บทที่ 90 พาพรรคพวกออกเรือเที่ยวทะเล

“อาเทียน ฉันไม่ได้มองพวกนายเป็นคนนอกเลยนะ ถึงไม่ได้เปิดโรงแรมให้ กะว่าจะชวนมาสัมผัสบรรยากาศที่บ้านดูน่ะ” หลี่ซิงยิ้มพลางอธิบาย

“เกรงใจแล้ว ขอบใจมากนะ แถวบ้านพวกเราน่ะ มีแต่เพื่อนที่สนิทกันจริงๆ เท่านั้นแหละถึงจะชวนมากินข้าวที่บ้าน”

มื้อนี้กินกันอย่างครึกครื้น ชนแก้วกันไปมา เผลอแป๊บเดียวเวลาก็ผ่านไปเกือบสองชั่วโมง

กู้ลี่กับหลิวอวี้เจิ้งคุยกันถูกคอมาก ราวกับเป็นเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี ความสนิทสนมกลมเกลียวนั้น ถึงขนาดที่ดูเหมือนอีกนิดเดียวจะกรีดเลือดสาบานเป็นพี่น้องกันตรงนั้นเลยทีเดียว

พองานเลี้ยงเลิกรา หลี่ซิงก็ไปส่งกู้ลี่ แล้วแวะไปบอกพี่ใหญ่ จากนั้นจึงพาหลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนกลับมาที่บ้านเก่า

“สหายทั้งสอง วันนี้พวกเราคงต้องร่วมแรงร่วมใจสืบทอดวิถีชีวิตอันสมถะเรียบง่ายกันหน่อยแล้วล่ะ…” หลี่ซิงแกล้งพูดด้วยสีหน้าขึงขังจริงจัง

“พอเลย พูดมาตรงๆ เหอะว่านายงก ไม่อยากเสียเงินเปิดโรงแรมให้พวกเราน่ะ” หลิวอวี้เจิ้งจับมุกหลี่ซิงได้ทันควัน จึงยิ้มสวนกลับไปทันที

ทั้งสามคนต่อปากต่อคำกันแล้วก็หัวเราะลั่น จากนั้นต่างคนต่างไปอาบน้ำแล้วกลับเข้ามาในห้อง

“เอาล่ะ ตอนนี้ให้เลือกหนึ่งในสอง คงต้องรบกวนสหายท่านหนึ่งมาเบียดกับฉันหน่อยแล้ว มาเถอะ สหายอวี้เจิ้ง” หลี่ซิงยิ้มพูดกับหลิวอวี้เจิ้ง

“ไอ้เวรนี่ ตอนนอนก็อยู่สงบๆ หน่อยล่ะ อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวฉันเชียวนะ” หลิวอวี้เจิ้งแกล้งขู่ทีเล่นทีจริง

หลี่ซิงกลอกตาใส่ จากนั้นก็เปิดทีวีกับคอมพิวเตอร์แล้วบอกกับทั้งสองคนว่า “พวกนายตามสบายเลยนะ อยากทำอะไรก็ทำ”

หลิวอวี้เจิ้งเอนหลังพิงหัวเตียงแล้วเอ่ยถามขึ้นมา “อาซิง นายมีแผนการอะไรต่อไปหรือยัง จะออกทะเลจับปลาไปวันๆ แบบนี้ตลอดไปเลยเหรอ”

หลี่ซิงลังเลไปครู่หนึ่ง กำลังจะเปิดอกเล่าแผนการในใจให้ฟัง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนเรียกชื่อเขาอยู่ข้างนอก จึงรีบลุกไปเปิดประตู พอเห็นว่าเป็นใครก็พบว่าเป็นลุงหวัง

“ลุงหวัง ดึกขนาดนี้แล้วยังไม่นอนอีกเหรอครับ”

“เอาบุหรี่มาให้สองคอตตอนกับเหล้าอีกหนึ่งลัง เรื่องปลาจะละเม็ดเทาน่ะต้องขอบใจแกจริงๆ ได้บารมีแกช่วยไว้แท้ๆ” ลุงหวังพูดพลางยื่นของให้

“ลุงหวัง ไม่ต้องลำบากขนาดนี้หรอกครับ ผมบอกแล้วไงว่าออกทะเลจะได้ของหรือไม่มันอยู่ที่ดวงล้วนๆ” หลี่ซิงปฏิเสธ

“ได้ยินว่าที่บ้านแกมีแขกมา ฉันไม่กวนแล้วล่ะ แกรับไว้เถอะ” ลุงหวังพูดจบก็วางของลงแล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที

เดิมทีหลี่ซิงไม่ได้คิดจะรับของพวกนี้ไว้เลย แต่ลุงหวังเดินไวเหลือเกินจนเขาห้ามไว้ไม่ทัน

“นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย แกเป็นชาวประมงแท้ๆ ทำไมถึงมีคนเอาของขวัญมาประเคนให้ด้วยล่ะ” หลิวอวี้เจิ้งถามด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยม

“เมื่อก่อนเคยคบแฟนแล้วโดนเขาสวมเขา สงสัยดวงเฮงมันเลยชดเชยย้ายมาอยู่ทางนี้หมดมั้ง เนี่ย เพิ่งพาลุงหวังออกทะเลไป ทำให้แกหาเงินได้ตั้งเยอะแน่ะ” หลี่ซิงโอ้อวดอย่างได้ใจนิดๆ

จากนั้น หลี่ซิงก็เล่าเรื่องความโชคดีเหนือธรรมชาติของตัวเองตอนออกทะเลให้ฟังอย่างละเอียด พอพูดถึงเรื่องที่ตนเพิ่งออกทะเลได้ไม่ถึงสามเดือนแต่หาเงินได้เกือบสองล้านหยวน หลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที

ทั้งสองคนต่างร้องอุทานออกมาลั่น “แกบอกว่าออกทะเลไม่ถึงสามเดือน หาเงินได้เกือบสองล้านหยวนเนี่ยนะ โคตรสุดยอดเลยว่ะ ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ!”

ทั้งสามคนคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเกือบเที่ยงคืน ถึงได้เริ่มรู้สึกง่วงงุนและพากันล้มตัวลงนอน

รุ่งเช้า หลี่ซิงตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ เวลานั้น หลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนยังคงหลับสนิท จมอยู่ในห้วงนิทราอย่างสบายอารมณ์ หลี่ซิงจัดการล้างหน้าแปรงฟันทำธุระส่วนตัวเสร็จสรรพเรียบร้อย ถึงเดินมาที่ข้างเตียงของทั้งสองคนแล้วปลุกให้ตื่น

“พวกนายสองคนเดี๋ยวออกทะเลไปจะเมาเรือกันไหมเนี่ย”

“ไม่เมาหรอก” หลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนตอบขึ้นมาพร้อมกัน

“อาซิง ทำไมต้องเอาเบ็ดราวขึ้นเรือไปด้วยล่ะ” หลี่อวิ๋นเห็นหลี่ซิงยกชุดเบ็ดราวขึ้นมาบนเรือก็แปลกใจ อดถามขึ้นมาไม่ได้

“พี่ใหญ่ บนเรือยังมีเถ้าแก่อีกสองคนน่ะครับ พอพวกเขาได้ยินว่าพวกเราออกทะเลจับปลาเป็นอาชีพ ก็เลยอยากจะลองสัมผัสบรรยากาศการตกปลาด้วยเบ็ดราวดูบ้าง” หลี่ซิงอธิบายอย่างใจเย็น

เมื่อพิจารณาว่าวันนี้มีคนออกทะเลค่อนข้างมาก จางอวิ๋นกับหลี่หลิงจึงช่วยกันเตรียมวัตถุดิบอาหารไว้เพียบ ซึ่งมากพอสำหรับรองรับทุกคนได้ตลอดทั้งวัน

เนื่องจากการออกทะเลเที่ยวนี้ต้องทั้งลงเบ็ดราวและต้องดูแลเรื่องอื่นควบคู่ไปด้วย หลี่ซิงกับหลี่อวิ๋นแค่สองคนคงดูแลไม่ทั่วถึงแน่ หลังจากคิดไปคิดมา พวกเขาจึงตัดสินใจเรียกอาลี่มาด้วย อีกอย่าง ทางฝั่งลุงรองก็มีคนออกทะเลเพียงพออยู่แล้ว ขาดอาลี่ไปสักคนก็ไม่กระทบอะไร

ทุกคนช่วยกันยกของทั้งหมดขึ้นเรือเสร็จเรียบร้อย เสียงโทรศัพท์ของหลี่ซิงก็ดังขึ้นมาทันที ปรากฏว่าเป็นเถ้าแก่อีกสองคนโทรมาแจ้งว่าพวกเขามาถึงท่าเรือกันแล้ว

พวกหลี่ซิงรีบเดินไปที่ท่าเรือ ถึงได้เห็นว่าจริงๆ แล้วเถ้าแก่สองท่านนั้นพาเพื่อนมาด้วยอีกคน รวมเป็นสามคน หลังจากทักทายกันอย่างอบอุ่นแล้ว หลี่อวิ๋นก็สตาร์ตเครื่องยนต์ ค่อยๆ ขับเรือแล่นออกจากท่าเรือไป

พอเรือแล่นห่างจากฝั่งออกไปเรื่อยๆ มุ่งหน้าสู่ทะเลลึก แม้ว่าลมทะเลจะไม่แรงเท่าไรนัก แต่สำหรับหลิวอวี้เจิ้งที่เพิ่งเคยขึ้นเรือเป็นครั้งแรก อาการโคลงเคลงเบาๆ ของตัวเรือก็ทำให้เขาเริ่มรับมือไม่ไหว สีหน้าค่อยๆ ซีดลงจนดูไม่ค่อยดี

“ผ่อนคลายหน่อย ไม่ต้องเกร็ง ถ้าเริ่มรู้สึกไม่สบายตัวก็หลับตาลง ปรับตัวสักพักเดี๋ยวก็ดีขึ้น” ยังไม่ทันที่หลี่ซิงจะได้เอ่ยปากปลอบ อวี๋จิ่งเทียนก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน คอยช่วยปลอบหลิวอวี้เจิ้งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

จังหวะนั้นเอง เถ้าแก่เย่ก็เดินมาข้างๆ หลี่ซิงแล้วเอ่ยถาม “อาซิง เบ็ดราวนี่ต้องวางยังไงเหรอ”

“เถ้าแก่เย่ครับ เบ็ดราวมันมีทั้งหมดสี่เข่ง เรื่องราคาก็ค่อยว่ากันตามที่พวกคุณเห็นสมควรได้เลย พอดีพวกคุณมากันสามคน แบ่งกันคนละเข่ง ส่วนทางผมจะรับผิดชอบอีกหนึ่งเข่ง จัดการแบบนี้โอเคไหมครับ” หลี่ซิงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

หลี่ซิงรู้แก่ใจดี มันมีคำกล่าวที่ว่า หากเดินไปตามท้องถนนแล้วก้อนหินตกใส่หัวคนสิบคน จะเป็นผู้จัดการไปซะเก้าคน และเป็นท่านประธานอีกหนึ่งคน การเรียกขานยกย่องแบบครอบจักรวาลแบบนี้ ใครได้ยินก็ย่อมรู้สึกเบิกบานใจทั้งนั้น

แล้วก็เป็นจริงตามคาด พอหลี่ซิงพูดจบ เถ้าแก่เย่และเถ้าแก่อีกสองคนก็รู้สึกกระตือรือร้นขึ้นมาทันที

“ได้ ความคิดนี้เข้าท่าดี” เถ้าแก่เย่พยักหน้าเห็นพ้อง

จากนั้นหลี่ซิงก็สาวเท้าเดินเร็วๆ ไปที่ห้องควบคุม แล้วพูดกับหลี่อวิ๋นว่า “พี่ใหญ่ พวกเราแล่นไปตรงจุดที่วางลอบไอ้โง่ไว้ก่อนนะ ไปกู้ลอบไอ้โง่ขึ้นมาสักแถวหนึ่ง”

“จะไปกู้ลอบทำไมล่ะ” หลี่อวิ๋นถามด้วยความสงสัย

“ก็เอาพวกปูพวกกั้งขึ้นมาน่ะสิ พอถึงตอนเที่ยงจะได้ต้มกินเล่นบนเรือ กินไปเที่ยวไป ชิลจะตายไปครับ”

การออกทะเลครั้งนี้ หลี่ซิงไม่ได้คิดถึงเรื่องกำไรเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อตั้งใจออกมาเที่ยวเล่น ก็ต้องทำให้ทุกคนสนุกสนานกันให้เต็มที่ และเก็บความทรงจำอันยอดเยี่ยมในการออกทะเลกลับไป

การกู้ลอบไอ้โง่ขึ้นมาหนึ่งแถวดำเนินไปอย่างรวดเร็ว พอเริ่มสาวลอบขึ้นมา เถ้าแก่เย่กับพวกเถ้าแก่ทั้งสามคนก็กระตือรือร้นเข้ามาช่วย ส่วนหลิวอวี้เจิ้งที่ตอนแรกดูเหี่ยวเฉาเพราะอาการเมาเรือ พอเห็นทุกคนกำลังลงแรงกันอย่างคึกคัก ก็พลอยมีเรี่ยวแรงขึ้นมาด้วย รีบกระโดดเข้าร่วมวงคัดแยกสัตว์น้ำอย่างตื่นเต้น

หลังจากง่วนกันอยู่พักใหญ่ ลอบไอ้โง่แถวนี้ก็ได้ของมาเพียบเลย ได้กั้งมาตั้งเจ็ดแปดจิน แถมยังจับปูทะเลมาได้อีกห้าตัว ของที่ได้มาพวกนี้มากพอที่จะให้ทุกคนได้กินกันจนอิ่มหนำสำราญอย่างแน่นอน

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง