บทที่ 86 เส้นสายของกู้ลี่

พอมาถึงแพรับซื้อ หลี่ซิงเห็นลุงกู้กำลังยืนดูของที่จับมาได้ จึงเดินเข้าไปหา

ลุงกู้เอ่ยถาม "อาซิง วันนี้พวกแกออกเรือไปไม่ใกล้เลยล่ะสิ? ปลาพวกนี้น้ำตื้นแถวนี้หาไม่ได้หรอกนะ"

"ครับลุง ไปกลับใช้เวลาราวๆ เจ็ดชั่วโมงได้ ไกลเอาเรื่องอยู่เหมือนกันครับ เออจริงสิ ฟังพี่ใหญ่บอกว่าปลานี่กินแล้วบำรุงร่างกายน่าดู ลุงเลือกไปสักตัวสิครับ เอาไปทำกินสดๆ ที่บ้าน"

ได้ยินแบบนั้น ลุงกู้ก็เอื้อมมือไปหยิบปลาขึ้นมาจากเข่งตัวหนึ่ง ค่อยๆ กะน้ำหนักในมือ แล้วพยักหน้าเอ่ยชม "ขนาดกำลังสวยเลย ตัวละสักสามสี่จินได้ คุณภาพดีไม่เบาเลยนะเนี่ย"

พินิจดูอยู่ครู่หนึ่ง ลุงกู้ก็วางปลากลับลงไปในเข่ง

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมรับปลาไว้ หลี่ซิงก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ

"พี่ลี่ ปลาพวกนี้คงไม่ต้องคัดแล้วมั้งครับ?"

"ไม่ต้องหรอก ตัวโตๆ ทั้งนั้น ชั่งรวมไปได้เลย อ้อ ชั่งปลาเป็นก่อนนะ"

พวกแรกที่เอาขึ้นตาชั่งคือปลาเก๋าจุดฟ้ายักษ์ มีทั้งหมดสามตัว ตัวใหญ่สอง ตัวเล็กหนึ่ง สองตัวใหญ่รวมกันหนักถึง 46 จินครึ่ง ส่วนตัวเล็กหนักไม่ถึง 10 จิน

หลังจากชั่งปลาชนิดอื่นเสร็จตามลำดับ ก็ถึงคิวปลาจะละเม็ดเทา

ปลาจะละเม็ดเทามีทั้งหมด 19 เข่ง เข่งที่หนักหน่อยราวๆ 80 จิน เข่งที่เบาก็มี 60 จิน หลังจากหักส่วนที่หลี่ซิงตั้งใจจะเก็บไว้กินเองและแบ่งให้จ้าวเยวียนแล้ว ปลาที่เหลือพอชั่งเสร็จตัดเศษทิ้ง ก็ได้น้ำหนักรวม 1,652 จิน 4 ตำลึง

"แม่เจ้า อาซิง แกนี่มันดวงเฮงสุดขั้วจริงๆ! ฉันไม่เคยเห็นใครออกเรือวันเดียวแล้วได้เยอะขนาดนี้มาก่อนเลย เอาอย่างนี้ดีไหม เรือลำใหญ่ของแกน่ะ ให้ฉันขอลงขันถือหุ้นด้วยคนสิ เป็นไง?"

หลี่ซิงกลอกตามองบนอย่างอดไม่ได้ แอบคิดในใจว่าหมอนี่ช่างโลภไม่สิ้นสุด คิดจะจ้องถอนขนแกะจากเขาอยู่เรื่อย

"พี่ลี่ ผมกำลังคิดว่าจะเปิดแพรับซื้อเองบ้างอยู่พอดี พี่ว่าความคิดนี้เป็นไงล่ะครับ?"

"พอเลย ถือว่าฉันไม่ได้พูดอะไรก็แล้วกัน แกเนี่ยนะ ไม่ยอมเสียเปรียบให้ใครเลยสักนิดเดียว"

"พี่ลี่ แล้วตอนนี้ราคาปลาจะละเม็ดเทาเป็นไงบ้างล่ะครับ?"

หลี่ซิงตอนนี้แค่อยากรีบคิดเงินให้เสร็จ เพราะนี่ก็ปาเข้าไปสองทุ่มกว่าแล้ว ต้องรีบกลับไปกินข้าวเสียที

"อย่าเพิ่งใจร้อน เดี๋ยวฉันโทรศัพท์ถามให้ก่อน"

พูดจบ กู้ลี่ก็รีบควักโทรศัพท์มือถือออกมากดเบอร์อย่างคล่องแคล่ว ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มประจบประแจงพลางกรอกเสียงลงไปอย่างกระตือรือร้น "เถ้าแก่เสิ่นครับ วันนี้โชคดีมาก ได้ปลาจะละเม็ดเทามาล็อตหนึ่ง สดอย่าบอกใครเลยครับ เพิ่งจับขึ้นเรือมาเมื่อบ่าย เพิ่งจะขึ้นฝั่งเดี๋ยวนี้เอง ตัวใหญ่ตกตัวละสี่ห้าจิน ตัวเล็กก็มีตัวละจินสองจิน เถ้าแก่สนใจไหมครับ?"

ปลายสายตอบกลับมา รอยยิ้มของกู้ลี่ก็ยิ่งบานฉ่ำกว่าเดิม "อะไรนะครับ… เอาหมดเลยเหรอครับ? ได้ๆ ครับ งั้นพรุ่งนี้ผมเอาไปส่งให้ที่เดิมในเมืองนะครับ ถึงตอนนั้นเถ้าแก่ก็มารับของได้เลย"

"เถ้าแก่ซุนครับ วันนี้ได้ของหายากมาเชียวนะ ปลาจะละเม็ดเทาครับ! มีสักสามสี่ร้อยจินได้ แหม ผมก็นึกถึงเถ้าแก่เป็นคนแรกเลยนี่ครับ ได้ๆ แน่นอนครับ เดี๋ยวผมกันไว้ให้สักร้อยกว่าจิน เถ้าแก่ซุนครับ ผมบอกเลยนะ เอาปลานี้ไปเป็นของฝากล่ะก็ หน้าตานี่มาเต็มแน่นอนครับ"

จากนั้น กู้ลี่ก็กดโทรอีกสาย พูดจาด้วยน้ำเสียงนอบน้อม "สวัสดีครับเถ้าแก่เซ่า ผมกู้ลี่จากแพรับซื้อนะครับ เรื่องปลากระพงปากเหลืองคราวก่อน ต้องขอบคุณเถ้าแก่มากจริงๆ ที่ช่วยอุดหนุน พอดีวันนี้ผมได้ปลาจะละเม็ดเทามาสองสามตัว กะว่าพรุ่งนี้จะเอาไปส่งให้เถ้าแก่สักหน่อยครับ"

หลี่ซิงยืนมองกู้ลี่จัดการประสานงานอย่างลื่นไหลไม่มีสะดุดอยู่ข้างๆ ถึงกับอ้าปากค้าง ตอนแรกนึกว่าที่กู้ลี่บอกว่าจะแบ่งขายปลีกเป็นแค่การพูดเล่นเปรยๆ ที่ไหนได้ หมอนี่กะจะขายปลีกฟันกำไรจริงๆ จังๆ เลยนี่หว่า

พอกู้ลี่วางสาย ยกแก้วน้ำขึ้นมาตั้งท่าจะดื่ม เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก เขารีบกดรับสายทันที "สวัสดีครับเถ้าแก่ว่าน ใช่ครับ มีปลาจะละเม็ดเทาจริงๆ ครับ ให้เยอะคงไม่ไหว แต่ถ้าแบ่งให้สักร้อยจินเนี่ยไม่มีปัญหาแน่นอน เถ้าแก่สะดวกแบบนี้ไหมครับ?"

หลังจากวางสาย กู้ลี่ก็ยิ้มอย่างกระหยิ่มใจพลางพูดขึ้นว่า "เห็นไหมล่ะ ของแค่นี้ ไม่รู้จะพอแบ่งกันหรือเปล่าด้วยซ้ำ"

"พี่ลี่ พี่นี่เก่งจริงๆ นะครับ เส้นสายพวกนี้นี่แหละขุมทรัพย์ตัวจริงเลย"

"อาซิง แกนี่พูดจาเข้าหูตลอด ฟังแล้วชื่นใจ แต่ว่านะ พี่น้องกันก็ต้องคิดบัญชีให้ชัดเจน ราคาที่ฉันปล่อยให้พวกนั้นฉันตั้งไว้ขาดตัวที่จินละ 130 หยวน ส่วนที่รับซื้อจากแก ให้จินละ 115 หยวน แกคิดว่าไงล่ะ?"

"ได้ครับ ราคานี้ดีมากแล้ว รีบคิดเงินเถอะ วันนี้ผมเหนื่อยจะแย่อยู่แล้วเนี่ย"

"อาซิง มาดื่มชาทางนี้ก่อนสิ" ลุงกู้กวักมือเรียกหลี่ซิง

ระหว่างที่กำลังคิดเงินกันอยู่ พี่ใหญ่กับอาเยวียนก็เดินเคียงข้างกันเข้ามา ลุงกู้เห็นจ้าวเยวียนเข้าจึงดึงตัวเด็กหนุ่มไปซักถามอยู่ข้างๆ

หลังจากคำนวณอย่างละเอียด ปลาจะละเม็ดเทาทั้งหมดขายได้เงิน 190,026 หยวน ส่วนปลาชนิดอื่นๆ ขายได้ 9,974 หยวน รวมยอดเงินสองส่วนเข้าด้วยกัน พอดีเป๊ะที่ 200,000 หยวนถ้วน

หลี่ซิงนับเงินออกมา 2,000 หยวนจากปึกเงิน ยื่นไปตรงหน้าอาเยวียนพลางพูดว่า "เมื่อเช้าออกเรือรีบไปหน่อย เรื่องเงินเดือนค่าตอบแทนพวกนี้ยังไม่ได้คุยกันให้ชัดเจน ตอนนี้มาตกลงกันให้เคลียร์ไปเลย เงินเดือนประจำคือเดือนละ 2,000 หยวน แล้วทุกครั้งที่ออกเรือ นายจะได้ส่วนแบ่ง 1% จากรายได้สุทธิของการออกเรือรอบนั้น ถ้าวันไหนฟ้าฝนไม่ดี ออกเรือไม่ได้ ก็นอนพักผ่อนอยู่บ้านให้สบายใจ แต่ถ้าสภาพอากาศดี ไม่มีเรื่องฉุกเฉินอะไรจริงๆ ห้ามหยุดงานตามใจชอบเด็ดขาด เอาตามนี้ตกลงไหม?"

จ้าวเยวียนฟังจบ สายตาก็เหลือบมองไปทางกู้ลี่โดยสัญชาตญาณเพื่อขอความเห็น

"ฉันว่าเงินเดือนประจำมันสูงไปหน่อยนะ เอาแค่ 1,000 หยวนก็พอแล้ว เดือนหนึ่งออกเรือได้ไม่กี่วันหรอก อีกอย่างเรือของแกก็ทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำขนาดนี้ เขามาทำงานด้วยไม่มีทางเสียเปรียบอยู่แล้ว"

"เรือผมทำเงินได้ดี มันก็มาจากหยาดเหงื่อที่ทุกคนช่วยกันลงแรงทั้งนั้นแหละครับ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ก็เอาตามที่ผมว่านี่แหละ เอ้า เงินนี่นายรับไปก่อน นี่เป็นส่วนแบ่งของวันนี้นะ ส่วนเงินเดือนประจำสิ้นเดือนจะจ่ายให้อีกที"

กู้ลี่ยังคงรู้สึกว่าหลี่ซิงให้ค่าตอบแทนสูงเกินไป จึงได้แต่ส่ายหน้าน้อยๆ

ในจังหวะนั้นเอง ลุงกู้ก็ยื่นมือมารับเงินจากหลี่ซิง แล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อของอาเยวียน ก่อนจะยิ้มพลางพูดขึ้น "เก็บไว้เถอะ พี่ซิงของแกไม่ใช่คนอื่นคนไกล ตั้งหน้าตั้งตาทำงานให้ดีก็พอ อย่าคิดมาก"

"ขอบคุณครับพี่ซิง"

"วันนี้นายก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เอาล่ะ พรุ่งนี้ไม่ต้องไปรอพวกเราที่หมู่บ้านหรอกนะ มารอที่แพรับซื้อนี่ได้เลย ลุงครับ งั้นพวกผมกลับกันก่อนนะ" หลี่ซิงเอ่ยลา

"คืนนี้กลับไปแล้วอย่าลืมแช่เท้าด้วยน้ำร้อนล่ะ บนเรือความชื้นมันเยอะ อย่าคิดว่าตัวเองยังหนุ่มยังแน่นแล้วไม่ใส่ใจ เดี๋ยวจะกลายเป็นโรคเรื้อรังเอาได้" ลุงกู้กำชับด้วยความเป็นห่วง

"ทราบแล้วครับลุง"

ทั้งสองคนเดินตามทางแคบๆ มาถึงหัวหมู่บ้าน ก็เห็นชาวบ้านหลายคนกำลังวิ่งกระหืดกระหอบมุ่งหน้าไปทางท่าเรือ

หลี่ซิงรู้สึกสงสัยจึงเอ่ยปากถามขึ้นลอยๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น

"อ้าว อาซิงกลับมาแล้วเหรอ! อาซิง วันนี้พวกแกออกเรือไปจับปลาจะละเม็ดเทาได้บ้างไหมเนี่ย?" ชาวบ้านคนหนึ่งหยุดฝีเท้าแล้วถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เปล่านี่ครับ ใครจับได้เหรอ?" หลี่ซิงแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว แล้วย้อนถามกลับไป

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง