บทที่ 88 สหายมาเยือน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลี่ซิงก็ได้รับแบบแปลนฉบับสมบูรณ์พร้อมรายการวัสดุที่อาจารย์อู๋ส่งมาให้

เขาตรวจดูอย่างละเอียด เมื่อยืนยันกับอาจารย์อู๋จนแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาดแล้ว ก็ตรงดิ่งไปหาหวังข่ายทันที

"พี่ข่าย นี่รายการวัสดุนะ พี่ดูตามที่แบบแปลนกำหนดเลย ทำใบเสนอราคามาให้ผมดูก่อน"

หวังข่ายรับรายการมาดูแล้วพูดขึ้น "อาซิง วัสดุที่นายเลือกแต่ละอย่างนี่ของดีทั้งนั้นเลยนะเนี่ย ถ้าเหมาทั้งค่าของค่าแรง รับรองว่าเงินไม่น้อยเลยล่ะ"

"ไม่เป็นไรพี่ข่าย เอาตามนี้แหละ เดี๋ยวผมดูราคาแล้วไม่มีปัญหาอะไรก็เริ่มงานได้เลย"

"ได้ งั้นเอาตามที่นายว่า ตอนบ่ายพี่จะเอาใบเสนอราคาไปให้"

"เยี่ยมเลยพี่ข่าย รบกวนด้วยนะ"

พอออกมาจากบ้านหวังข่าย หลี่ซิงก็แวะไปที่บ้านพี่ใหญ่ก่อน แล้วขี่มอเตอร์ไซค์มุ่งหน้าไปยังตัวตำบล

เมื่อถึงตำบล เขาแวะซื้อเนื้อหมูกับซี่โครงหมูที่เขียงหมูก่อน จากนั้นก็ไปที่แพรับซื้อของกู้ลี่ บรรจงเลือกกุ้งมังกร ปลิงทะเล และปลามาอีกจำนวนหนึ่ง

"นายเป็นชาวประมงแท้ๆ ทำไมยังต้องมาซื้อปลาอีกล่ะเนี่ย" กู้ลี่ถามด้วยความสงสัย

"พี่ลี่ เพื่อนผมจะมาสองคนน่ะ กลัวว่าเรือที่บ้านจะกลับเข้ามาช้า เลยมาช้อปที่พี่ไว้ก่อน ทั้งหมดนี่เท่าไหร่พี่"

กู้ลี่คิดเงินให้ตามราคาหน้าแพ หลี่ซิงจ่ายเงินเสร็จก็ยืนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า "พี่ลี่ พี่ก็จบมหาวิทยาลัยเหมือนกันนี่ ตอนเย็นไปกินเหล้าด้วยกันหน่อยไหมล่ะ"

"อย่าเลย ฉันมันคนห่ามๆ ไม่อยากไปแย่งซีนพวกปัญญาชนหรอก"

"เหอะ ทำเป็นพูดดี คิดว่าผมอยากชวนพี่นักรึไง เดี๋ยวผมขับรถไปรับน้องสาวพี่ไปแทนดีกว่า ยังไงผมก็มีรถอยู่แล้ว"

"แกกล้าเหรอ!" กู้ลี่เบิกตากว้าง ทำท่าเหมือนจะปรี่เข้ามาต่อย

"เหอะ ดูสิว่าผมจะกล้าไหม สรุปจะไปหรือไม่ไป"

"ไปๆ ยอมแกแล้วจริงๆ"

หลี่ซิงกลับมาถึงบ้านพี่ใหญ่ จางอวิ๋นเห็นเขาหอบกับข้าวมาเยอะแยะก็ถามอย่างประหลาดใจ "ทำไมซื้อกับข้าวมาเยอะขนาดนี้ล่ะ"

"พี่สะใภ้ วันนี้เพื่อนสนิทผมจะมาสองคน แล้วกู้ลี่จากแพรับซื้อก็จะมาด้วย คงต้องรบกวนพี่กับพี่สาวใหญ่ช่วยเข้าครัวอีกแล้วนะ"

"รบกวนอะไรกันเล่า เพื่อนแกมีใครไม่กินอะไรเป็นพิเศษไหม"

"ไม่มีหรอก กินได้ทุกอย่าง ไม่เลือกกินเลย"

หลี่ซิงเดินไปหาพี่ใหญ่แล้วถามว่า "พี่ใหญ่ พี่รู้ไหมว่าเช่าเรือได้ที่ไหนบ้าง พอดีอยากพาเพื่อนๆ ไปตกปลาน่ะ"

"น้าเขยของอาลี่แกทำธุรกิจให้เช่าเรืออยู่ไม่ใช่เหรอ ลองไปถามแกดูสิ"

"ได้พี่ เดี๋ยวผมจัดการเอง"

หลี่ซิงกดโทรศัพท์หาน้าเขยทันที

"น้าเขยครับ ผมอาซิงนะ อยากถามว่าที่นั่นมีเรือว่างให้เช่าบ้างไหมครับ เพื่อนผมมาหา เลยกะจะพาออกไปตกปลากลางทะเลสักหน่อย"

"แกจะขับเรือเองคนเดียวเหรอ แบบนั้นน้าไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่นะ"

"เปล่าครับ พี่ใหญ่ไปด้วย เขาจะออกทะเลไปกับผม"

"อ้อ งั้นก็พอได้ มีเรืออยู่พอดี พรุ่งนี้มีเถ้าแก่ใหญ่สองคนจะออกทะเลเหมือนกัน จะได้แนะนำให้รู้จักไว้ คนหนึ่งก็คือเถ้าแก่ที่คราวก่อนน้าอยากฝากแกไปทำงานฝ่ายขายนั่นแหละ"

"ได้เลยครับ ขอบคุณน้าเขยมากครับ"

"คนกันเองจะเกรงใจทำไม เรื่องแค่นี้เอง"

หลังจากนัดแนะกันเรียบร้อย หลี่ซิงก็ขับรถมุ่งหน้าเข้าตัวเมือง

ช่วงบ่ายสองกว่าๆ หลี่ซิงไปรอที่จุดนัดหมายก่อนเวลา และรับตัวหลิวอวี้เจิ้งได้สำเร็จ

พอหลิวอวี้เจิ้งเจอหน้าหลี่ซิง เขาก็เปิดฉากบ่นยาวเป็นต่อยหอย "ไอ้หมอนี่ ในที่สุดก็ได้เจอนายสักที คิดถึงแทบแย่แล้วโว้ย! พูดก็พูดเถอะ ทำไมนายไม่ทำตามฉันบ้างวะ 'ที่นี่ไม่ต้อนรับ ข้าก็ไปที่อื่น' สอบใหม่ไปเรียนที่เมืองหลวงซะก็สิ้นเรื่อง เราจะได้ตัวติดกันได้ทุกวัน"

หลี่ซิงหัวเราะพลางตอบกลับ "เลิกพล่ามได้แล้วน่า ฉันไม่เล่นไม้ป่าเดียวกันกับแกหรอกนะ ตอนนี้ฉันมีแฟนแล้วโว้ย"

ทั้งสองมองหน้ากันแล้วหัวเราะร่า ก่อนจะโผเข้ากอดกันอย่างสนิทสนม จากนั้นก็ยิงมุกแซวกันไปมาไม่หยุดปาก

หลี่ซิงเบนสายตาไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ หลิวอวี้เจิ้งด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร "ไม่คิดจะแนะนำหน่อยเหรอ"

หลิวอวี้เจิ้งรีบเอ่ยแนะนำ "นี่อวี๋จิ่งเทียน คนบ้านเดียวกันกับฉัน พวกเราเป็นเพื่อนซี้กันตั้งแต่อนุบาลยันมัธยมต้น อยู่ห้องเดียวกันตลอดเลย"

"สวัสดีครับ ผมหลี่ซิง ยินดีต้อนรับนะ" หลี่ซิงทักทายพร้อมกับยื่นมือไปจับกับอวี๋จิ่งเทียนอย่างผ่าเผย

"เอาละๆ เลิกเลี่ยนกันได้แล้ว แล้วนี่เราจะไปบ้านนายยังไงต่อเนี่ย แล้วไหนล่ะรถนาย อย่าบอกนะว่ามีแค่รถซาเล้งคันเก่านั่นน่ะ" หลิวอวี้เจิ้งเอ่ยแซวทีเล่นทีจริง

"เหอะ อย่ามาดูถูกกันน่า" หลี่ซิงพูดพลางกดรีโมตกุญแจรถเบาๆ ไฟหน้ารถยนต์คันข้างๆ สว่างวาบขึ้นมาทันที

"เข้าท่าแฮะไอ้เสือ ดูท่าตอนนี้นายจะอยู่ดีกินดีไม่เบาเลยนี่หว่า!" หลิวอวี้เจิ้งอดชื่นชมไม่ได้

จากนั้น หลี่ซิงก็พาทั้งสองคนเดินทางมาที่ตำบล สิ่งแรกที่ต้องทำคือพาไปซื้อคันเบ็ด เพราะพรุ่งนี้มีแผนจะออกทะเลไปตกปลา

หลิวอวี้เจิ้งอดแขวะไม่ได้ "เป็นชาวประมงประสาอะไรวะเนี่ย ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ แม้แต่คันเบ็ดยังต้องมาหาซื้อเอาดาบหน้า"

หลี่ซิงตอบกลับอย่างมั่นอกมั่นใจ "ระดับฉันแล้วมันต้องมีทีเด็ดตกปลาที่เจ๋งและล้ำกว่านั้นเยอะ กลัวแต่ว่าถ้านายได้ลองแล้วจะร้องโอดโอยไม่ไหวเอาสิ"

"เหอะ โม้เข้าไปเถอะ เก่งแต่ปากละไม่ว่า" หลิวอวี้เจิ้งเบะปากใส่อย่างไม่เชื่อน้ำหน้า

หลังจากเตรียมของทุกอย่างเรียบร้อย หลี่ซิงก็พาทั้งคู่ไปที่ท่าเรือ

หลิวอวี้เจิ้งถามด้วยความสงสัย "มาที่นี่ทำไมกัน"

หลี่ซิงยิ้มแล้วอธิบาย "เรือของฉันใกล้จะกลับเข้าฝั่งแล้ว มารอตรงนี้สักหน่อย ถือโอกาสให้พวกนายได้ดูปลาสดๆ ที่เพิ่งจับขึ้นมาด้วยไง"

ทั้งหลิวอวี้เจิ้งและอวี๋จิ่งเทียนต่างโตมาในพื้นที่แผ่นดินใหญ่ ในชีวิตแทบไม่เคยได้สัมผัสกับทะเล พอนึกถึงว่าจะได้เห็นเรือประมงกลับเข้าฝั่ง แทนที่จะเบื่อหน่าย ทั้งคู่กลับตื่นเต้นจนตาเป็นประกาย รอคอยอย่างจดจ่อ

จังหวะนั้นเอง มีเรือประมงลำอื่นค่อยๆ เทียบท่าเข้ามา

หลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนทำราวกับเจอสมบัติล้ำค่า รีบสาวเท้าเข้าไปมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที

ผ่านไปครู่เดียว หลิวอวี้เจิ้งก็วิ่งหน้าตื่นกลับมาด้วยความตื่นเต้น อ้าปากตะโกนลั่น "ไอ้หมอ…"

แต่พอเหลือบไปเห็นสายตาหลี่ซิงที่จ้องเขม็งมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เขาก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน "หลี่ซิง เชี่ยเอ๊ย นายไม่เห็นละสิ เรือลำนั้นจับปลาตัวเบ้อเริ่มได้ด้วยว่ะ ฉันเคยเห็นตอนเล่นเกมยิงปลา ถ้าในเกมยิงตัวนี้ตกนะ ได้คะแนนตั้งหนึ่งร้อยแต้มแน่ะ!"

หลี่ซิงได้ยินแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอาใจ จะหัวเราะก็หัวเราะไม่ออก จะร้องไห้ก็ร้องไห้ไม่ได้

ขณะนั้นเอง อวี๋จิ่งเทียนก็เดินเข้ามาด้วยท่าทางตื่นเต้นไม่แพ้กัน ก่อนจะเอ่ยถามอย่างคาดหวัง "อาซิง พรุ่งนี้พาพวกเราออกทะเลไปด้วยได้ไหม"

"ได้อยู่แล้ว ไม่มีปัญหา!" หลี่ซิงตอบรับอย่างไม่ลังเล

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง เรือประมงของบ้านหลี่ซิงก็แล่นเข้ามาอย่างช้าๆ จอดเทียบท่าอยู่ตรงกลางระหว่างเรือลำใหญ่สองลำอย่างพอดิบพอดี

หลิวอวี้เจิ้งถามด้วยความสงสัย "อาซิง ลำไหนเรือบ้านนายอะ"

หลี่ซิงชี้นิ้วไปส่งๆ หลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนมองตามปลายนิ้วไป มุมปากก็อดกระตุกยิกๆ ไม่ได้

ในที่สุดหลิวอวี้เจิ้งก็ทนไม่ไหว แซวหลี่ซิงจนได้ "ว่าแล้วเชียว ของแบบนี้ไม่เปรียบเทียบก็ไม่เจ็บปวด เรือนายพอไปอยู่ท่ามกลางไอ้ยักษ์ใหญ่สองลำนั้นแล้ว ดูมันจะ…"

"พวกนายรอตรงนี้แหละ เดี๋ยวฉันลงไปช่วยขนของก่อน" หลี่ซิงพูดตัดบทพลางก้าวขาจะเดินขึ้นเรือ

"พวกเราก็ช่วยได้เหมือนกันน่า" หลิวอวี้เจิ้งวางกระเป๋าเดินทางไว้ข้างตัวอวี๋จิ่งเทียน แล้วรีบเดินตามหลี่ซิงขึ้นเรือไปช่วยทันที

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง