บทที่ 95 พายุไต้ฝุ่นมาแล้ว

พวกเขาพากันกรูเข้ามา แย่งกันเสนอความเชี่ยวชาญด้านการเงินของตัวเองให้หลี่ซิงฟัง

พยายามหว่านล้อมสุดชีวิตให้เขามอบเงินให้พวกตนดูแล พร้อมให้คำมั่นเป็นมั่นเหมาะว่าจะทำให้ทรัพย์สินงอกเงยทำกำไรได้อย่างแน่นอน

เมื่อเจอพนักงานที่กระตือรือร้นจนเกินเบอร์เหล่านี้ หลี่ซิงก็ได้แต่เอ่ยปากปฏิเสธอย่างสุภาพไปทีละคน แล้วเดินออกจากตลาดหลักทรัพย์

"เหอะ สงสัยจะเป็นคุณชายบ้านรวยที่ไหนมาเล่นแก้เบื่ออีกล่ะสิ" พนักงานบริการลูกค้าตรงโถงคนหนึ่งแอบพึมพำเสียงเบา

"หุ้นเหมาไถจวนจะเริ่มร่วงอยู่รอมร่อ ช่วงนี้ยังจะแห่กระโจนเข้าไปอีก สมองมีปัญหาหรือเปล่าเนี่ย"

"นั่นสิ นั่นสิ ถ้าเอาเงินก้อนนี้มาให้ฉันดูแลนะ ปีหนึ่งทำกำไรได้อย่างน้อยสิบเปอร์เซ็นต์แน่"

"เฮ้อ ทำไงได้ ใครใช้ให้พวกเราไม่ได้เกิดมาคาบช้อนเงินช้อนทองล่ะ"

คนที่กำลังซุบซิบนินทาพวกนี้ล้วนเป็นพนักงานต้อนรับในห้องโถงของตลาดหลักทรัพย์

พวกเขาทำได้เพียงมองตาละห้อยดูพวกคนรวยตัวจริง

เอาเงินไปจ้างทีมบริหารจัดการการเงินระดับมืออาชีพดูแล

ส่วนพวกตัวเองก็ได้แต่คอยเกลี้ยกล่อมพวกนักลงทุนรายย่อย ให้ยอมมอบเงินมาให้บริหารจัดการเท่านั้น

หลังจากออกจากตลาดหลักทรัพย์ หลี่ซิงก็ขับรถมุ่งหน้ากลับมาที่ตำบล

เขาแวะไปที่แพรับซื้อของตระกูลกู้ก่อน พอรู้ว่าพี่ใหญ่กับลุงรองยังไม่กลับมา

ก็หันหลังไปขี่ซาเล้งมุ่งหน้าตรงไปยังท่าเรือทันที

เวลานี้ลมทะเลเริ่มทวีความแรงขึ้น หลี่ซิงสัมผัสได้ชัดเจนว่ากระแสลมแรงขึ้นเรื่อยๆ

ท่าเรือที่เดิมทีช่วงเที่ยงวันจะค่อนข้างเงียบสงบ ตอนนี้กลับคึกคักเป็นพิเศษ

เรือประมงขนาดเล็กจำนวนมากทยอยเข้าเทียบท่า เหล่าชาวประมงต่างง่วนอยู่กับการขนถ่ายสัตว์น้ำที่จับมาได้

หลี่ซิงนั่งอยู่บนรถซาเล้ง จุดบุหรี่ขึ้นสูบพลางทอดสายตามองออกไปยังผืนทะเลด้วยสีหน้ากังวล

วินาทีนี้ เขาถึงได้เข้าใจความรู้สึกกระวนกระวายใจของพวกพี่สะใภ้ยามที่ต้องรอคอยคนในครอบครัวกลับมาอย่างปลอดภัย

หลี่ซิงรออยู่ที่ท่าเรือแบบนั้นราวๆ สิบนาที

ในที่สุด เขาก็เห็นเรือประมงของบ้านตัวเองค่อยๆ โผล่พ้นผืนน้ำทะเลอันไกลโพ้นเข้ามา

ทันใดนั้นเขาก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ความกังวลในใจพลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

พอเรือเทียบท่าอย่างมั่นคง หลี่ซิงก็เป็นคนแรกที่กระโดดขึ้นเรือไปอย่างร้อนใจ

อาลี่มีสีหน้ารู้สึกผิด พูดอย่างเกรงใจว่า "พี่ วันนี้เป็นความผิดผมเอง ตอนปล่อยเบ็ดราวไม่ระวังทำสายเบ็ดพันกันยุ่งเหยิง พวกเราเสียเวลาแก้สายเบ็ดไปตั้งครึ่งค่อนชั่วโมงแน่ะ"

"เพิ่งเคยทำงานตอนกลางคืนเป็นครั้งแรก เจอปัญหาแบบนี้ก็เป็นเรื่องธรรมดาแหละน่า" อวี๋หยางที่อยู่ข้างๆ รีบช่วยพูดแก้ต่างให้อาลี่

พอหลี่ซิงได้ยิน ก็ตบไหล่อาลี่เบาๆ

เป็นสัญญาณบอกว่าอย่าคิดมาก จากนั้นก็ลงมือช่วยทุกคนขนย้ายสัตว์น้ำ

เข่งแรกที่พวกเขายกขึ้นมา ข้างในกลับเต็มไปด้วยกุ้งมังกร

หลี่ซิงถามด้วยความประหลาดใจ "พี่ใหญ่ วันนี้กุ้งมังกรได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ"

"มีแค่เข่งนี้นี่แหละที่เยอะหน่อย น่าจะสักสี่ห้าสิบจินได้ อวนติดตาทุกผืนจับได้ผืนละสองสามตัว ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร" พี่ใหญ่ตอบกลับมา

เข่งที่สองได้ของน้อยลงมาหน่อย ข้างในเป็นปูทะเลกับหอยทะเลปนๆ กัน

ถัดจากนั้น ทุกคนก็เริ่มขนย้ายของออกจากห้องเย็น

ปรากฏว่ายกออกมาได้ถึงสิบเอ็ดเข่งติดต่อกัน แถมทุกเข่งยังเป็นปลาจะละเม็ดเหลืองล้วนๆ

"พี่ใหญ่ ทั้งหมดนี่ติดอวนมาเหรอครับ" หลี่ซิงถามด้วยความอยากรู้

"อืม ไม่รู้น่านน้ำแถบนี้วันนี้เป็นอะไรไป มีแต่ปลาจะละเม็ดเหลืองเต็มไปหมด อวนที่ปลดลงมาแทบจะติดเต็มทุกผืน แม้ปลาชนิดนี้จะไม่ค่อยมีราคา แต่ก็ยังดีที่ตัวค่อนข้างโต"

ปลาจะละเม็ดเหลืองตัวกว้างเนื้อหนา แต่เนื้อสัมผัสค่อนข้างหยาบ รสชาติไม่ได้โดดเด่นอะไร

ราคาที่แพรับซื้อก็เทียบชั้นกับปลาจะละเม็ดเทาไม่ได้เลยสักนิด ตกอยู่ราวๆ จินละสิบสามสิบสี่หยวนเท่านั้น

หลังจากขนสัตว์น้ำทั้งหมดขึ้นฝั่งแล้ว พวกอวี๋หยางกับอาเยวียนก็ช่วยกันยกอวนประมงขึ้นมาทีละผืน

ส่วนลุงรองก็บังคับเรือไปจอดเทียบในจุดที่เหมาะสมอย่างชำนาญ

จังหวะนั้นเอง อวี๋หยางก็ดึงตัวอวี๋เหล่ยกับจางชิงหลินเดินมาข้างๆ หลี่ซิง แล้วแนะนำว่า "อาซิง นี่อวี๋เหล่ยน้องชายแก ส่วนนี่พี่ชิงหลิน"

"สวัสดีอาเหล่ย สวัสดีครับพี่ชิงหลิน" หลี่ซิงทักทายอย่างเป็นกันเอง

"สวัสดีครับพี่ซิง" อวี๋เหล่ยตอบรับ

"อาซิง" จางชิงหลินก็ทักทายกลับมาสั้นๆ

ทั้งสามคนเพิ่งเจอกันครั้งแรก จึงพูดคุยทักทายกันพอเป็นพิธีเพียงไม่กี่ประโยค

อย่างไรเสียวันข้างหน้ายังต้องออกทะเลใช้ชีวิตและทำงานร่วมกันอีกยาวนาน

ทุกคนต่างคิดว่าไม่จำเป็นต้องรีบร้อน ยังมีโอกาสให้ทำความคุ้นเคยกันอีกเยอะ

พอทักทายเสร็จแล้ว หลี่ซิงก็กระโดดขึ้นรถซาเล้ง ขนสัตว์น้ำมุ่งหน้าไปยังแพรับซื้อก่อน

เมื่อไปถึง เขาก็ขนของลงจากรถอย่างคล่องแคล่ว

แล้วรีบขี่ซาเล้งบึ่งกลับไปที่ท่าเรือแบบไม่หยุดพัก เพื่อเตรียมขนลอบไอ้โง่กับอวนติดตากลับมา

"ตาข่ายยังเอาไปไว้ที่ลานหลังบ้านเหมือนเดิมไหม" กู้ลี่เห็นหลี่ซิง จึงเอ่ยปากถามขึ้น

"รอบนี้ไม่ไว้ที่หลังบ้านแล้วครับ พอดีว่าจะขนกลับไปล้างทำความสะอาดสักหน่อย"

หลี่ซิงตอบพลางง่วนอยู่กับการจัดของบนรถ

จากนั้น ก็เริ่มนำสัตว์น้ำขึ้นชั่งน้ำหนัก

ราคาของปลาจะละเม็ดเหลืองเป็นไปตามที่หลี่ซิงคาดไว้เป๊ะ จินละ 14.5 หยวน

แต่ทว่าปลาจะละเม็ดเหลืองสิบเอ็ดเข่งนี้มีจำนวนมากทีเดียว รวมกันแล้วหนักถึง 860 จิน 6 ตำลึง คิดเป็นเงินได้หมื่นกว่าหยวน

กุ้งมังกรชั่งได้ 56 จิน ราคาขายจินละ 68 หยวน ได้เงินมา 3,808 หยวน

นอกจากนี้ ปลาเบ็ดเตล็ดอื่นๆ รวมกันแล้วก็ขายได้อีกสองพันกว่าหยวน

ดูท่าแล้ว วันนี้ถือว่าจับของได้ไม่เลวเลยจริงๆ

ระหว่างที่ทางนี้กำลังคิดเงินกันอย่างละเอียด หลี่ซิงเห็นว่าพวกพี่เขยออกทะเลกันมาเหน็ดเหนื่อย

จึงบอกให้พวกเขาไปพักผ่อนกันก่อน ส่วนตนเองตั้งใจจะขนลอบไอ้โง่กลับบ้านไปก่อน

จางอวิ๋นเฝ้ารออยู่หน้าบ้านด้วยความกระวนกระวายใจมาตลอด

ในที่สุด เธอก็เห็นหลี่ซิงขี่รถขนลอบไอ้โง่กลับมา ในใจจึงพลันโล่งอก รู้ว่าเรือของบ้านตัวเองกลับเข้าฝั่งอย่างปลอดภัยแล้ว

"พี่สะใภ้ ที่บ้านยังมีอะไรกินอยู่บ้างไหมเนี่ย ผมคิดว่าพวกพี่ใหญ่ยังไม่ได้กินอะไรกันเลย กะว่าจะต้มอะไรรองท้องไว้ให้พวกเขาสักหน่อย"

"ที่บ้านยังมีเส้นหมี่กับเนื้อหมูไม่ติดมันอยู่นะ ให้ฉันต้มเส้นหมี่ให้พวกเธอกินรองท้องเอามั้ยล่ะ"

"ในถังยังมีพวกของทะเลอยู่อีกนิดหน่อย พี่ดูเอาแล้วกันว่าจะใส่คู่กับอะไร ไม่ต้องเผื่อผมหรอกนะ ผมกินมาเรียบร้อยแล้ว"

พอหลี่ซิงกลับมาที่แพรับซื้ออีกครั้ง กู้ลี่ หลี่อวิ๋น และอวี๋หยางสามคนก็นั่งจิบชาคุยกันอย่างสบายอารมณ์อยู่ตรงนั้นแล้ว

พอคลุกคลีกันไปนานเข้า กู้ลี่ก็ไม่มีท่าทีถือตัวแบบพวกเถ้าแก่อีก ทุกคนจึงคุยเล่นกันได้อย่างเป็นกันเอง

"ฉันกะว่าจะจ่ายเงินให้พวกพี่แกไปเลย แต่พี่แกดันดึงดันจะรอให้แกมาถึงก่อน ยืนกรานว่าจะต้องให้แกเป็นคนรับ" กู้ลี่เห็นหลี่ซิงก็พูดพลางหัวเราะ

"ให้ใครก็เหมือนกันทั้งนั้นแหละครับ"

ใบหน้าของหลี่ซิงเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม เอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาอย่างไม่ถือสาแล้วรินชาให้ตัวเองหนึ่งถ้วย

จังหวะที่หลี่ซิงยื่นมือไปหยิบถ้วยชานั่นเอง กู้ลี่ก็เหลือบไปเห็นนาฬิกาข้อมือที่เขาสวมอยู่

"นาฬิกานี่แกซื้อเองเหรอ"

กู้ลี่มองสำรวจนาฬิกาบนข้อมือของหลี่ซิงด้วยความสงสัยแล้วเอ่ยปากถาม

"เปล่าครับ เพื่อนให้มา เมื่อเช้านี้อวี๋จิ่งเทียนเพิ่งให้ผมมาน่ะ" หลี่ซิงตอบตามความจริง

พอหลี่อวิ๋นกับอวี๋หยางได้ยิน ก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที ชะโงกหน้าเข้ามาดูใกล้ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หลี่ซิงเห็นดังนั้น ก็เลยปลดนาฬิกาข้อมือส่งให้พวกเขาดูเสียเลย

กู้ลี่รับนาฬิกาไป พลิกดูอย่างละเอียดรอบหนึ่ง

จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ลุกพรวดแล้วสาวเท้าวิ่งขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว

ครู่เดียว เขาก็ถือนาฬิกาอีกเรือนหนึ่งรีบวิ่งลงมา

พอนำนาฬิกาทั้งสองเรือนมาวางเทียบกัน เขาก็พูดขึ้นว่า "เบรเกต์ นาฬิกาของแกเรือนนี้ดูดีกว่าของฉันเยอะเลยว่ะ"

"อ้าว พี่ลี่ก็มีนาฬิกาเบรเกต์เหมือนกันเหรอครับ" หลี่ซิงประหลาดใจเล็กน้อย

"อืม ของฉันเรือนนี้ซื้อมาตอนไปเที่ยวเซี่ยงไฮ้เมื่อปีที่แล้ว ตอนนั้นหมดไปตั้งหกหมื่นแปด ของแกเรือนนี้ ดูแล้วราคาน่าจะแพงกว่าของฉันอีกนะ" กู้ลี่อธิบาย

"เท่าไหร่นะ" ทั้งหลี่อวิ๋นและอวี๋หยางเบิกตากว้างราวกับโดนฟ้าผ่า

ความทรงจำเกี่ยวกับนาฬิกาข้อมือของพวกเขายังคงติดอยู่ที่ยุคเก้าศูนย์

ในยุคนั้น นาฬิกาข้อมือไม่ใช่ของถูกเลยจริงๆ ธรรมเนียมหมั้นหมายต้องมี 'สามหมุนหนึ่งดัง'

นาฬิกาข้อมือเรือนหนึ่งมักจะมีราคาหลายร้อยหยวน ก็นับเป็นของล้ำค่ามากแล้ว

แต่มาตอนนี้ จู่ๆ ได้ยินว่านาฬิกาเรือนหนึ่งราคาตั้งหกเจ็ดหมื่นหยวน นี่มันทำลายกรอบความรับรู้ของพวกเขาไปโดยสิ้นเชิง

"แม่เจ้า ท่าทางบ้านอวี๋จิ่งเทียนจะมีฐานะไม่เบาเลยนะเนี่ย นาฬิกาของฉันเรือนนี้ซื้อมายังไม่ค่อยกล้าใส่เลย เขานี่ดีจัง นึกจะให้ก็ให้ดื้อๆ ซะงั้น" กู้ลี่บ่นอุบด้วยความทึ่ง

"ผมไม่ค่อยรู้เรื่องนาฬิกาเท่าไหร่หรอก ตอนนั้นเขาบอกผมว่าเป็นแค่แบรนด์เล็กๆ ผมถึงได้ยอมรับไว้ ถ้ารู้แต่แรกว่าแพงขนาดนี้ ยังไงผมก็คงรับไว้ไม่ได้หรอกครับ" หลี่ซิงพูดด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เดิมทีหลี่ซิงคิดว่าตัวเองยอมควักเงินหลายหมื่นหยวนซื้อของฝากพื้นเมือง

ให้หลิวอวี้เจิ้งกับอวี๋จิ่งเทียนเอากลับไป ก็รู้สึกว่ารอบนี้ตัวเองใจป้ำมากแล้ว

แต่พอมาคำนวณดูแบบนี้ กลายเป็นว่าตัวเองได้กำไรซะงั้น สถานการณ์แบบนี้ทำเอาเขาไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีจริงๆ

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง