บทที่ 87 สายโทรศัพท์ที่คาดไม่ถึง

“พระเจ้าช่วย แกยังไม่รู้อีกเหรอเนี่ย?

ตอนเช้าไม่ใช่มีคนแห่ตามแกออกทะเลไปฝูงใหญ่หรอกเหรอ

สุดท้ายก็เหลือแค่เรือของเหล่าหวังที่ยังตามแกอยู่

วันนี้เขาดวงเฮงสุดขีดเลยนะ จับปลาจะละเม็ดได้ตั้งหลายร้อยจินแน่ะ!”

“อ้อ อย่างนี้นี่เอง นึกไม่ถึงเลยว่าเหล่าหวังจะจับปลาจะละเม็ดได้ด้วย

วันนี้พวกผมดวงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ได้มาแต่พวกปลาเป็ดปลาเบ็ดเตล็ด” หลี่ซิงตีหน้าตาย แถน้ำขุ่นๆ ออกไปอย่างจริงจัง

หลี่อวิ๋นได้ยินแล้วมุมปากก็อดกระตุกเบาๆ ไม่ได้

เรื่องลืมตาอ้าปากโกหกหน้าซื่อตาใสแบบนี้ ต่อให้ตายเขาก็ทำไม่ลงจริงๆ

“เอาเถอะ รีบกลับบ้านกันได้แล้ว

ดูท่าแกคงยังไม่เหนื่อย ถึงได้มีอารมณ์มาแกล้งปั่นชาวบ้านอยู่ตรงนี้” หลี่อวิ๋นพูดอย่างจนใจ

เมื่อเห็นพวกเขากลับมาถึงเสียที หลี่หลิงก็รีบลุกขึ้นถามด้วยความเป็นห่วง “ทำไมวันนี้กลับกันมามืดค่ำขนาดนี้ล่ะ?”

“เมื่อเช้ามีเรือตามออกไปด้วยเยอะเกินไป เลยพาพวกเขาแล่นวนไปหลายรอบหน่อยน่ะ”

หลี่อวิ๋นพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ตามสัญชาตญาณ

แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของภรรยาตัวเอง จึงเอ่ยถามขึ้นมา “แล้วพี่สะใภ้เธอล่ะ?”

“ไปมุงดูความคึกคักที่ท่าเรือน่ะสิ

ได้ยินว่าเรือของสองพี่น้องเหล่าหวังเทียบท่า จับปลาจะละเม็ดเทากลับมาได้เพียบเลย

แพรับซื้อตั้งหลายเจ้าพากันแย่งชิงของกันใหญ่ พี่สะใภ้ก็เลยวิ่งไปดูเรื่องสนุกกับเขาน่ะ”

“ไป ไปตามพี่สะใภ้แกกลับมาที

พวกเราก็จะแบ่งเงินกันแล้ว จะมัวแต่ไปมุงดูเรื่องสนุกจนไม่สนใจบ้านช่องได้ยังไง”

ประโยคหลังหลี่อวิ๋นพูดเสียงเบามาก คล้ายกับพึมพำกับตัวเอง

แต่บังเอิญเหลือเกินที่จางอวิ๋นเพิ่งจะก้าวพ้นประตูเข้ามาพอดีและได้ยินเข้า จึงถามขึ้นทันควัน “เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ?”

หลี่อวิ๋นเงยหน้าขึ้น แววตาเหม่อลอยเล็กน้อยคล้ายกำลังคิดอะไรอยู่ ไม่ได้ตอบคำถาม

“พี่สะใภ้ บ้านเหล่าหวังขายปลาจะละเม็ดเทาได้เท่าไหร่เหรอครับ?” อวี๋หยางถามซักไซ้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยม

“ไม่ถึงสี่ร้อยจินน่ะ เหล่าไต้ที่แพรับซื้อให้ราคาจินละ 79 หยวน คราวนี้พวกเขารวยเละกันไปเลยล่ะ”

“พี่สะใภ้ วันนี้พวกเราจับได้เยอะกว่าพวกเขาตั้งบานตะไทเลยนะ” อาลี่พูดด้วยความตื่นเต้น ปิดบังความดีใจไว้ไม่อยู่

“อ้าว? พวกเราก็จับปลาจะละเม็ดเทาได้เหมือนกันเหรอ?” จางอวิ๋นถามด้วยความประหลาดใจ

“อาอวิ๋น อย่าเพิ่งถามเลย รีบยกข้าวปลามาเถอะ ทุกคนหิวจนไส้จะกิ่วกันหมดแล้ว”

“ใช่ๆ” จางอวิ๋นกับหลี่หลิงรีบหันหลัง ซอยเท้าวิ่งไปยกกับข้าวในครัวออกมาทันที

หลังจากทุกคนกินข้าวเสร็จและแบ่งเงินกันเรียบร้อย ต่างก็นั่งพักผ่อนบนเก้าอี้

ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างออกรสนั้นเอง จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของหลี่อวิ๋นก็ดังขึ้น

เขาหยิบมือถือขึ้นมาดู หน้าจอแสดงเป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย

“ฮัลโหล สวัสดีครับ” หลี่อวิ๋นกดรับสายแล้วพูดขึ้น

“ฮัลโหล นั่นใช่หลี่อวิ๋น พี่ชายของหลี่ซิงหรือเปล่าครับ?” เสียงจากปลายสายดังขึ้น

“ใช่ครับ คุณคือใครเหรอ?”

“เชี่ย พี่ชาย ในที่สุดผมก็หาพี่เจอแล้ว!”

หลี่อวิ๋นตกใจกับเสียงอุทานที่โพล่งขึ้นมากะทันหันจนสะดุ้ง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้สติกลับมา

เขารีบยื่นโทรศัพท์ให้หลี่ซิงแล้วบอกว่า “หาแกน่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมหมอนี่ถึงโทรเข้าเบอร์พี่ได้”

หลี่ซิงรับโทรศัพท์มาด้วยความสงสัย เอ่ยถามออกไป “สวัสดี ใครน่ะ?”

“เชี่ย แกนี่มันแล้งน้ำใจชะมัด ในที่สุดฉันก็หาแกเจอจนได้!

ให้ตายสิ ฉันเกือบจะหมดหวังไปแล้ว โชคดีที่เมื่อหัวค่ำมีเพื่อนคนหนึ่งให้เบอร์พี่ชายแกมา

อะไรกัน พอไม่เรียนมหาวิทยาลัยแล้ว กะจะตัดขาดการติดต่อกับเพื่อนเก่าเลยใช่ไหม?”

พอได้ยินเสียงที่คุ้นหูแต่ก็แอบแปลกหูอยู่บ้างจากปลายสาย หลี่ซิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามหยั่งเชิงด้วยความสงสัย “นายคือ… หลิวอวี้เจิ้งเหรอ?”

“เฮ้ย ไม่เลวนี่หว่า ยังจำท่านหลิวคนนี้ได้อยู่อีก!”

“บ้าไปแล้ว ฉันได้ยินคนอื่นบอกว่า แกไปสอบเกาเข่าใหม่แล้วสอบติดชิงหวาอีกรอบแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ฮ่าๆ ช่วยไม่ได้นี่หว่า ที่บ้านบังคับให้ฉันเรียนต่อ ใครใช้ให้ฉันมีพรสวรรค์ติดตัวมาแต่เกิดกันล่ะ

ไม่ต้องอ่านหนังสือทบทวนเลยด้วยซ้ำ สอบติดชิงหวาสำหรับฉันมันก็แค่เรื่องกล้วยๆ เหมือนเตียวหุยเคี้ยวถั่วงอกนั่นแหละ

ได้ยินว่าตอนนี้แกมีอาชีพหลักเป็นอันธพาล อาชีพเสริมเป็นชาวประมง เรื่องนี้จริงหรือมั่วเนี่ย?”

“ไสหัวไปเลย บอกให้รู้นะ ตอนนี้ฉันได้ดีแล้ว มีเรือเป็นของตัวเองแล้วด้วย”

“ฮ่าๆ แล้วมันต่างจากชาวประมงตรงไหนวะนั่น!”

“เอาละๆ ช่วงนี้นายว่างไหม ถ้าว่างก็แวะมาเที่ยวหาฉันสิ”

“ถ้าแกออกค่ารถไปกลับให้ ฉันจะลองเก็บไปคิดดู”

“พูดเรื่องเงินแล้วมันเสียความรู้สึกนะเว้ย ขอแค่แกยอมมา ฉันจะขี่ซาเล้งไปรับแกด้วยตัวเองเลย เสียงเครื่องยนต์ดังตึ๊กๆ ไปตลอดทาง รับรองว่าเท่ระเบิดแน่นอน”

“ไสหัวไปไกลๆ เลยแก

พูดจริงนะเนี่ย คิดถึงแกเหมือนกันว่ะ มือถือแกโทรไม่เคยติดเลย ไม่รู้ว่าวันๆ มัวยุ่งอะไรอยู่

ยังดีที่ฉันไปไหว้วานคนอื่นจนได้เบอร์คนในบ้านแกมา ฉันลางานไว้เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ก็ไปถึงได้เลย ฉันอยากออกทะเลไปตกปลาว่ะ”

ทั้งสองคุยกันอย่างออกรสไปอีกสิบกว่านาที ถึงได้วางสาย

หลี่อวิ๋นมองด้วยความสงสัย อดถามไม่ได้ “นั่นใครกันน่ะ เห็นคุยกันออกรสออกชาติเชียว ดูท่าทางจะสนิทกันมากเลยนะ”

“ไม่มีอะไรหรอกครับ รูมเมตห้องเดียวกันตอนยังไม่ลาออกจากมหาวิทยาลัยน่ะ”

อวี๋หยางพูดแทรกขึ้นมาบ้าง “จนถึงตอนนี้แกยังไม่เคยบอกพวกเราเลยนะ ว่าตอนนั้นลาออกทำไมกันแน่”

หลี่ซิงถอนหายใจเบาๆ สีหน้าดูปลอดโปร่งแล้วเล่าออกมาอย่างเปิดเผย “ก็แค่ตอนเรียนดันไปมีแฟน แล้วยัยนั่นก็คบซ้อน่ะสิ

หมอนี่ที่เพิ่งโทรมาไปรู้เรื่องเข้า ทนดูไม่ได้ก็เลยออกหน้าแทนผม สุดท้ายพวกเราสองคนก็เลยโดนไล่ออกมาด้วยกันทั้งคู่”

เรื่องมาถึงตอนนี้ หลี่ซิงปล่อยวางได้หมดแล้ว จึงเล่าต้นสายปลายเหตุทั้งหมดให้ทุกคนฟังอย่างไม่ปิดบัง

“พี่ พี่นี่มันโง่จริงๆ เลย!” อาลี่อดบ่นใส่หลี่ซิงไม่ได้ “พี่คิดดูสิ แค่เพื่อ ‘ดอกไม้ที่ปักอยู่บนกองขี้ควาย’ ดอกเดียว

ถึงกับยอมทิ้งอนาคตอันสดใสของตัวเอง มันคุ้มกันที่ไหนเล่า”

“มิน่าล่ะ ตอนที่แกโดนไล่ออกกลับมาถึงไม่ยอมปริปากบอกอะไรพวกเราเลย โดนไล่ออกเพราะเรื่องพรรค์นี้ มันน่าเสียดายจริงๆ” อวี๋หยางพูดด้วยสีหน้าเสียดายสุดขีดเช่นกัน

“เอาละ พวกแกหยุดพูดกันได้แล้ว การที่เขากลับมาก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องแย่เสมอไปเสียหน่อย ตอนนี้พวกเรายังได้อานิสงส์จนพากันร่ำรวยไปด้วยไม่ใช่หรือไง”

หลี่อวิ๋นปรามอวี๋หยางกับอาลี่ก่อน จากนั้นก็ถามไล่เลียงต่อ “แล้วคนที่ทำให้แกต้องโดนไล่ออกมันเป็นใครกันแน่”

“พอๆ หยุดเลยครับ!” หลี่ซิงเห็นท่าทางเหมือนจะซักไซ้เอาความจริงให้ได้ของหลี่อวิ๋น จึงรีบเอ่ยขัดทุกคน “เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว ตอนนี้ผมก็อยู่ดีมีสุข แถมยังมีแฟนใหม่แล้วด้วย เรื่องในอดีตก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะ จะไปรื้อฟื้นให้ได้อะไรขึ้นมา”

หลี่ซิงหยุดไปนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ “เอาแบบนี้แล้วกัน สองวันนี้ผมกับพี่ใหญ่จะยังไม่ออกทะเล พรุ่งนี้เพื่อนผมคนนั้นจะมา แบบแปลนกับรายการวัสดุของอาจารย์อู๋ก็น่าจะส่งมาถึงพรุ่งนี้เหมือนกัน ถึงตอนนั้นพวกเราสองคนจะได้ช่วยกันดูให้ละเอียด ถ้าไม่มีปัญหาอะไร จะได้ให้พวกเขาเริ่มลงมือก่อสร้างได้เลย พี่เขย พี่ช่วยติดต่อสองพี่น้องนั่นทีนะ พรุ่งนี้พวกพี่ออกทะเลไปด้วยกัน คนบนเรือจะได้ไม่ขาด”

“ได้ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”

จังหวะนั้นเอง หลี่ซิงกั๋วเดินผ่านมาพอดี ได้ยินบทสนทนาของพวกเขาเข้า จึงเอ่ยเตือนขึ้นว่า “ตอนตรวจดูวัสดุก็ดูให้มันรอบคอบหน่อยนะ ต้องมั่นใจจริงๆ ว่าไม่มีปัญหาอะไร ส่วนฤกษ์ลงเสาเอกสร้างบ้านก็ต้องเลือกเวลาดีๆ ให้เหมาะเจาะ อย่าได้สะเพร่าเด็ดขาดล่ะ”

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง