บทที่ 85 สอนจ้าวเยวียน

การออกเรือเที่ยวนี้ไม่ได้อยู่ไกลจากบ้านมากนัก เรือแล่นมาได้แค่ครึ่งทาง ทุกคนก็จัดการคัดแยกปลาที่จับมาได้จนเสร็จเรียบร้อย

หลี่ซิงเดินทอดน่องมาหยุดข้างตัวอาเยวียน แล้วเปิดบทสนทนาขึ้นมาลอยๆ "อาเยวียน ที่บ้านนายมีคนอยู่กี่คนเหรอ"

"สามคนครับ มีพ่อผมกับน้องสาว" อาเยวียนตอบเสียงเบา น้ำเสียงติดจะขวยเขินอยู่บ้าง

หลี่ซิงย่อมไม่เสียมารยาทไปถามว่าแม่หายไปไหน บนใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มอบอุ่นพลางพูดว่า "เดี๋ยวพอเรือเทียบฝั่ง นายเอาปลาจะละเม็ดกลับไปสักสองตัวสิ เอาไปให้พ่อกับน้องสาวกินบำรุงหน่อย"

"ไม่ต้องหรอกครับพี่ซิง"

"อย่าเกรงใจไปเลยน่า เชื่อพี่เถอะ ไม่ผิดหรอก"

พูดจบ หลี่ซิงก็ควักบุหรี่มวนหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นส่งให้อาเยวียน

"ผมไม่สูบบุหรี่จริงๆ ครับพี่ซิง"

"ลูกผู้ชายที่ไหนไม่สูบบุหรี่กัน พี่ได้ยินพี่สาวนายบอกว่า เมื่อก่อนตอนทำงานที่ไซต์ก่อสร้างเข้ากับเพื่อนร่วมงานไม่ค่อยได้ใช่ไหมล่ะ ฉันจะบอกให้นะ ส่วนใหญ่ก็เพราะไม่สูบบุหรี่นี่แหละ พี่เดาว่าปกตินายก็คงไม่ค่อยดื่มเหล้าเหมือนกันใช่ไหม ของพรรค์นี้น่ะ ลูกผู้ชายต้องค่อยๆ หัดไว้บ้าง เรื่องของผู้ชาย หลายๆ อย่างแค่เหล้าสักมื้อ บุหรี่สักตัวก็เคลียร์กันได้แล้ว ถ้ามื้อเดียวไม่พอก็เบิ้ลอีกมื้อ เผลอๆ นั่งกึ่มกันไปมาก็ได้กลายเป็นเพื่อนตายกันขึ้นมา"

อาเยวียนมองหลี่ซิงด้วยสายตาเคลือบแคลง เห็นได้ชัดว่าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ก็ยังยอมรับบุหรี่ไป ก่อนจะจ่อกับเปลวไฟที่หลี่ซิงจุดให้ แล้วสูบเข้าไปคำหนึ่งอย่างระมัดระวัง

ในพริบตา ควันฉุนกึกก็พุ่งบาดลำคอ เล่นเอาเขาสำลักไอโขลกๆ ออกมาอย่างหนัก

"แค่กๆ บุหรี่นี่แสบคอจังครับ!"

"ไม่เป็นไรหรอก ใครเริ่มสูบก็เป็นงี้ทั้งนั้น มวนแรกก็แสบคอแบบนี้แหละ พอนายสูบหมดสักซอง ก็จะไม่รู้สึกแสบเท่าไหร่แล้ว"

"แล้วทำไมพี่ไม่จุดสูบด้วยล่ะครับ" อาเยวียนเห็นหลี่ซิงคีบบุหรี่คาไว้ในมือแต่กลับไม่ยอมจุด ก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

"ปกติพี่สูบมาเยอะแล้ว ตอนนี้เลยอยากพักสักหน่อย"

หลี่ซิงแอบขำในใจ พลางคิดว่าเด็กคนนี้เทียบกับอาลี่แล้ว ช่างใสซื่อกว่ากันเยอะ

ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่ซิงก็หันหลังเดินกลับไปที่ห้องควบคุม

หลี่อวิ๋นกับอวี๋หยางเห็นเขาเดินเข้ามา ทั้งคู่ก็สบตากันแล้วหันมาถลึงตาใส่เขาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

พี่ใหญ่หลี่อวิ๋นอดบ่นไม่ได้ "แกอย่าไปพาน้องเขาเสียคนสิ"

"จะพาเสียคนได้ยังไงล่ะพี่ใหญ่ ผมน่ะหวังดีกับเขาจริงๆ นะ ลองคิดดูสิ วันหน้าถ้าต้องตามเรือใหญ่ไปออกเล เดี๋ยวๆ ก็ต้องไปทีเจ็ดแปดสิบวัน เขาเป็นคนเงียบๆ พูดน้อยอยู่แล้ว ผมก็กลัวว่าเขาจะอุดอู้อยู่บนเรือจนอกแตกตายน่ะสิ นานๆ สูบสักมวน ไม่เสียหายอะไรหรอก"

หลี่ซิงเพิ่งพูดจบ พอเหลือบตาไปมอง ก็เห็นอาลี่เบียดเข้าไปนั่งข้างอาเยวียนอีกแล้ว กำลังจุดบุหรี่ให้อีกฝ่าย หัวสองคนแทบจะชนกัน ท่าทางลับๆ ล่อๆ ไม่รู้ว่ากำลังกระซิบกระซาบอะไรกันอยู่

ในตอนนั้นเอง เรือก็แล่นเข้าใกล้ท่าเรือของหมู่บ้านอย่างช้าๆ หลี่อวิ๋นปรายตามองไปทางฝั่ง แล้วหันมาถามหลี่ซิง "ยังกลับท่าเรือหมู่บ้านเหมือนเดิมไหม"

"ไม่กลับ ไปท่าเรือตำบลเลยพี่"

หลี่ซิงตอบพลางควักมือถือออกมากดส่งข้อความหากู้ลี่ทันที 'พี่ลี่ ถ้าตอนนี้ไม่ยุ่ง อีกครึ่งชั่วโมงรบกวนขี่ซาเล้งมารับที่ท่าเรือหน่อยครับ'

ผ่านไปไม่นาน พอเรือเทียบท่า ก็เห็นกู้ลี่ใจร้อนรอไม่ไหว กระโดดผลุงขึ้นมาบนเรือในก้าวเดียว

"พี่ลี่ ทางบ้านตอนนี้เป็นไงบ้าง ไม่ยุ่งใช่ไหมครับ" หลี่ซิงเอ่ยทักอย่างสนิทสนม

"ก็เรื่อยๆ เตี่ยฉันกำลังยุ่งอยู่กับการรับซื้อของอยู่ทางโน้น คนเดียวเอาอยู่ วันนี้ออกเรือได้อะไรมาบ้างล่ะ มีของดีๆ ติดมาบ้างไหม"

กู้ลี่พูดไปเรื่อยโดยไม่รอให้หลี่ซิงตอบ เขารีบเปิดห้องขังปลาเป็นทันที ก่อนจะหยิบไฟฉายส่องลงไปข้างใน แล้วร้องอุทานลั่นด้วยความตกตะลึง "แม่เจ้า! ต้องพวกนายจริงๆ ว่ะ! ปลาเก๋าจุดฟ้ายักษ์ แถมไม่ได้มีแค่ตัวเดียวด้วย!"

"พวกนี้ได้มาจากเบ็ดราวครับ อาเยวียนเป็นคนสาวขึ้นมาเองเลย" หลี่ซิงพูดจบ ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ พลางตบไหล่อาเยวียนเบาๆ เห็นได้ชัดว่าเขาพอใจกับผลงานของอาเยวียนในวันนี้มาก

"ให้ตายสิ นี่มันอะไรวะเนี่ย ปลากะพงขาวตัวใหญ่เหรอ เชี่ยแล้วอาซิง ฉันว่าแล้วเชียวว่าดวงนายไม่เคยตก ที่แท้ก็ปลาจะละเม็ดเทานี่หว่า!"

กู้ลี่ทั้งตกใจทั้งดีใจ เขาประคองปลาขึ้นมาตัวหนึ่งอย่างระมัดระวัง พลิกดูไปมาอย่างละเอียด มุมปากฉีกยิ้มกว้างจนแทบจะถึงรูหู

"ปลาจะละเม็ดเทานี่มันสุดยอดจริงๆ ตอนนี้ในตลาดหาโคตรยาก แถมยังมีประโยชน์ต่อร่างกายสารพัด ถ้าพวกเถ้าแก่รู้เข้าล่ะก็ ฉันว่าแค่สองสามตัวนี้ พริบตาเดียวก็โดนแย่งจองกันเกลี้ยงแล้ว"

"พี่ลี่ จะขายยังไงพี่จัดการได้เลยครับ แต่อย่าลืมเก็บไว้ให้พวกผมคนละสองตัวนะ แล้วนี่ พี่ช่วยยกของขึ้นไปหน่อยได้ไหมครับ"

"ได้ๆ ฉันต้องขอดูก่อนว่ามีปลาเยอะแค่ไหน ถ้ามีไม่เยอะนะ ฉันบอกไว้ก่อนเลย ไม่เก็บไว้ให้สักตัวเดียวหรอก"

ตอนนี้ฟ้ามืดสนิทแล้ว เนื่องจากก่อนหน้านี้ไม่ได้ออกทะเลกันมาเกือบสัปดาห์ ทุกคนต่างก็อัดอั้นตันใจกันทั้งนั้น เรือประมงทุกลำจึงกลับเข้าฝั่งค่อนข้างดึก ท่าเรือยังคงคึกคักเป็นพิเศษ ผู้คนเดินกันขวักไขว่เบียดเสียด สายตาของทุกคนราวกับถูกแม่เหล็กดึงดูด ต่างพากันจับจ้องมาที่ปลาซึ่งพวกเขากำลังช่วยกันยกขึ้นฝั่ง

"เฮ้ย นั่นมันดูเหมือนปลาจะละเม็ดขาวตัวใหญ่เลยนี่หว่า แม่เจ้าโว้ย เรือลำนี้คราวก่อนก็ได้ของไปเพียบ กวาดของดีไปตั้งเยอะ คราวนี้จับมาได้อีกเท่าไหร่กันเนี่ย"

"ดูให้มันดีๆ หน่อยสิวะ! นั่นมันจะละเม็ดขาวที่ไหน ชัดเจนว่าเป็นปลาจะละเม็ดเทาต่างหากเล่า ราคามันแพงกว่าจะละเม็ดขาวตั้งเยอะ เฮ้อ แกดูสิทำไมดวงบ้านเขาถึงได้ดีขนาดนี้นะ"

"ดูสิ เรือของตระกูลกู้อีกแล้ว"

"คราวก่อนก็มีคนคุยกัน ว่าเถ้าแก่กู้จ้างคนมายกของ แถมยังดูแลพวกลูกเรือดีเป็นบ้า ถ้าลูกเรือบ้านฉันเก่งได้ขนาดนี้บ้าง ฉันคงกราบเช้ากราบเย็นเหมือนบูชาบรรพบุรุษไปแล้ว"

"ว่าแต่ว่า ปลาจะละเม็ดเทานี่ตอนนี้ราคาเท่าไหร่กัน จินละกี่หยวนล่ะเนี่ย"

"จินหนึ่งก็น่าจะเกือบร้อยหยวนได้แล้วมั้ง ยังไงบ้านเถ้าแก่กู้ก็เปิดแพรับซื้ออยู่แล้ว ไม่ต้องกลัวว่าจะขายไม่ออกหรอก"

"ให้ตายสิ ทำไมมันเยอะขนาดนี้วะ ไอ้กู้ลี่นี่ใช้ไม่ได้จริงๆ มีแพรับซื้อดีๆ ไม่ดูแล ดันสะเออะซื้อเรือออกทะเลมาแย่งข้าวแย่งแกงพวกเราอีก"

หลี่ซิงยืนฟังเสียงซุบซิบนินทาอยู่ข้างๆ ก็นึกขำในใจ ยังไงคนที่โดนอิจฉาตาร้อนก็คือกู้ลี่ คนโดนด่าก็คือกู้ลี่คนเดียว

คราวก่อนจับปลาจะละเม็ดได้ทั้งหมด 22 เข่ง ส่วนปลาจะละเม็ดเทารอบนี้ได้มา 19 เข่ง รวมกับปลาเบ็ดเตล็ดอื่นๆ อีกสองถังใหญ่ ปริมาณจัดว่ามหาศาลเลยทีเดียว ยังคงต้องขนกันถึงสองเที่ยว ถึงจะขนของที่จับมาได้ทั้งหมดไปหมด

"พี่ใหญ่ โทรหาที่บ้านหน่อยสิครับ ทางนั้นจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง" หลี่ซิงยื่นมือถือให้พี่ใหญ่ จากนั้นก็หันไปมองอาเยวียนกับอาลี่พลางเอ่ยถาม "พวกนายสองคนจะขึ้นไปพร้อมฉันไหม"

"ผมอยู่กับพี่อวิ๋นครับ" อาเยวียนชิงตอบทันทีแบบไม่ต้องคิด

"ผมก็อยู่ช่วยเก็บกวาดทำความสะอาดบนเรือดีกว่า" อาลี่รีบสำทับตามมา

หลี่ซิงเห็นแบบนั้นก็ไม่ได้เซ้าซี้ เขาขึ้นรถสามล้อคนเดียว แล้วขี่มุ่งหน้าไปยังแพรับซื้ออย่างสบายอารมณ์

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง