บทที่ 94 เคาะข้อสรุป

กู้ลี่มองปลาเต็มคันรถที่หลี่ซิงขนมาด้วยสีหน้าฉงนใจ อดถามไม่ได้ว่า "วันนี้แกไม่ได้ออกเรือไปตกปลาเรอะ ทำไมยังมีของกลับมาเยอะแยะขนาดนี้ได้วะ"

หลี่ซิงจึงเล่าเรื่องราวตอนออกทะเลให้กู้ลี่ฟังอย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ

พอกู้ลี่ฟังจบก็อดทอดถอนใจไม่ได้ "ทำไมเรื่องดีๆ ถึงวิ่งเข้าหาแกคนเดียวหมดเลยวะเนี่ย"

"ก็แน่สิครับ ในใจผมน่ะ พี่ลี่นี่แหละคือตัวอย่างที่ดีที่สุด ถ้าไม่ได้พี่คอยดูแลช่วยเหลืออยู่เรื่อย มีหรือที่ผมจะราบรื่นได้ขนาดนี้" หลี่ซิงตอบพลางยิ้ม

"แหม คำนี้เข้าหูว่ะ แกนี่มันพูดจาดีชะมัด ไหนพูดอีกซิ" กู้ลี่โดนหยอดจนยิ้มแก้มแทบปริ

หลังจากคำนวณเรียบร้อย สัตว์น้ำที่หลี่ซิงเอามาขายที่แพรับซื้อได้เงินไปทั้งหมด 8,350 หยวน

รวมกับเงิน 6,000 หยวนที่เถ้าแก่เย่ให้มาก่อนหน้านี้ โห เอาเข้าไป ออกไปรอบเดียววันนี้ เขาฟันเงินเข้ากระเป๋าไปถึง 13,500 หยวน

ผลตอบแทนรอบนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ นี่ขนาดยังไม่นับรวมส่วนที่พวกพี่เขยออกเรือไปได้มาเลยนะเนี่ย

ระหว่างทางกลับบ้าน หลี่ซิงเก็บซ่อนความดีใจไว้ไม่อยู่ มุมปากยกยิ้มขึ้นมาเองอย่างห้ามไม่ได้

ทีแรกนึกว่าวันนี้แค่ไปคอยดูแลให้เถ้าแก่ทั้งสามคนสนุกกับการตกปลา ตัวเองก็คอยช่วยวิ่งวุ่นหยิบโน่นหยิบนี่ ใครจะไปคิดล่ะว่าสุดท้ายจะได้เงินเป็นกอบเป็นกำขนาดนี้

พอถึงบ้าน หลี่ซิงก็พาหลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนไปส่งที่บ้านเก่าก่อน แล้วพูดว่า "กว่าจะได้กินข้าวคงอีกพักใหญ่ๆ พวกนายไปอาบน้ำอาบท่าแล้วพักผ่อนให้สบายก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันกลับมา"

"ไม่เป็นไรหรอก นายไปทำธุระเถอะ พวกเราดูแลตัวเองได้" ทั้งสองคนตอบ

"พรุ่งนี้พวกนายวางแผนจะทำอะไรกันล่ะ ถ้ายังอยากออกทะเลอีก ฉันจัดให้ได้นะ หรือถ้าเริ่มเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวแล้ว ฉันพาเข้าเมืองไปเดินเที่ยวเปิดหูเปิดตาดูแสงสีในเมืองก็ได้"

"ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอก พวกเราลางานได้ไม่กี่วัน พรุ่งนี้บ่ายๆ ก็ต้องกลับแล้วล่ะ" หลิวอวี้เจิ้งบอก

"เร็วขนาดนี้เลยเหรอ" หลี่ซิงประหลาดใจเล็กน้อย ในใจเริ่มรู้สึกใจหายขึ้นมา

"อวี้เจิ้งลางานมาแค่สามวันน่ะ แล้วฉันเองก็มีธุระต้องรีบกลับไปจัดการพอดีด้วย แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ไว้ค่อยคุยโทรศัพท์กัน ยังไงต่อไปก็ต้องมีโอกาสได้เจอกันอีกแน่ รอบหน้าต้องถึงคิวแกมาหาพวกเราบ้างแล้วล่ะ พวกเรามีเวลารวมตัวกันอีกเยอะ" อวี๋จิ่งเทียนพูด

หลี่ซิงเดินมาที่บ้านพี่ใหญ่ จังหวะดีที่พวกพี่เขยก็เพิ่งกลับมาพอดี

เมื่อทุกคนนั่งล้อมวงกันแล้ว หลี่ซิงจึงบอกกับทุกคนว่า "พี่ใหญ่ พี่เขย เพื่อนผมสองคนนั้นพรุ่งนี้บ่ายก็จะกลับแล้วล่ะ พรุ่งนี้ผมคงออกเรือด้วยไม่ได้แล้วนะ อุตส่าห์ดั้นด้นมาตั้งไกล ยังไงผมก็ต้องไปส่งให้เรียบร้อยหน่อย"

"อืม เรื่องนี้มันธรรมดาอยู่แล้ว แกไปจัดการเถอะ เออ พอดีพี่กำลังจะบอกแกอยู่เลย พรุ่งนี้สภาพอากาศไม่ค่อยดี พวกเรากะว่าจะออกเรือกันตั้งแต่ดึกๆ หน่อย จะได้รีบกลับเข้าฝั่งให้ทันตอนเที่ยงวันพรุ่งนี้ แล้วฟังพยากรณ์อากาศมาว่า อากาศแย่ๆ รอบนี้น่าจะลากยาวไปอีกสักวันสองวันด้วย" พี่ใหญ่ หลี่อวิ๋นเอ่ย

"เรื่องฟ้าเรื่องฝนนี่ช่วยไม่ได้จริงๆ ครับ ถึงตอนนั้นพวกพี่ก็ดูสถานการณ์แล้วตัดสินใจกันเอาแล้วกัน ถ้าไม่ไหวก็อย่าเพิ่งออกไปเลย พักผ่อนกันสักวันสองวัน รออากาศดีแล้วรอบหน้าค่อยออกไปค้างคืนกลางทะเลกันเลย อีกอย่างผมกะดูแล้วว่าพวกเราคงออกเรือได้อีกแค่เที่ยวสองเที่ยว เรือลำใหญ่ที่สั่งไว้ก็น่าจะต่อเสร็จพอดี" หลี่ซิงตอบ

หลังจากตกลงเรื่องนี้กันเรียบร้อย หลี่ซิงก็หยิบรายการแจกแจงค่าวัสดุที่หวังข่ายทำมาออกมาวาง "นี่เป็นรายการแจกแจงค่าวัสดุที่ผมให้พี่ข่ายคำนวณมา ทุกคนลองดูให้ละเอียดอีกรอบนะ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร เราจะได้โอนเงินให้เขา เขาจะได้เริ่มลงมือทำได้เลย"

สิ้นเสียงหลี่ซิง ทุกคนก็ขยับเข้ามาล้อมวงดูรายละเอียดค่าใช้จ่ายในการสร้างบ้านของตัวเอง

พอดูอย่างละเอียดแล้ว ค่าก่อสร้างบ้านของหลี่อวิ๋นอยู่ที่ 654,000 หยวน บ้านของอวี๋หยางอยู่ที่ 635,000 หยวน บ้านของหลี่ซิงอยู่ที่ 746,000 หยวน ส่วนบ้านของอาลี่เท่ากับบ้านของหลี่ซิง

พอเทียบกับราคาประเมินคร่าวๆ ที่อาจารย์อู๋เคยคำนวณไว้ให้แต่ละบ้าน ค่าใช้จ่ายจริงที่หวังข่ายคิดมาถูกลงไปอีกหน่อยด้วยซ้ำ

เห็นได้ชัดว่าหวังข่ายคงได้กำไรอยู่บ้างแหละ แต่ไม่ได้ฟันกำไรเกินควรแน่นอน

พอดูกันเสร็จ ทุกคนต่างก็พยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน

"ในเมื่อทุกคนไม่มีใครติดอะไร ผมคุยกับพี่ข่ายไว้แล้วนะว่าจะจ่ายมัดจำล่วงหน้าให้ 30% ให้เขาเริ่มงาน พอถึงตอนขึ้นโครงหลังคาค่อยจ่ายอีก 40% แล้วพอก่อสร้างเสร็จตรวจรับมอบงานเรียบร้อยค่อยจ่าย 30% ที่เหลือให้ครบ" หลี่ซิงเสริม

"อืมๆ เอาตามนั้นแหละ" ทุกคนตอบรับเป็นเสียงเดียวกัน

"อาซิง ข้อเสนอแกเข้าท่าดี พรุ่งนี้พวกเราเอาเงินให้แกก่อนแล้วกัน แกจะได้ช่วยจัดการโอนรวมไปให้หวังข่ายทีเดียวเลย" อวี๋หยางพูดขึ้นมาเป็นคนแรก

จังหวะนั้น พี่สะใภ้ก็แทรกขึ้นมาว่า "อาซิง แกจ่ายเงินไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวช่วงวันสองวันนี้พี่กับพี่สาวแกจะเปิดปฏิทินดูฤกษ์ดูยามให้ ดูว่าช่วงนี้มีวันดีวันไหนบ้าง แล้วเราค่อยลงเสาเอกเริ่มงานกันจริงๆ จังๆ"

"ครับพี่สะใภ้"

…

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่ซิงขับรถพาหลิวอวี้เจิ้งและอวี๋จิ่งเทียนมุ่งหน้าเข้าเมืองแต่เช้า

เขาติดต่อเถ้าแก่เถาคนที่เคยรับซื้อไข่มุกไป และด้วยการแนะนำของเถ้าแก่เถา จึงได้ไปที่ร้านขายของแห้งแห่งหนึ่ง

ภายในร้านมีสินค้าแห้งละลานตาไปหมด หลี่ซิงเลือกซื้อปลิงทะเลมายี่สิบจินและหอยเป๋าฮื้อแห้งอีกยี่สิบจิน

ราคาของแห้งพวกนี้แพงเอาเรื่อง สี่สิบจินกวาดเงินไปถึงห้าหมื่นหยวนในพริบตา

หลี่ซิงให้ทางร้านแบ่งใส่ถุง ถุงละห้าจินอย่างประณีตเพื่อให้ถือสะดวก

จากนั้น หลี่ซิงก็โทรหาเถ้าแก่เย่ต่อ และด้วยคำแนะนำของเถ้าแก่เย่ เขาก็ไปเจอร้านใบชาชั้นดีและคัดสรรชาเกรดพรีเมียมมาอีกหลายจิน

หลี่ซิงคิดว่า ทั้งสองคนอุตส่าห์เดินทางมาหาเขาตั้งไกล จะปล่อยให้กลับไปมือเปล่าได้ยังไงกัน แถวทะเลอย่างอื่นอาจจะมีไม่เยอะ แต่พวกอาหารทะเลแห้งแบบนี้น่ะ มีให้เลือกเพียบแน่นอน

พอเห็นหลี่ซิงทุ่มซื้อของให้ขนาดนี้ หลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนก็เริ่มรู้สึกเกรงใจขึ้นมา

ก็ตอนมาพวกเขาสองคนแทบจะมากันตัวเปล่า หลิวอวี้เจิ้งเป็นคนคิดอะไรง่ายๆ คิดว่าเพื่อนสนิทกันไม่ต้องมากพิธีก็ได้ แต่ความมีน้ำใจล้นเหลือของหลี่ซิงก็ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นหัวใจจริงๆ

ส่วนอวี๋จิ่งเทียน พอเห็นหลี่ซิงซื้อของให้เยอะขนาดนั้น ก็ถอดนาฬิกาข้อมือของตัวเองออกมา ยื่นให้หลี่ซิงพลางพูดว่า "นี่ฉันซื้อมาก่อนกลับเข้าประเทศ ที่โน่นราคาถือว่าถูกมาก แกรับไปใส่เล่นๆ เถอะ"

"เฮ้ย แบบนี้ไม่ได้หรอก…" หลี่ซิงรีบปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ

"รับไว้เถอะ ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรนักหนาหรอก เทียบกับเงินที่แกจ่ายค่าของพวกนี้แล้ว มันเทียบกันไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ตอนแกซื้อของให้พวกเรา พวกเรายังไม่ขัดเลย แล้วฉันให้ของชิ้นเล็กๆ แค่นี้ แกจะมาเกรงใจทำไมกัน" อวี๋จิ่งเทียนช่วยเกลี้ยกล่อม

หลี่ซิงเถียงไม่ชนะ จำต้องรับนาฬิกามา แล้วถามด้วยความอยากรู้ "ยี่ห้ออะไรเหรอ"

"เบรเกต์ แบรนด์เล็กๆ เอง แต่เดินเที่ยงตรงดีใช้ได้เลยนะ" อวี๋จิ่งเทียนอธิบาย

หลี่ซิงไม่เคยได้ยินชื่อยี่ห้อนี้มาก่อนจริงๆ ตัวเขาไม่ได้เป็นคนชอบเล่นนาฬิกาอยู่แล้ว แบรนด์ที่พอจะรู้จักก็มีแต่ทิสโซต์ โรเล็กซ์ อะไรเทือกนั้นที่คนทั่วไปรู้จักกันดี

พอถึงเวลาต้องแยกย้าย หลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนไม่ยอมให้หลี่ซิงขับรถไปส่งถึงสนามบิน

พวกเขารู้ดีว่าหลี่ซิงยังมีงานอีกสารพัดต้องไปจัดการ แม้กระทั่งตอนที่หลี่ซิงชวนกินข้าวเที่ยงด้วยกัน ทั้งสองคนก็ยังปฏิเสธ เอาแต่คะยั้นคะยอไล่ให้เขารีบกลับไปสะสางธุระของตัวเอง

หลังจากบอกลาทั้งสองคนแล้ว หลี่ซิงก็ตรงดิ่งไปที่ธนาคาร โอนเงินมัดจำสำหรับสร้างบ้านของทั้งสี่หลัง รวมเป็นเงิน 695,250 หยวนให้หวังข่ายทันที

พอโอนเงินเสร็จ หลี่ซิงก็เช็กยอดเงินคงเหลือในบัตร พบว่ายังมีเงินเหลืออยู่อีก 865,000 หยวน

เขาคิดคำนวณในใจ กะว่าจะแวะไปช้อนซื้อหุ้นเหมาไถเพิ่มอีกสักหน่อย

พอเดินออกมาจากธนาคาร หลี่ซิงก็โทรหาหวังข่าย "พี่ข่าย คอยดูข้อความจากธนาคารด้วยนะ ผมโอนเงินไปให้แล้ว ส่วนเรื่องวันเริ่มงาน พี่รอฟังข่าวจากผมอีกทีนะ"

"ได้เลยอาซิง แกวางใจได้เลย" หวังข่ายตอบรับ

วางสายเสร็จ หลี่ซิงก็ไม่รอช้า รีบมุ่งหน้าไปยังตลาดหลักทรัพย์ทันที

และก็เป็นไปตามคาด หุ้นเหมาไถขยับราคาขึ้นมาอีกแล้ว จากเดิมหุ้นละ 12.23 หยวน พุ่งขึ้นมาเป็น 14.68 หยวน

หลี่ซิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ควักเงินอีกห้าแสนหยวนกว้านซื้อเข้ามาเพิ่มทันที

การที่หลี่ซิงเข้าๆ ออกๆ มากว้านซื้อหุ้นเหมาไถบ่อยครั้งติดๆ กันแบบนี้ เริ่มทำให้พนักงานในตลาดหลักทรัพย์สังเกตเห็นและหันมาให้ความสนใจในตัวเขาขึ้นมาแล้ว

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง