บทที่ 92 หนึ่งวันอันแสนสุข (2)

“อาซิง กู้เบ็ดราวพวกนี้มีตรงไหนต้องระวังเป็นพิเศษไหม” ผู้จัดการเยี่ยถามด้วยความอยากรู้

“ผู้จัดการเยี่ยครับ จริงๆ ไม่มีเคล็ดลับอะไรซับซ้อนหรอก คล้ายกับดึงสายเบ็ดมือนั่นแหละ เอาแบบนี้ไหมครับ ให้ผมช่วยดึง หรือพวกพี่จะลงมือเองเพื่อสัมผัสบรรยากาศกันหน่อย”

“ในเมื่อตั้งใจออกมาเที่ยวทั้งที มันก็ต้องลงมือเองสิถึงจะได้อรรถรส พวกเราทำเองดีกว่า” ผู้จัดการเยี่ยกระตือรือร้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ทุกคนแล่นเรือมาถึงบริเวณที่ลงเบ็ดราวไว้ ผู้จัดการเยี่ยกับเพื่อนๆ ตกลงลำดับกันไว้ล่วงหน้าแล้ว เบ็ดราวตะกร้าแรกให้เถ้าแก่ว่านเป็นคนรับหน้าที่กู้

หลี่ซิงเกี่ยวทุ่นลอยขึ้นเรืออย่างคล่องแคล่ว แล้วส่งสายเบ็ดให้เถ้าแก่ว่าน จากนั้นก็นั่งลงฝั่งตรงข้าม ข้างตัวมีตะกร้าใบใหญ่สำหรับใส่ปลาเตรียมไว้พร้อม

ไม่มีใครคาดคิดว่าปลาตัวแรกที่กู้ขึ้นมาจากเบ็ดราวตะกร้านี้จะเป็นปลากะพงดำ ตัวไม่เบาเลยทีเดียว กะดูน่าจะหนักสัก 3–4 จิน

“ยินดีด้วยครับเถ้าแก่ว่าน ได้ปลากะพงดำมาตัวหนึ่งแล้ว ตัวนี้เอาไปนึ่งซีอิ๊วนะ รสชาติหวานฉ่ำอย่าบอกใครเชียว” หลี่ซิงรับปลามาปลดใส่ตะกร้าพลางเอ่ยชมด้วยรอยยิ้ม

“ฮ่าๆ ก็ต้องยกความดีให้อาซิงที่พาพวกเรามาหมายดีๆ แบบนี้นี่แหละ ถึงได้ของดีขนาดนี้” เถ้าแก่ว่านยิ้มแก้มแทบปริ ปิดบังความดีใจไว้ไม่อยู่

พอดึงสายเบ็ดขึ้นมาได้ราวครึ่งหนึ่ง สายน้ำด้านล่างก็กระตุกวูบอย่างแรง เห็นได้ชัดว่ามีปลาตัวเขื่องกำลังดิ้นรนสู้เบ็ดกับเถ้าแก่ว่านอย่างดุเดือด

เถ้าแก่ว่านต้องออกแรงยื้ออยู่นานร่วม 5–6 นาที กว่าจะลากมันขึ้นมาพ้นผิวน้ำได้สำเร็จ

ทุกคนเพ่งมองดู ปรากฏว่าเป็นปลาไหลทะเลตัวเบ้อเริ่ม กะด้วยสายตาน่าจะหนักราว 10 จิน

“พระเจ้าช่วย ปลาไหลทะเลตัวนี้เด็ดจริงโว้ย!”

“เหล่าว่าน พอกลับไปแล้วหั่นสามท่อนนะเว้ย แบ่งกันคนละท่อนสามคนพอดี” ผู้จัดการเยี่ยเสนอขึ้นมา

“เชอะ คิดได้แค่นี้ได้ไงวะ คืนนี้ไปหาร้านอาหารดีๆ สักร้าน ให้พ่อครัวเขาปรุงให้เสร็จสรรพ พวกเรามานั่งล้อมวงกินด้วยกันให้หนำใจไปเลยดีกว่า” เถ้าแก่ว่านตอบอย่างใจกว้าง

“เอาดิวะ ตกลงตามนั้น!”

พอได้ปลาไหลทะเลตัวนี้มา มูลค่าปลาในตะกร้าของเถ้าแก่ว่านก็พุ่งพรวดขึ้นทันตา

เขายิ้มอย่างกระหยิ่มใจ หันไปคุยโวกับเถ้าแก่อีกสองคน “สองท่าน ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะคร้าบ ดูท่าวันนี้พวกคุณคงต้องควักกระเป๋าจ่ายแล้วล่ะ”

“เชอะ อย่าเพิ่งได้ใจไปหน่อยเลย ของพวกฉันยังไม่ได้กู้ขึ้นมาเลยนะเว้ย ไว้รอดูก่อน!”

ตอนแรกผู้จัดการเยี่ยก็อารมณ์ดีอยู่หรอก แต่พอฟังน้ำเสียงอวดเบ่งของเถ้าแก่ว่านก็อดไม่ได้ที่จะสวนกลับไปทันควัน

“ทำอะไรน่ะหลิวอวี้เจิ้ง ระวังมันจะพุ่งขึ้นมากัดเอานะ!”

หลี่ซิงหันไปเห็นหลิวอวี้เจิ้งเปิดฝาห้องขังปลาเป็น แล้วเอาไม้ท่อนเล็กๆ แหย่เล่นกับปลาไหลทะเลตัวนั้น จึงรีบส่งเสียงปรามทันที

“อาซิง ไอ้นี่มีพิษปะวะ” หลิวอวี้เจิ้งถามอย่างสงสัย

“พี่อวี้ มันเป็นปลาก็จริงไม่ใช่ว่างู ถึงไม่มีพิษ แต่พี่ก็ต้องระวังนะ โดนมันงับทีเดียวเนื้อหลุดเป็นก้อน นิ้วขาดได้เลยนะพี่” อาลี่เดินเข้ามาช่วยเตือนอีกแรง

“ดุขนาดนั้นเลยเหรอวะ” หลิวอวี้เจิ้งได้ฟังก็หน้าถอดสี รีบโยนท่อนไม้ทิ้งแล้วถอยกรูดทันที ไม่กล้าเข้าใกล้มันอีก

เพราะสำหรับผู้ชายแล้ว นิ้วมือสำคัญแค่ไหนคงไม่ต้องบอก

โชคของเถ้าแก่ว่านดูเหมือนจะฉุดไม่อยู่จริงๆ

นอกจากแทบจะไม่มีตะขอว่างแล้ว พอถึงช่วงเบ็ดไม่กี่ตัวสุดท้าย เขายังได้ปลาเก๋าจุดฟ้าตัวโตขึ้นมาอีกหนึ่งตัว

ตัวนี้หลี่ซิงต้องช่วยออกแรงดึงขึ้นมาให้ กะขนาดด้วยสายตาแล้วเกินสิบห้าจินแน่นอน

“เชี่ย เหล่าว่าน เมื่อคืนนายเอาน้ำเยี่ยวเด็กมาล้างมือหรือไงวะเนี่ย วันนี้มือขึ้นอะไรขนาดนี้”

คราวนี้ทั้งผู้จัดการเยี่ยและเถ้าแก่อูต่างก็เริ่มตาร้อนผ่าวขึ้นมาจริงๆ

ปลาเก๋าจุดฟ้าไซส์นี้ อย่างต่ำๆ ก็ต้องมีแปดเก้าร้อยหยวนเข้าไปแล้ว

ถ้ารวมกับปลาเบ็ดเตล็ดตัวอื่นๆ ในตะกร้า เบ็ดราวชุดนี้ของเถ้าแก่ว่านฟันเงินเฉียดห้าพันหยวนไปแล้ว

ทุกคนต่างพากันส่งเสียงฮือฮากับดวงเฮงของเถ้าแก่ว่าน หลี่ซิงเองก็รีบเอ่ยแสดงความยินดีด้วย

พอเก็บเบ็ดตะกร้าแรกเสร็จ เถ้าแก่ว่านได้ปลาเต็มเม็ดเต็มหน่วยจนหัวใจเบิกบานสุดขีด

เขารีบควักบุหรี่ออกจากกระเป๋าเสื้อมาแจกทุกคนบนเรือคนละมวน พลางหัวเราะร่า “มาๆ บุหรี่มงคล สูบเอาฤกษ์เอาชัยกันทุกคนเลยนะ”

จากนั้นก็ถึงคิวของเถ้าแก่อูที่จะต้องกู้เบ็ดราวตะกร้าที่สอง หลี่ซิงเดินเข้าไปช่วยแกะเชือกผูกให้อย่างคล่องแคล่ว

เบ็ดสองตัวแรกดึงขึ้นมาเป็นสายเปล่า ทำเอาทุกคนใจแป้วไปนิดหน่อย

ทว่าพอดึงสายเบ็ดตัวที่สามพ้นน้ำขึ้นมา บนเรือก็ส่งเสียงฮือฮากันลั่น บรรยากาศพลันคึกคักครึกครื้นขึ้นมาทันตา

“ฮ่าๆ เหล่าว่าน เก้าอี้เบอร์หนึ่งของแกท่าทางจะนั่งไม่ติดแล้วว่ะ! ดูปลาเก๋าแดงตัวนี้ซะก่อน อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีห้าหกจิน เฮ้อ สะใจจริงๆ โว้ย”

เถ้าแก่อูพูดพลางยิ้มกระหยิ่ม ส่งเสียงจึ๊กจั๊กในลำคออย่างผู้มีชัย สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความสะใจ

“ให้ตายสิ ดวงพวกแกสองคนนี่มันจะดีเกินไปแล้วนะ” ผู้จัดการเยี่ยเบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉาจนอดบ่นออกมาไม่ได้

หลังจากนั้นปลาที่ติดเบ็ดขึ้นมาส่วนใหญ่เป็นปลาเบ็ดเตล็ด โดยมีปลาจานแดงติดขึ้นมามากที่สุด

ผ่านไปไม่ทันไร ก็เก็บปลาจานแดงขึ้นมาได้ถึงหกเจ็ดตัวแล้ว

พอสายเบ็ดราวชุดนี้ใกล้จะหมด ดวงของเถ้าแก่อูก็เหมือนจะขึ้นอีกรอบ เมื่อได้ปลาเก๋าจุดฟ้าติดกันอีกสองตัวรวด

แต่ละตัวหนักราวๆ สี่ถึงห้าจิน ทำเอาทุกคนต้องส่งเสียงร้องว้าวด้วยความทึ่งอีกครั้ง

ผู้จัดการเยี่ยเห็นแบบนั้นก็ได้แต่หัวเราะเจื่อนๆ "เอาเถอะ ดูทรงแล้วค่าข้าวเย็นมื้อนี้ ฉันคงหนีไม่พ้นจริงๆ แล้วล่ะ"

ในเวลานั้น หลี่อวิ๋นกำลังหมุนพวงมาลัยคุมทิศทางเรืออย่างใจเย็น

ทว่าระหว่างนั้น เขากลับสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

เบ็ดราวสองตะกร้าสุดท้ายที่ทิ้งไว้ ตำแหน่งของมันลอยเบี่ยงออกไปจากจุดที่วางไว้ตอนแรกอย่างเห็นได้ชัด

“พี่ใหญ่ ทำไมมันถึงลอยเป๋ไปขนาดนั้นล่ะ” หลี่ซิงถามด้วยความสงสัย

หลี่อวิ๋นประคองพวงมาลัยเรือไว้มั่น พลางอธิบายอย่างใจเย็น “เรื่องปกติแหละ คาดว่ากระแสน้ำตรงนี้มันแรงไปหน่อย เลยพัดสายเบ็ดลอยเลื่อนไปจากเดิม”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่ซิงจึงใช้ตะขอเกี่ยวดึงทุ่นเบ็ดราวชุดของผู้จัดการเยี่ยขึ้นมาบนเรืออย่างชำนาญ

จากนั้นเขาก็ส่งต่อหน้าที่ปลดเบ็ดและเก็บสายให้อาลี่จัดการต่อ

พอจัดแจงเรียบร้อย เขาก็หันไปหาหลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนแล้วเอ่ยปากชวน “ยังเหลือเบ็ดราวอีกตะกร้าหนึ่ง พวกนายสองคนสนใจจะลองดึงดูไหม”

“ลองดิวะ! ฝีมือเรื่องเสี่ยงดวงอย่างฉัน ไม่เคยเป็นสองรองใครอยู่แล้ว” หลิวอวี้เจิ้งตอบรับทันควันโดยไม่ต้องคิด

“อาซิง เมื่อวานที่นายบอกว่าอยากจะขยับขยายไปทำเรื่องเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำกับการท่องเที่ยวน่ะ ช่วงแรกน่าจะต้องลงเงินก้อนโตเลยไม่ใช่เหรอ” อวี๋จิ่งเทียนเปลี่ยนโหมดวกเข้าเรื่องงานด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เรื่องพวกนี้มันรีบร้อนไม่ได้หรอก ต้องค่อยๆ ก้าวไปทีละขั้น เอาให้มั่นคงก่อน พื้นที่สำหรับโครงการท่องเที่ยวน่ะฉันเล็งไว้ที่หนึ่งแล้ว แต่เรื่องเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำยังไม่ได้วางแผนละเอียดขนาดนั้น” หลี่ซิงตอบ

“ฉันว่าความคิดนายยังไม่ค่อยรอบด้านเท่าไหร่ ถึงฉันจะไม่ค่อยรู้เรื่องการเพาะเลี้ยงกับการท่องเที่ยวมากนัก แต่ดูๆ แล้วมันก็คล้ายกับวงการการเงินอยู่นะ คือเป็นสังเวียนปลาใหญ่กินปลาเล็ก ถ้าไม่คิดจะทำให้ขึ้นไปอยู่แถวหน้าของวงการจริงๆ สุดท้ายก็มีแต่จะตกเป็นฝ่ายโดนเขาไล่บี้อยู่ตลอด” อวี๋จิ่งเทียนแชร์มุมมองของตัวเองออกมาตรงๆ

หลี่ซิงได้ยินสิ่งที่อวี๋จิ่งเทียนพูดก็แอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

หลักการที่อวี๋จิ่งเทียนพูดมา เขาย่อมเข้าใจทะลุปรุโปร่งอยู่แล้ว เพียงแต่ถ้าจะทำถึงขนาดนั้น มันต้องใช้เงินทุนมหาศาล พูดน่ะมันง่าย แต่ลงมือทำจริงไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

“ทำไมเหรอ ฟังดูเหมือนนายเองก็สนใจสองธุรกิจนี้อยู่เหมือนกันนะ” หลี่ซิงลองหยั่งเชิงถามดู

“ก็สนใจอยู่นิดหน่อยเหมือนกัน แต่คงต้องลงพื้นที่สำรวจให้ละเอียดรอบคอบ แล้วก็วิเคราะห์ตลาดให้ดีก่อน ถึงจะว่ากันอีกที”

อวี๋จิ่งเทียนตอบกลับด้วยท่าทีสุขุมรอบคอบ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง