อยไปปลดปลากันระหว่างทาง ยังไงพรุ่งนี้เราก็ไม่ลงอวนแถวนี้อยู่แล้ว"

"ได้ครับ" หลี่อวิ๋นขานรับ แล้วเร่งความเร็วเรือทันที

หลี่ซิงกั๋วกับอวี๋หยางขยับไม้ขยับมืออย่างคล่องแคล่ว จัดอวนบนดาดฟ้าซ้อนกันเป็นระเบียบเพื่อเคลียร์พื้นที่ให้โล่ง

พอดึงทุ่นลูกสุดท้ายขึ้นมา หลี่ซิงจึงกดปิดเครื่องกว้าน

หลี่ซิงกั๋วเดินมาที่ห้องคุมเรือแล้วบอกหลี่ซิงว่า "แกไปส่งเสียงบอกพวกเหล่าหวังหน่อย ว่าพวกเราจะกลับแล้ว"

ยังไงก็อุตส่าห์มาด้วยกันสองลำ ขากลับไปด้วยกันได้ย่อมดีกว่า จะได้มีเพื่อนช่วยดูแลกันระหว่างทาง

หลี่ซิงเดินไปมองทางด้านหลังเกาะ เห็นสองพี่น้องเหล่าหวังยังคงง่วนอยู่กับการลากอวนอยู่ไกลๆ ส่วนอวนติดตาของพวกเขานั้นยังไม่ได้เริ่มแตะต้องเลยสักนิด

พวกเหล่าหวังเห็นเรือของหลี่ซิงแล่นเข้ามาใกล้ ก็หยุดมือลงชั่วคราว

"อาซิง เหล่าหลี่ พวกเอ็งกู้อวนเสร็จหมดแล้วเรอะ" เหล่าหวังมองเห็นกองอวนบนดาดฟ้าเรือของพวกเขา จึงเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ

ตอนนี้เพิ่งจะสี่โมงกว่าเอง การกู้อวนไม่ใช่เรื่องที่จะทำเสร็จกันได้เร็วๆ

นั่นแปลว่าพวกหลี่ซิงเริ่มลงมือกู้กันมาพักใหญ่แล้ว ดูท่าผลงานคงไม่เลวเลยทีเดียว

พอเหล่าหวังเหลือบไปเห็นปลาที่ปลดลงมาจากอวน ก็โพล่งถามด้วยความสงสัย "ปลาจะละเม็ดเทาเหรอ"

ยังไม่ทันที่หลี่ซิงจะตอบ เขาก็รีบถามต่อทันที "ปลาพวกนี้ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง พวกเอ็งจับได้เยอะไหมเนี่ย"

"ก็ไม่ได้มีแค่ไม่กี่ตัวหรอกครับ เอาล่ะ พวกน้ายังไม่ได้เริ่มกู้อวนเลย งั้นผมไม่รอแล้วนะ พวกน้าก็รีบเข้าล่ะ ผมขอกลับก่อน อ้อ ลุงหวัง อย่าไปกู้อวนตรงจุดเดิมล่ะ ไม่งั้นพรุ่งนี้แถวนี้คงได้มีคนตีกันแย่งหมายหาปลาแน่"

พูดจบ หลี่ซิงก็ส่งสัญญาณให้พี่ใหญ่เร่งเครื่องหักหางเสือ โดยไม่ได้สนใจว่าพวกเหล่าหวังจะออกเรือตามมาทันทีหรือไม่

พอมองดูเรือที่แล่นห่างออกไปเรื่อยๆ น้องชายของเหล่าหวังก็รีบพูดขึ้นว่า "พี่ เราก็รีบกู้อวนกันเถอะ"

"กู้สิ รีบกู้เลย อย่าปล่อยให้ปลาจะละเม็ดหลุดรอดไปเชียว รอบนี้พวกอาซิงคงจับได้เพียบแน่ เมื่อกี้เอ็งเห็นชัดไหม"

"ดูไม่ค่อยถนัดตาเท่าไหร่พี่ แต่ดูจากทรงแล้ว ท่าทางจะไม่ได้แค่ผืนเดียวแน่ๆ"

"ไปๆ รีบเทของในอวนลากลงเข่งให้หมดก่อน เราต้องรีบไปกู้อวนติดตาแล้ว"

สองพี่น้องสาวเท้ายาวๆ ปรี่ไปยังตำแหน่งที่ทุ่นลอยน้ำอยู่อย่างรวดเร็ว

เหล่าหวังหัวใจเต้นระทึก มือสองข้างกำตะขอด้ามยาวไว้แน่น ค่อยๆ เกี่ยวเอาทุ่นลอยขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

ทันใดนั้น พอเริ่มสาวหัวอวนขึ้นมา เขาก็ตื่นเต้นจนแหกปากตะโกนลั่นเสียงดังสนั่น "มีปลาเว้ย มีปลาจริงๆ ด้วย! แม่เจ้าโว้ย ดูหัวอวนนี่สิ โห เอาเข้าไป ได้เยอะขนาดนี้เลย เจ้าแม่หม่าจู่คุ้มครองแท้ๆ!"

"พี่ วันนี้ตามอาซิงมานี่คิดถูกจริงๆ! วิ่งเรือมาตั้งไกล ไม่เสียเที่ยวเลยสักนิด" น้ำเสียงของน้องชายเหล่าหวังเต็มไปด้วยความดีใจและตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่

ขณะที่ตาข่ายค่อยๆ ถูกสาวขึ้นมาทีละนิดๆ บนเรือก็มีเสียงตะโกนร้องด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจของสองพี่น้องดังขึ้นมาไม่ขาดสาย

ในที่สุด ทั้งคู่ก็กู้อวนขึ้นมาได้จนหมด ซึ่งเวลาก็ล่วงเลยมาถึงหกโมงเย็นพอดี

กะจากระยะทางขากลับ กว่าจะถึงบ้านคงราวๆ สามทุ่มได้

"พี่ พี่รีบดูเร็ว มันมีปลาเท่าไหร่เนี่ย" น้องชายเหล่าหวังคุมความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ ถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เหล่าหวังมือเป็นระวิงรีบกวาดตาตรวจนับจำนวนปลา พลางพูดด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้กัน "น่าจะมีสักสามสี่ร้อยจินละวะ น่าจะขายได้สักสามสี่หมื่นเชียวนะ เจ้าแม่หม่าจู่ท่านเมตตาพวกเราจริงๆ วันนี้แค่วันเดียว ได้เงินมากกว่าหามาทั้งเดือนรวมกันซะอีก"

เรือประมงลำเล็กแบบพวกเขานั้น ปกติออกทะเลเที่ยวหนึ่ง มีรายได้แค่หกเจ็ดร้อยหยวน

ถ้าวันไหนโชคดีเป็นพิเศษ อย่างเก่งก็ได้ราวๆ พันหยวน

ถ้าเดือนไหนออกเรือน้อย แต่ละคนก็แบ่งเงินกันได้แค่สองสามพันหยวน วันไหนดีหน่อยก็ถึงสี่ห้าพันหยวน

แม้งานออกทะเลจะเหนื่อยยากลำบากกาย แต่ก็ยังดีกว่าไปเป็นลูกจ้างเขาอยู่บ้าง

"พระเจ้าช่วย ที่ตรงนี้มันเป็นทำเลทองชัดๆ! วันเดียวหาได้สามหมื่น ถ้าเป็นแบบนี้ได้ทุกวัน พวกเราได้รวยเละของจริงแน่"

น้องชายเหล่าหวังยิ้มร่าอย่างตื่นเต้น หน้าบานเป็นกระด้ง พูดจาออกรสออกชาติ

"ฮ่าๆ ข้าไม่กล้าฝันหวานว่าจะมีโชคดีแบบนี้ทุกวันหรอก เดือนนึงได้สักหนสองหนก็หรูแล้ว แค่นั้นก็ฟันเละเป็นกอบเป็นกำแล้วเว้ย" เหล่าหวังหัวเราะตอบ

"พี่ เราต้องขอบคุณอาซิงให้มากๆ เลยนะ ที่ยอมพาเรามาที่นี่ด้วยน่ะ"

"ไม่ต้องรีบร้อน คืนนี้พอกลับถึงบ้านค่อยไปซื้อเหล้าดีๆ สักสองขวด อาซิงชอบสูบหงถ่าซานไม่ใช่เรอะ ก็ซื้อติดมือไปสักสองแถวด้วย ไว้หาจังหวะเหมาะๆ ข้าค่อยไปนั่งคุยกับเขาดีๆ"

"ได้พี่ งั้นเราก็รีบกลับกันเถอะ"

"กลับบ้าน!"

เหล่าหวังตะโกนลั่นพลางบังคับพวงมาลัยเรือ

วินาทีนี้ มือของเขายังสั่นระริกไม่หยุดด้วยความตื่นเต้นจัด

วันเดียวได้สามหมื่นหยวนเนี่ยนะ แม่เจ้า ถ้าเป็นเมื่อก่อน เรื่องพรรค์นี้อย่าว่าแต่ทำเลย แม้แต่จะฝันยังไม่กล้าคิด

เหล่าหวังอดนึกถึงลูกชายตัวเองไม่ได้ แต่ละวันต้องไปทำงานที่บริษัท โดนเถ้าแก่ด่าเช้าด่าเย็นจนหน้ามืดตามัว

ได้เงินเดือนมากระผีกริ้น ยังสู้เงินที่เขาหาได้ในวันนี้แค่วันเดียวไม่ได้เลย

ยิ่งคิดเหล่าหวังก็ยิ่งสบายใจโล่งอก ในขณะเดียวกันก็ยิ่งปักใจแน่วแน่ว่าจะต้องเกาะติดทำมาหากินไปกับอาซิงให้ได้

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง