บทที่ 93 ยังได้กำไรอีกต่างหาก

ทั้งสองเพิ่งเริ่มต้นพูดคุยหยั่งเชิงกัน จึงยังไม่ได้คุยอะไรลึกซึ้ง แค่พอให้ต่างฝ่ายต่างรู้ความคิดคร่าวๆ ของอีกฝ่ายก็ถือว่าบรรลุเป้าหมายแล้ว

หลิวอวี้เจิ้งยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าเปื้อนยิ้มบางๆ ตลอดเวลา เขาได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนอย่างชัดเจน ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้เอ่ยปากแทรกขึ้นมาเลยแม้แต่คำเดียว

ทันใดนั้นเอง อีกฟากหนึ่งของเรือก็มีเสียงร้องอุทานดังขึ้นระงม

หลี่ซิง หลิวอวี้เจิ้ง และอวี๋จิ่งเทียนรีบวิ่งไปดูสถานการณ์ทันที

เห็นเพียงเถ้าแก่เย่เหงื่อท่วมหัว หน้าแดงก่ำ กำลังกัดฟันออกแรงดึงสายเบ็ดอย่างเอาเป็นเอาตาย

หลี่ซิงรู้ดีว่าจังหวะนี้ไม่ควรสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปช่วยดึง ขืนปลาหลุดไป เถ้าแก่เย่คงได้เซ็งตายชัก

"อาซิง มาช่วยหน่อยเร็ว" เถ้าแก่เย่เหนื่อยจนแทบไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงเอ่ยปากขอความช่วยเหลือเอง

"เถ้าแก่เย่ สองคนช่วยกันสาวสายมันจะเกะกะครับ คุณพักสักประเดี๋ยวก่อน ผมช่วยเย่อกับมันผลาญแรงมันให้เอง"

หลี่ซิงพูดพลางรับสายเอ็นมา แล้วก็พบว่าแรงของปลาตัวนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

หลี่ซิงยื้อกับมันอยู่เกือบสิบนาที จนแรงของปลาตัวนั้นหมดลงไปเกือบสิ้น ถึงค่อยๆ เริ่มสาวสายขึ้นมา

ทุกคนต่างอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างยิ่ง พากันมายืนล้อมวงอยู่ข้างๆ ตาแทบไม่กะพริบ อยากเห็นเหลือเกินว่าปลาที่ติดเบ็ดขึ้นมาคือปลาอะไรกันแน่

ครั้นตัวปลาค่อยๆ ลอยขึ้นมาเหนือน้ำ เถ้าแก่เย่ก็อดตะโกนออกมาไม่ได้ "เชี่ย ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ!"

ทุกคนเห็นเข้าต่างก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่ บนผิวน้ำปรากฏร่างของปลาเก๋าจุดส้มตัวหนึ่ง รูปร่างของมันมองดูแล้วแทบจะใหญ่เท่าโต๊ะตัวหนึ่งได้เลย กะดูคร่าวๆ อย่างน้อยต้องมี 50 จินขึ้นไป

แรงที่มันดิ้นสู้ในน้ำเมื่อครู่นี้ ไม่ต่างอะไรกับผู้ใหญ่คนหนึ่งมาชักเย่อด้วยเลยสักนิด

ปลาเก๋าจุดส้มมีก้านครีบหลัง 16 ก้าน ตรงโคนครีบหลังมีจุดสีดำ ลำตัวเป็นสีน้ำตาลอมเข้ม บนหัว ลำตัว และครีบหลังเต็มไปด้วยจุดประสีส้มอมเหลืองจัด เป็นปลาน้ำอุ่นที่อาศัยอยู่ระดับกลางถึงก้นทะเล เนื้อรสชาติหวานนุ่ม นับเป็นปลาชั้นดีราคาแพงที่ส่งออกได้

"ฮ่าๆ เหล่าว่าน เถ้าแก่อู คราวนี้ฉันคงไม่รั้งท้ายแล้วล่ะสิ!"

เถ้าแก่เย่หัวเราะลั่น ความจริงเขาก็ไม่ได้งกเงินค่าเลี้ยงข้าวแค่นั้นหรอก สำคัญคือได้ปลาใหญ่ตัวนี้ไป มันน่าเอาไปอวดคนอื่นได้อีกนานเลยเชียว

ถ้าเทียบราคากันต่อจิน ตัวนี้อาจจะสู้ปลาเก๋าจุดส้มไม่ได้ แต่จุดเด่นของมันคือขนาดตัวที่มหึมา หนักตั้งราวๆ 50 จิน นี่เป็นปลาตัวใหญ่ที่สุดเท่าที่เขาเคยตกได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเลย

"เหล่าเยี่ย นายนี่คมในฝักจริงๆ ฉันยอมใจเลย"

"เหล่าเยี่ยเอ๋ย ถ้าจะพูดเรื่องล้างมือด้วยฉี่เด็ก คนคนนั้นต้องเป็นนายแล้วล่ะ" เถ้าแก่อูร่วมแซวด้วยอีกคน

เมื่อเห็นเถ้าแก่ทั้งสามคนอารมณ์ดีกันขนาดนี้ หลี่ซิงก็รู้ว่าวันนี้ทุกคนเล่นกันได้เพลิดเพลินสมใจอยากแล้วจริงๆ

จากนั้น หลี่ซิงจึงตะโกนเรียกหลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนมากู้เบ็ดตะกร้าสุดท้าย

เบ็ดตะกร้านี้ก็ได้ของไม่น้อยเช่นกัน มูลค่าพอๆ กับตะกร้าของเถ้าแก่ว่าน อยู่ที่ราว 5,000 หยวน

"อาซิง ดูท่าบัฟมือใหม่ของพวกเราวันนี้จะไม่ค่อยทำงานเท่าไหร่นะ" หลิวอวี้เจิ้งเอ่ยอย่างเกรงใจนิดๆ

"ได้แค่นี้ก็ดีมากแล้ว เรื่องขี้ผงน่า พวกนายเลือกกันดูสิ เย็นนี้อยากกินอะไร" หลี่ซิงยิ้มตอบ

คราวนี้ทำเอาหลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนคิดหนักเลยทีเดียว

ตอนอยู่บนแผ่นดินใหญ่ ทั้งคู่ต่างมีฐานะทางบ้านมั่งคั่ง อาหารเลอค่าอย่างปลิงทะเลหรือหอยเป๋าฮื้อล้วนเคยกินมาไม่น้อย ชั่วขณะนั้นเลยไม่รู้จริงๆ ว่าจะเลือกตัวไหนดี

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทั้งสองคนก็เลือกปลาที่หน้าตาดูสวยแปลกตาไปคนละสองสามตัว

"เถ้าแก่ทั้งสามท่าน ถ้ายังรู้สึกไม่จุใจ พวกเราตกกันต่ออีกสักพักไหมครับ" หลี่ซิงเอ่ยถาม

"อย่าเลยๆ เมื่อกี้ตอนเย่อเจ้าปลาเก๋าตัวนั้น ทำเอาแขนฉันล้าจนตอนนี้ยังสั่นอยู่เลย คิดว่าพรุ่งนี้แขนคงยกไม่ขึ้นแน่ เฮ้อ ปลามันตัวใหญ่เกิน ดึงขึ้นมาก็เปลืองแรงเอาเรื่องเหมือนกัน" ปากเถ้าแก่เย่บอกว่าไม่อยากตกต่อแล้ว แต่ประกายความตื่นเต้นบนใบหน้ากลับปิดยังไงก็ไม่มิด

เมื่อเห็นว่าเถ้าแก่ทั้งสามเห็นพ้องต้องกัน หลี่ซิงจึงบอกให้พี่ใหญ่แล่นเรือกลับ

"อาซิง นายรู้เรื่องราคาปลาดีกว่าพวกเราแน่ๆ นายลองบอกมาซิ วันนี้พวกเราสามคนใครชนะ" เถ้าแก่ว่านยิ้มถามด้วยความอยากรู้

หลี่ซิงรู้สึกปวดหัวตึบขึ้นมาทันที เขากลัวที่สุดก็คือพวกเถ้าแก่ถามคำถามนี้นี่แหละ

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตอบออกไปอย่างจริงใจว่า "ปลาของเถ้าแก่เย่ตัวใหญ่ที่สุด ปลาของเถ้าแก่ว่านมูลค่าโดยรวมสูงกว่า ส่วนปลาเก๋าจุดส้มตัวนั้นของเถ้าแก่อูก็หายากเป็นพิเศษ พวกท่านสามคน ไม่มีใครเป็นผู้แพ้หรอกครับ"

คำตอบย้อนกลับนี้ทำให้เถ้าแก่ทั้งสามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพากันระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

เถ้าแก่เย่หัวเราะพลางตบไหล่หลี่ซิงเบาๆ แล้วพูดว่า "ปากแกนี่นะ ช่างพูดช่างจาจริงๆ ใช่แล้ว พวกเราสามคนต่างก็เป็นผู้ชนะ อาซิง วันนี้นายเองก็เป็นผู้ชนะเหมือนกัน ว่าแต่ ตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายที่ลุงเขยนายเคยฝากฝังให้ ทำไมนายถึงไม่ไปล่ะ ฉันให้ค่าตอบแทนไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ"

หลี่ซิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้แล้วถามด้วยความประหลาดใจ "เถ้าแก่เย่ คุณจะบอกว่า คนที่ลุงเขยผมไปขอร้องคราวนั้นคือคุณเหรอครับ"

"ก็ใช่น่ะสิ ตอนนี้ฉันชวนนายอีกรอบ นายยังอยากจะมาไหมล่ะ" สายตาเถ้าแก่เย่แฝงแววคาดหวังอยู่บ้าง

"เถ้าแก่เย่ ขอบคุณที่ให้เกียรติผมนะครับ แต่ผมมันก็แค่ชาวประมงธรรมดาคนหนึ่ง ถ้าจะให้ใส่สูท ผูกเนกไท สวมรองเท้าหนังจริงๆ ผมคงอึดอัดไปทั้งตัวแน่ คุณมองเห็นคุณค่าในตัวผมขนาดนี้ ให้ผมไปทำงาน ถ้าเกิดผมทำธุรกิจคุณพังขึ้นมา มันคงไม่ดีแน่ครับ เอาเป็นว่าถ้าคุณอยากกินปลาอะไร ติดต่อผมมาได้ตลอดเลยครับ วันหน้าถ้าผมจับได้ จะนึกถึงคุณเป็นคนแรกเลย ไม่ปิดบังคุณหรอกนะ ปลาจินเฉียนเหมิ่งที่เอาไปประมูลคราวก่อน ก็เป็นพวกผมพี่น้องออกทะเลไปจับมาได้นี่แหละครับ"

"แม่เจ้า มิน่าล่ะแกถึงไม่อยากมาเป็นฝ่ายขายให้ฉัน ดวงการออกทะเลดีขนาดนี้ เป็นฉัน ฉันก็ไม่ยอมทิ้งหรอก งั้นตกลงตามนี้นะ วันหน้าถ้ามีของดีอะไร อย่าลืมฉันล่ะ" เถ้าแก่เย่พูดพลางหัวเราะ

พอเรือเทียบท่าอย่างมั่นคง เถ้าแก่ทั้งสามก็ยืนปรึกษากันอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้น เถ้าแก่เย่ก็ดึงหลี่ซิงแยกออกมาด้านข้าง แล้วบอกว่า "พวกเราจะเอาไปแค่ปลาชั้นดีไม่กี่ตัวพอ ที่เหลือแกเก็บไว้เอาไปขายเถอะ เบ็ดสามตะกร้าของวันนี้ พวกเราขอจ่ายเพิ่มให้อีกตะกร้าละ 2000 หยวน"

"เถ้าแก่เย่ วันนี้เป็นเพราะพวกคุณดวงดีถึงได้ของเยอะขนาดนี้ จริงๆ ไม่ว่าใครจะขับเรือ ค่าเบ็ดตะกร้าหนึ่งปกติก็แค่สามถึงห้าร้อยหยวน ถ้าคุณเอาไปแค่ของดี เงินค่าเบ็ดพวกนี้ไม่ต้องให้อีกหรอกครับ" หลี่ซิงรีบปฏิเสธ

"ไม่ต้องพูดแล้ว วันนี้สนุกมาก นี่เป็นครั้งที่ฉันออกทะเลมาเที่ยวแล้วสะใจที่สุดในช่วงนี้เลย นายก็รู้ว่าพวกเราไม่ได้สนใจเงินแค่นี้ เหล่าว่านกับเถ้าแก่อูก็คิดแบบเดียวกัน นายอย่าปฏิเสธอีกเลย" เถ้าแก่เย่ยืนกรานหนักแน่น

พูดมาถึงขั้นนี้ หลี่ซิงก็ไม่ดีที่จะปฏิเสธอีก

เขาไปขี่รถสามล้อมา ขนอุปกรณ์ตกปลาและปลาที่จับได้ของเถ้าแก่ทั้งสามขึ้นรถรวดเดียว ขนไปส่งถึงบ้านลุงเขย ทั้งยังคัดปลากะพงขนาดราวๆ 3 จินติดมือไปให้ลุงเขยตัวหนึ่งด้วย

พอหลี่ซิงรับเงินจากพวกเถ้าแก่เรียบร้อยก็เอ่ยลา

เมื่อกลับมาถึงท่าเรือ เขากับพี่ใหญ่และอาลี่ก็ช่วยกันขนปลาของตัวเองขึ้นรถ จากนั้นก็มุ่งหน้าตรงไปยังแพรับซื้อ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง