บทที่ 89 การรวมตัวอันแสนสุข

“พี่เขย วันนี้ออกเรือได้ของเยอะไหมครับ” หลี่ซิงเอ่ยถาม

“ก็ใช้ได้เลยนะ วันนี้ในลอบไอ้โง่ติดดีมาก มีปลาว่ายเข้าไปเพียบเลย” อวี๋หยางตอบพลางยิ้ม สายตามองไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายหลี่ซิง

หลี่ซิงกำลังจะอ้าปากแนะนำ แต่อาลี่ก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน “พี่ วันนี้พวกเราเจอเจ้าลูกวาฬเพชฌฆาตตัวที่เคยช่วยไว้ด้วยนะ แต่แปลกชะมัด พอมันว่ายวนรอบเรือเราไปรอบหนึ่ง ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ก็ว่ายหนีไปซะงั้น”

“สงสัยวาฬตัวนั้นมันไม่ชอบขี้หน้านาย แต่มันชอบฉันมั้ง” หลี่ซิงพูดหยอกทีเล่นทีจริง

อาลี่กลอกตาใส่ ในใจคิดว่าหลี่ซิงนี่ช่างกะล่อนหลอกคนได้หน้าตาเฉยจริงๆ

หลังทักทายกันสั้นๆ ที่ท่าเรือ ทุกคนก็มุ่งหน้าไปยังแพรับซื้อด้วยกัน

“นี่ปลาอะไรน่ะ ทำไมสีเทาหม่นๆ แบบนี้ล่ะ” หลิวอวี้เจิ้งชี้ไปที่ปลาจะละเม็ดเทาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“นี่ปลาจะละเม็ดเทา กินแล้วบำรุงร่างกายดีนัก เหมาะกับคนต้องการบำรุงอย่างแกมากเลยล่ะ” หลี่ซิงแซว

“งั้นเอามาลองชิมสักตัวสิ” หลิวอวี้เจิ้งไม่มีความเกรงใจหลี่ซิงแม้แต่น้อย และเพราะนิสัยตรงไปตรงมาแบบนี้นี่แหละ ตอนที่รู้ว่าเพื่อนซี้โดนสวมเขา ถึงได้ยอมออกหน้าช่วยอย่างไม่ลังเล

หลี่ซิงพยักหน้าตกลง แล้วคัดปลาจะละเม็ดเทาตัวสวยเก็บไว้ตัวหนึ่ง

จังหวะนั้นเอง กู้ลี่เหลือบไปเห็นของทะเลที่พวกอวี๋หยางยกทยอยลงมา จึงตวัดสายตาค้อนใส่หลี่ซิงอย่างหมั่นไส้ “ไหนบอกว่าไม่มีของดีไง นี่มันกุ้งมังกรเขียวเชียวนะ ของหายากชัดๆ”

“โธ่ พี่ลี่ พูดไปนั่น ผมไม่ใช่ผู้วิเศษนะ จะไปรู้ล่วงหน้าได้ยังไงว่าจะจับอะไรได้บ้าง”

เดิมทีกู้ลี่คิดว่ามีแค่หลี่ซิงคนเดียวที่ดวงดี แต่ไม่นึกเลยว่าต่อให้หลี่ซิงไม่ได้ออกเรือ โชคของคนอื่นก็ไม่ได้แย่เลยสักนิด

หลังคิดเงินเสร็จสรรพ ยอดรวมทั้งหมดได้หนึ่งหมื่นกว่าหยวน

หลี่ซิงหันไปบอกพี่เขย “พี่เขย เงินก้อนนี้วันนี้ไม่ต้องแบ่งให้ผมกับพี่ใหญ่นะ พวกพี่ยกไปแบ่งกันเองเถอะ”

“อื้มๆ ได้เลย” อวี๋หยางรับคำอย่างกระตือรือร้น

หลี่ซิงยังกำชับกู้ลี่เป็นพิเศษว่าตอนเย็นต้องมาให้ได้ จากนั้นก็เตรียมพาหลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนกลับบ้าน

พอกลับถึงบ้าน หลี่ซิงก็อธิบายให้ทั้งสองคนฟัง “นี่บ้านพี่ใหญ่ฉันเอง ส่วนฉันพักอยู่บ้านเดิม ปกติก็มากินข้าวที่นี่เกือบทุกมื้อ”

หลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนรีบเอ่ยทักทายจางอวิ๋นกับหลี่หลิง พอรู้ว่าในบ้านยังมีเด็กอีกสองคน ทั้งคู่ก็บ่นอุบว่าหลี่ซิงไม่ยอมบอกก่อน เลยไม่ได้เตรียมของฝากอะไรติดมือมาเลย

ถึงอย่างนั้น ทั้งสองคนก็ควักเงินออกมาคนละหนึ่งพันหยวนให้เป็นของขวัญแรกพบ

ตอนแรกจางอวิ๋นเกรงใจจนไม่กล้ารับ แต่หลี่ซิงคะยั้นคะยอ เธอจึงยอมรับไว้

“นั่งพักดื่มน้ำชากันก่อนสิ กู้ลี่กับคนอื่นจะมากันตอนไหนเนี่ย ทางนี้กับข้าวใกล้จะตั้งโต๊ะพร้อมกินแล้วนะ” จางอวิ๋นเอ่ยถามพลางง่วนอยู่กับงานในครัว

“พี่สะใภ้ เอาปลาจะละเม็ดเทาตัวนั้นไปทำก่อนเลยครับ จะได้ให้ทุกคนได้ลองชิมของสดๆ” หลี่ซิงบอก

พอหิ้วปลามาที่ลานบ้าน หลี่อวิ๋นก็รับไปจัดการขอดเกล็ดควักไส้อย่างชำนาญ พลางคุยกับหลี่ซิงไปด้วย “ลุงรองโทรมาเมื่อกี้ บอกว่าจะกลับไปนอนที่บ้านเดิมโน่น ถึงเวลาที่บ้านเดิม แกก็พาเพื่อนๆ ไปนอนพักด้วยกันที่นั่นเลยนะ”

“ได้ครับ”

“หลี่ซิง อาชีพออกเรือหาปลาของนายนี่ ดูท่าจะทำเงินไม่เบาเลยนะเนี่ย ออกไปรอบเดียวฟันไปแปดเก้าพัน ตกเดือนหนึ่งก็ปาเข้าไปสองแสนกว่าหยวนแล้วสิ ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมตอนนั้นนายถึงไม่อยากเรียนต่อ ก็แหม เรียนหนังสือสุดท้ายมันก็เพื่อหาเงินสร้างอนาคตทั้งนั้นแหละ เอาอย่างนี้ไหม พอฉันเรียนจบแล้วจะมาทำงานร่วมกับนายดีกว่า” หลิวอวี้เจิ้งพูดกึ่งเล่นกึ่งจริง

“เชอะ อย่ามาดูถูกงานของฉันนะ ถ้านายลาออกตอนนี้แล้วมาทำงานกับฉัน ฉันกล้าตบกระเป๋าเสื้อการันตีเลยว่า รายได้เดือนละแสนหยวนน่ะแค่น้ำจิ้ม”

“แบบนั้นไม่เอาหรอก ปริญญาใบนี้ฉันยังต้องเอาอยู่นะ ไม่อย่างนั้นวันข้างหน้าพอออกไปข้างนอก มีคนถามวุฒิการศึกษา แล้วบอกว่าจบแค่มัธยมปลาย มันจะเสียหน้าแย่ น่าเกลียดตายชัก อีกอย่าง นายมันดีแต่วาดวิมานในอากาศหลอกฉันไปวันๆ เดือนละแสนงั้นเหรอ ทำไมไม่โม้ให้ทะลุฟ้าไปเลยล่ะ” หลิวอวี้เจิ้งส่ายหน้าพลางแซวกลับ

หลี่ซิงฟังแล้วได้แต่แอบบ่นในใจ อยากจะหาเข็มกับด้ายมาเย็บปากหมอนี่ให้รู้แล้วรู้รอด คุยกันทีไรเป็นต้องหาเรื่องเหน็บแนมเขาทุกที

จังหวะนั้นเอง อวี๋จิ่งเทียนที่เดินเล่นรอบหน้าประตูอยู่พักหนึ่งก็เดินเนิบๆ เข้ามา แล้วยิ้มพลางเอ่ยขึ้น “หลี่ซิง เอาจริงๆ นะ ฉันชอบบรรยากาศในหมู่บ้านแบบนี้จัง รู้สึกสบายใจดีมากเลย”

หลี่ซิงเหลือบมองหลิวอวี้เจิ้งตามสัญชาตญาณ ซึ่งหลิวอวี้เจิ้งก็เข้าใจความหมายในพริบตา จึงรีบช่วยแก้ต่างให้ “หมอนี่ไปอยู่ต่างประเทศมานานไปหน่อย เพิ่งกลับมาได้ไม่นาน เลยชอบเผลออินจัดรำพึงรำพันไปเรื่อยเปื่อยน่ะ”

“อาเทียน อย่ามัวแต่ยืนสิ รีบมานั่งพักตรงนี้ก่อน อย่าเพิ่งรีบกลับล่ะ อยู่เที่ยวที่นี่สักสองสามวัน สัมผัสบรรยากาศให้เต็มที่ไปเลย”

ทั้งสามคนนั่งล้อมวงคุยกัน บรรยากาศผ่อนคลายและเปี่ยมไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างต่อเนื่อง

หลิวอวี้เจิ้งทำตัวเหมือนคนช่างพูดที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ยิงคำพูดเป็นชุดไม่ยอมหยุด ส่วนอวี๋จิ่งเทียนก็นั่งแทรกขึ้นมาบ้างเป็นระยะ

ขณะที่กำลังคุยกันอย่างออกรส หวังข่ายก็เดินเข้ามา พอเหยียบข้ามธรณีประตูบ้านได้ เขาก็ส่งเสียงทักทายอย่างกระตือรือร้น “โอ้โห อาซิง ดูเหมือนบ้านนายจะมีแขกคนสำคัญมาเยือนนะเนี่ย”

“พี่ข่าย สองคนนี้เป็นเพื่อนผมเองครับ” หลี่ซิงยิ้มตอบ

“คำนวณเสร็จหมดแล้วล่ะ นี่คือใบประเมินงบประมาณที่พี่ทำไว้ นายลองตรวจดูสิ” หวังข่ายพูดพลางยื่นใบรายการให้หลี่ซิง

หลี่ซิงใช้สองมือรับมาแล้วตรวจดูอย่างละเอียด พลางเอ่ยชมจากใจจริง “พี่ข่าย พี่ทำออกมาได้มืออาชีพสุดๆ เลย คิดเผื่อไว้ครบถ้วนทุกจุดจริงๆ”

“ก็น้องชายนายบอกว่านายเป็นคนละเอียดรอบคอบ แถมเน้นเรื่องความเป๊ะ พี่ก็เลยตั้งใจทำออกมาให้ละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในงบประมาณชุดนี้รวมราคาวัสดุก่อสร้างหลักๆ เกือบทั้งหมดไว้แล้ว ค่าแรงคนงานกับชั่วโมงการทำงานก็แจกแจงไว้ชัดเจน แม้แต่ค่าใช้จ่ายจิปาถะที่อาจจะบานปลายก็คำนวณเผื่อไว้ให้ด้วย แบบบ้านสี่ชุดก็แยกราคาของทั้งสี่หลังออกจากกันอย่างชัดเจน ถ้านายดูแล้วไม่มีปัญหาอะไร ไว้ค่อยแจ้งพี่อีกทีนะ อาซิง แต่พี่ต้องขอพูดความจริงไว้ก่อนนะ เรื่องค่าแรงคนงานน่ะตายตัวไม่มีเปลี่ยน แต่ถ้าฝั่งวัสดุก่อสร้างเกิดงบไม่พอ หรือราคาในตลาดปรับขึ้น ยอดรวมทั้งหมดก็ต้องปรับเปลี่ยนตามไปด้วยนะ”

“เข้าใจครับพี่ข่าย พรุ่งนี้ผมมีธุระต้องจัดการ มะรืนนี้พวกเราค่อยมานั่งไล่ดูกันอย่างละเอียดอีกที ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ผมจะรีบโอนเงินก้อนแรกไปให้พี่ แล้วพี่ค่อยช่วยดูว่าจะเริ่มลงมือทำได้วันไหน”

“ได้เลย งั้นพี่ไม่กวนเวลาคุยรำลึกความหลังของพวกนายแล้วนะ”

“ครับพี่ข่าย ไว้เจอกันครับ”

พอเห็นหลี่ซิงอ่านเอกสารเสร็จ หลิวอวี้เจิ้งก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทันทีที่กวาดสายตาดู ตัวเขาก็เบิกตากว้าง อดไม่ได้ที่จะร้องอุทาน “เชี่ย อาซิง นี่นายกะจะสร้างโรงงานเลยเหรอวะเนี่ย”

“นี่มันแค่น้ำจิ้ม ไว้บ้านสร้างเสร็จเมื่อไหร่ รับรองว่าจะทำให้แกอ้าปากค้างจนตาค้างไปเลย” หลี่ซิงตอบกลับอย่างภาคภูมิใจ

คล้อยหลังหวังข่ายไปได้ไม่นาน กู้ลี่ก็มาถึง

ทุกคนนั่งคุยกันอย่างครึกครื้นไปอีกพักใหญ่ พอพลบค่ำลงก็เตรียมตั้งโต๊ะกินข้าว

ตอนจัดแจงหาที่นั่ง ต่างฝ่ายต่างเกรงใจกันยกใหญ่ ยื้อกันไปดันกันมาอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายหลี่อวิ๋นกับกู้ลี่ก็ได้นั่งตำแหน่งหัวโต๊ะ ส่วนหลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนนั่งอยู่อีกฝั่ง

กู้ลี่เองก็เป็นคนคุยเก่ง พอรู้ว่าหลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนเดินทางไกลมาจากแผ่นดินใหญ่ ก็หยิบยกเรื่องเล่าประหลาดและน่าตื่นเต้นในท้องทะเลมาเล่าให้ฟังอย่างออกรสออกชาติ

ชั่วพริบตานั้น วงเหล้าก็อบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะเฮฮา ทุกคนต่างจมดิ่งไปกับบรรยากาศที่แสนจะชื่นมื่นและเป็นกันเองอย่างที่สุด

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง