บทที่ 91 วันแสนสุขสันต์ (1)

โดยไม่ต้องรอให้หลี่ซิงเอ่ยปาก หลี่อวิ๋นที่คุ้นเคยกับน่านน้ำแถบนี้เป็นอย่างดีก็บังคับเรือแล่นมาถึงจุดที่วางเบ็ดราวไว้ก่อนหน้านี้อย่างมั่นคง

เถ้าแก่ทั้งสามคนต่างเลือกตะกร้าเบ็ดของตัวเองคนละใบ เตรียมพร้อมจะโชว์ฝีมือ

หลี่ซิง หลี่อวิ๋น และอาลี่รีบก้าวเข้าไปช่วยพวกเขาปล่อยสายเบ็ดราวลงน้ำพร้อมๆ กัน

พอนำเบ็ดทั้งหมดลงน้ำเรียบร้อย เรือก็แล่นไปยังตำแหน่งที่เหมาะสมแล้วทอดสมอยึดไว้

ทุกคนต่างหยิบคันเบ็ดของตัวเองขึ้นมา เริ่มต้นช่วงเวลาแห่งการตกปลาอย่างเป็นทางการ

กลุ่มของเถ้าแก่เยี่ยพกอุปกรณ์ระดับมืออาชีพมาเอง แถมแต่ละคนยังเป็นเซียนตกปลาผู้ช่ำชอง

ขั้นตอนและเทคนิคการตกปลาจึงคุ้นมือเป็นอย่างดี ไม่จำเป็นต้องให้หลี่ซิงคอยแนะนำให้เสียเวลา

หลี่ซิงจึงหันมาทุ่มเทให้กับการดูแลมือใหม่อย่างหลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียน

เขาช่วยผูกตัวเบ็ดให้ทั้งคู่อย่างใจเย็น จากนั้นก็อธิบายวิธีเกี่ยวเหยื่ออย่างละเอียด

พร้อมทั้งสาธิตขั้นตอนทั้งหมดให้ดูด้วยตัวเองหนึ่งรอบ ถึงค่อยวางใจปล่อยให้ทั้งคู่ลองทำดูเอง

พวกหลี่ซิงสามคนก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองว่าง

พอช่วยพวกเถ้าแก่กับมือใหม่เสร็จ ต่างก็หยิบคันเบ็ดของตัวเองขึ้นมาแล้วเหวี่ยงสายลงสู่ทะเล

ชั่วพริบตา คันเบ็ดแปดคันและสายเบ็ดแปดสายก็กระจายตัวอยู่รอบลำเรือ

ทุกคนจดจ่อเต็มที่ เตรียมพร้อมรอจังหวะ

“ทุกท่านครับ ปูทะเลที่เพิ่งเก็บขึ้นมาเมื่อกี้มีตัวหนึ่งอ้วนพีเป็นพิเศษเลย

แต่มันมีแค่ตัวเดียว จะแบ่งให้เท่ากันก็คงยาก

ในเมื่อแบ่งยาก งั้นเรามาตั้งกติกาสนุกๆ กันดีกว่า

ใครเปิดซิงตกปลาตัวแรกได้ ปูตัวอ้วนพีตัวนั้นก็ยกให้คนนั้นไปเลย” หลี่ซิงยิ้มพลางเอ่ยเสนอ

พอสิ้นเสียง หลี่ซิงก็เป็นคนแรกที่เก็บคันเบ็ดของตัวเองไว้ก่อน

ในใจเขาแอบคิดว่า รอให้คนอื่นตกปลาได้ก่อนแล้วค่อยหย่อนเบ็ดจะดีกว่า

เพราะด้วยดวงที่เหนือกว่าชาวบ้านของตัวเอง หากเริ่มตกพร้อมกัน

ก็มีโอกาสสูงมากที่จะกลายเป็นคนแรกที่ได้ปลา แล้วมันจะหมดสนุกเอา

เขาว่ากันว่าคนเพิ่งหัดตกปลามักมีดวงมือใหม่ และมันก็เป็นจริงไม่มีผิด

หลิวอวี้เจิ้งที่ไม่เคยมีประสบการณ์ตกปลาเลยแม้แต่ครั้งเดียว ออกทะเลคราวนี้กลับกลายเป็นคนแรกที่ปลาฮุบเบ็ด

เขาตื่นเต้นจนมือไม้สั่น จะหมุนรอกเก็บสายก็ดูทุลักทุเลเป็นพิเศษ

หลี่ซิงเห็นเข้าก็รีบปราดเข้าไปช่วย ปรับเบรกของรอกให้พลางเอ่ยอย่างใจเย็น

“เอาท้องดันรอกไว้ ยกคันเบ็ดขึ้น แล้วพอกดคันลงค่อยๆ หมุนเก็บสายนะ”

หลี่ซิงช่วยขยับพร้อมกับถ่ายทอดเทคนิคสำคัญในการตกปลาให้หลิวอวี้เจิ้งไปด้วย

ทว่าทางฝั่งหลิวอวี้เจิ้งยังไม่ทันดึงปลาขึ้นมาพ้นน้ำ

ทางฝั่งเถ้าแก่ว่านเพื่อนของเถ้าแก่เยี่ยก็ส่งเสียงเฮว่าปลาติดเบ็ดเหมือนกัน

จากนั้นก็ราวกับเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่อันน่าอัศจรรย์ คนอื่นๆ บนเรือต่างทยอยได้ปลากันอย่างต่อเนื่อง

ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งลำเรือ นอกจากหลี่ซิงแล้ว ทุกคนต่างกำลังหมุนรอกเก็บสายกันอย่างดุเดือด บรรยากาศเรียกได้ว่าคึกคักสุดขีด

“วันนี้ปลากินเบ็ดดีเป็นบ้าเลย!” เถ้าแก่ว่านตื่นเต้นจนเสียงสั่นไปหมด

“ก็เพราะอาซิงเขาเลือกทำเลเก่งไงล่ะ

เหล่าว่าน ปลาของฉันตัวนี้ดูท่าจะใหญ่กว่าของแกนะ” เถ้าแก่อีกคนหัวเราะพลางเอ่ยแซว

“ผายลมเถอะ! นี่แกจะแข่งเรื่องปลารึแข่งเรื่องอื่นกันแน่ล่ะ ถอดกางเกงมาวัดกันเลยไหมล่ะ?” เถ้าแก่ว่านไม่ยอมแพ้ สวนกลับทันควัน

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนบนเรือหัวเราะครืนขึ้นมาพร้อมกัน

เพราะบนเรือล้วนมีแต่ผู้ชาย ทุกคนจึงเริ่มผ่อนคลายและเป็นกันเอง ไม่จำเป็นต้องเก๊กฟอร์มอะไรกันอีก

หลี่อวิ๋นตกปลาตัวแรกขึ้นมาได้เป็นคนแรก เขาร้องบอกอย่างตื่นเต้นว่า “อาซิง ดวงดีจริงๆ ปลาจานแดง!”

ส่วนปลาตัวที่สองตกขึ้นมาได้โดยหลิวอวี้เจิ้ง

ทุกคนเห็นแล้วก็พากันหัวเราะร่า

ปลาตัวนี้ขนาดไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่ที่แปลกคือตัวเบ็ดดันไปเกี่ยวเข้าที่ครีบหลัง มิน่าล่ะตอนลากขึ้นมาถึงรู้สึกว่าแรงเยอะขนาดนั้น

เมื่อเจอบรรยากาศที่คึกคักวุ่นวายขนาดนี้

หลี่ซิงก็ไม่อาจตกปลาอย่างสบายใจได้อีก ทำได้เพียงคอยช่วยอำนวยความสะดวกให้ทุกคน

เพราะบนเรือมีห้องขังปลาเป็นแค่สองช่อง ปลาที่เถ้าแก่ทั้งสามคนตกขึ้นมาต้องทำเครื่องหมายไว้ให้ดี

ไม่อย่างนั้นถ้าปนกัน พอถึงเวลาจะแยกไม่ออกว่าปลาตัวไหนเป็นของใคร

ส่วนปลาที่หลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนตกได้ ก็เอาใส่ตู้แช่เก็บไว้โดยตรง

ฝูงปลาก็เหมือนกับกระแสน้ำในทะเล มักจะมาเป็นช่วงๆ

หลังจากทุกคนออกแรงดึงปลากันอย่างคึกคักต่อเนื่องยาวนานถึงหนึ่งชั่วโมง ปลาก็เริ่มกินเหยื่อห่างลง ไม่ถี่เหมือนช่วงแรกแล้ว

คราวนี้หลี่ซิงจึงต้องวิ่งวุ่นต้มน้ำชงชาให้ทุกคน แถมยังจัดแจงต้มอาหารทะเลให้อีกด้วย

“กั้งกระดานจ๋า ไปกับฉันเถอะนะ เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน” หลิวอวี้เจิ้งถือตัวกั้งไว้ในมือพลางพูดล้อเลียนยิ้มๆ

“ระวังหน่อยล่ะ หางกั้งนี่ยังไม่ได้ตัดนะ ตอนแกะต้องระวัง อย่าให้โดนบาดล่ะ”

เปลือกหัวและอกของกั้งมีแผ่นหนามที่ขยับได้ ส่วนท้องกว้าง และมีแผ่นหางสั้นแบนพร้อมสันตรงกลาง ด้านหลังมีหนามแหลมคม

เปลือกที่กินเสร็จแล้วก็โยนทิ้งลงทะเลไปตรงๆ ของพวกนี้จะกลายเป็นอาหารของสัตว์ใต้ทะเลต่อไป

หลังมื้ออาหาร ทุกคนนั่งจิบชากันอย่างสบายอารมณ์

เถ้าแก่เยี่ยเอ่ยขึ้นด้วยความพึงพอใจ “อาซิง ยังไงนายก็รอบคอบที่สุด ตอนที่ลุงเขยนายขับเรือ ไม่เคยมีชาร้อนๆ แบบนี้ให้ดื่มหรอกนะ”

“ฮะๆ เถ้าแก่เยี่ยชมเกินไปแล้วครับ นี่เป็นหน้าที่ที่ผมต้องทำอยู่แล้ว”

พอหนังท้องตึง ทุกคนต่างก็เริ่มพักผ่อน

แต่สุดท้ายหลี่ซิงก็ทนไม่ไหว หยิบคันเบ็ดขึ้นมาตกปลาอีกครั้ง

อาจเป็นเพราะดวงชะตานำพา ในจังหวะที่ทุกคนกำลังนั่งพักอยู่นั้น คันเบ็ดของหลี่ซิงก็โค้งฮวบลงอย่างแรง มีปลาฮุบเหยื่อเข้าแล้ว

พริบตานั้น สายตาของทุกคนต่างจับจ้องมาเป็นจุดเดียว

อาลี่ถือสวิงในมืออย่างตั้งอกตั้งใจ เตรียมพร้อมเต็มที่

เขารู้ดีแก่ใจว่าขอแค่พี่ซิงได้ปลา ถ้าไม่ใช่ตัวใหญ่ยักษ์ ก็ต้องเป็นพันธุ์ที่หายากและราคาแพงลิบลิ่ว

ขณะที่หลี่ซิงค่อยๆ หมุนสายลากขึ้นมา ตัวปลาก็โผล่พ้นผิวน้ำ

ทุกคนเพ่งมอง ปรากฏว่าเป็นปลาค็อดน้ำหนักราวๆ สี่ถึงห้าจินตัวหนึ่ง

ปลาค็อดชนิดนี้นำมาทำปลาดิบ รสชาตินับว่าเด็ดขาดนัก

พอดึงปลาขึ้นมาบนเรือ เถ้าแก่อูก็เดินเข้ามาพูดว่า “อาซิง ปลาตัวนี้เราเอามาทำปลาดิบกินกันเถอะ

เรื่องเงินฉันจ่ายเอง

ปลาค็อดเนี่ยกินสดๆ จะอร่อยที่สุด บนเรือมีพวกซีอิ๊วกับจิ๊กโฉ่วบ้างไหมล่ะ? เดี๋ยวฉันลงมือโชว์ฝีมือให้ทุกคนชิมเอง”

“ได้เลยครับเถ้าแก่อู งั้นต้องรบกวนแล้วครับ” หลี่ซิงตอบรับอย่างอารมณ์ดี

หลี่อวิ๋นได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งไปกวาดเครื่องปรุงทั้งหมดที่มีบนเรือออกมาให้เถ้าแก่อูได้โชว์ฝีมืออย่างเต็มที่

เถ้าแก่อูแล่ส่วนที่เหมาะจะทำปลาดิบของปลาค็อดออกเป็นชิ้นบางๆ หนาประมาณสามถึงสี่มิลลิเมตรอย่างคล่องแคล่ว

จากนั้นก็ราดน้ำซอสที่ปรุงรสอย่างประณีตลงไปบนชิ้นปลาอย่างทั่วถึง แล้วนำไปแช่เย็นไว้ในตู้

“เรียบร้อย รอสักประมาณสองชั่วโมง ให้น้ำซอสซึมเข้าเนื้อก็กินได้แล้ว” เถ้าแก่อูเอ่ยขึ้นด้วยความมั่นใจ

หลังจากหลี่ซิงได้โชว์ดวงสุดปังของตัวเองเสร็จ

เขาก็ไม่ตกปลาต่ออีก แต่กลับไปช่วยบริการอำนวยความสะดวกให้ทุกคนตามเดิม

ผ่านไปอีกราวๆ หนึ่งชั่วโมงกว่า หลี่ซิงชำเลืองมองเวลา

แล้วเอ่ยกับทุกคนว่า “บ่ายสามโมงแล้ว กู้เบ็ดราวน่าจะต้องใช้เวลาอีกชั่วโมงกว่าๆ เราเก็บคันเบ็ดกันเลยดีไหมครับ?”

ต้องยอมรับเลยว่า จุดที่หลี่ซิงเลือกนั้นน่าอิจฉาจริงๆ วันนี้ปลากินเบ็ดดีเป็นพิเศษ

พวกของเถ้าแก่เยี่ยแค่ช่วงเช้าก็ตกกันได้คนละสิบกว่าตัวแล้ว

พอช่วงบ่าย แต่ละคนก็ยังตกเพิ่มกันได้อีกคนละห้าหกตัว

เมื่อทุกคนได้ยินหลี่ซิงพูดเรื่องเวลา ประกอบกับคำนวณผลงานที่ได้มา

ต่างก็รู้สึกว่าการออกทะเลเที่ยวนี้เต็มอิ่มและคุ้มค่ามากพอแล้ว จึงเริ่มทยอยกันเก็บคันเบ็ดแต่โดยดี

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง