บทที่ 96 ตามหารังผึ้ง

“พี่ใหญ่ พี่เขย ถ้าพวกพี่ชอบ เอาไปใส่ไหมล่ะ?” หลี่ซิงหันไปมองหลี่อวิ๋นกับอวี๋หยางแล้วเอ่ยชวน

“อย่าเลยดีกว่า ข้อมือฉันรับของมีค่าขนาดนี้ไม่ไหวหรอก เกิดทำหล่นหายไปล่ะก็ เสียดายแย่เลย” หลี่อวิ๋นโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน

“นั่นสิ อาซิง แกเองก็อย่าใส่ทำงานทุกวันเลย กลับไปเก็บไว้ให้ดีเถอะ ถ้านาฬิกาเรือนนี้โดนน้ำเข้าน่าเสียดายแย่” อวี๋หยางรีบเอ่ยเตือนอีกคน

“มันน่าจะกันน้ำอยู่นะ” หลี่ซิงไม่ค่อยแน่ใจ พึมพำเสียงเบา

“งั้นลองดูหน่อยไหมล่ะ?” กู้ลี่เสนอขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น

หลี่ซิงได้ยินเข้าก็กลอกตาใส่ พลางพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ถ้าจะลองก็เอาของพี่ไปลองเหอะ”

พูดจบ เขาก็เอานาฬิกากลับมาสวมที่ข้อมืออย่างระมัดระวัง

ทุกคนยืนคุยสัพเพเหระกันอีกพักหนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายกันเดินกลับบ้าน

ตอนหลี่ซิงกลับถึงบ้านก็ปาเข้าไปบ่ายสองโมงแล้ว

จางอวิ๋นกับหลี่หลิงยืนเร่งให้พวกเขารีบไปล้างมือเตรียมกินข้าว

“ยังไงเรือเราก็เล็กไปหน่อย ถ้าเป็นเรือลำใหญ่ กินน้ำลึก ทริปนี้พวกเรากลับพรุ่งนี้ก็ยังไม่มีปัญหา” หลี่อวิ๋นล้างมือไปพลางถอนหายใจไปพลาง

“พี่ใหญ่ อย่าคิดมากเลย เรือใหญ่ที่เราสั่งไว้ก็ใกล้จะได้แล้ว สภาพอากาศแย่รอบนี้คงอยู่ไม่นานหรอก มะรืนนี้ฟ้าก็น่าจะเปิด ถึงตอนนั้นพวกเราค่อยออกทะเลไปค้างคืนกัน”

“ได้ หวังว่าเรือใหญ่จะมาถึงไวๆ” หลี่อวิ๋นพยักหน้ารับ

พอกินข้าวเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับห้องไปพักผ่อน

หลี่ซิงกลับมาถึงบ้าน กำลังจะล้มตัวลงนอนพักผ่อนให้สบายใจ แต่อาลี่ก็โผล่มาหาถึงที่

“พี่ พี่เคยตีผึ้งไหม?” อาลี่ถามขึ้น

“ไม่เคย ทำไม แกเคยเหรอ?”

“ผมก็ไม่เคยเหมือนกัน ผมกลัวผึ้งต่อย” อาลี่เกาหัวแกรกๆ ตอบ

“แล้วจู่ๆ แกจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไมวะเนี่ย?” หลี่ซิงยิ่งงงหนักเข้าไปอีก

“ไม่มีอะไรหรอก แค่เบื่อๆ แล้วจู่ๆ ก็นึกอยากกินน้ำผึ้งขึ้นมาน่ะ” อาลี่ยิ้มแหยอย่างเขินๆ

“เก่งจริงๆ เลยนะแก อยากกินน้ำผึ้งแต่ดันกลัวผึ้งต่อย แบบนี้จะพูดหาพระแสงอะไร” หลี่ซิงแซวขำๆ

พูดจบ หลี่ซิงก็ตั้งท่าจะพลิกตัวนอนต่อ

ทว่าพอเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นอาลี่กำลังส่งสายตาออดอ้อนวิบวับ แววตาคู่นั้นทำเอาเขารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

หลี่ซิงที่ทนต่อไปไม่ไหวจึงเสนอขึ้นว่า “งั้นพวกเราลองไปดูที่เขาหลังหมู่บ้านไหมล่ะ เผื่อเจอรังผึ้ง จะได้หาน้ำผึ้งมากินสักหน่อย?”

“อื้อๆ!” อาลี่ได้ยินเข้าก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา ผงกหัวหงึกหงักราวกับไก่จิกข้าว

ทั้งสองคนรีบรื้อค้นข้าวของในบ้านทันที เจอกล่องพลาสติกเก็บของที่ยังใหม่อยู่สองสามใบ จึงหยิบออกมาใบหนึ่งให้อาลี่ถือไว้

จากนั้นก็ไปหากระสอบป่านมาอีกใบ ยัดของจิปาถะลงไป แล้วยังหยิบพลั่วตักทรายติดมือไปด้วย พอเตรียมการทุกอย่างเสร็จสรรพ ก็มุ่งหน้าตรงไปยังเขาหลังหมู่บ้านอย่างคึกคัก

อาลี่มองดูกล่องเก็บของในมือตัวเองแล้วก็อดเหม่อไม่ได้ ปากก็พึมพำออกมา “พี่ ถ้าจะใส่กล่องนี้ให้เต็ม เกรงว่าต้องใช้น้ำผึ้งตั้งห้าหกสิบจินเลยนะเนี่ย”

“อาลี่ แกนี่จริงๆ เลย คนเราทำอะไรวิสัยทัศน์มันต้องกว้างไกลหน่อยสิวะ ลองคิดดู ถ้าเราดวงดีเจอน้ำผึ้งเยอะขนาดนั้นขึ้นมาจริงๆ แล้วไม่มีอะไรใส่ มันจะไม่ยุ่งยากเรอะ เออใช่ รีบส่งข้อความหาอาเยวียนหน่อย ชวนมาด้วยกัน ว่างๆ ไม่มีอะไรทำจะได้มาเที่ยวเล่น ถือโอกาสกระชับมิตรไปด้วยเลย”

“ฮ่าๆ รู้แล้วน่า” อาลี่หัวเราะร่า รีบควักโทรศัพท์มือถือออกมากดส่งข้อความ

หลี่ซิงส่ายหน้าอย่างระอาใจ ยื่นมือไปเคาะหัวอีกฝ่ายเบาๆ ทีหนึ่งแล้วถาม “แล้วแกเรียนขับรถไปถึงไหนแล้วล่ะ?”

“สอบข้อเขียนผ่านแล้วพี่ ตอนนี้ได้ลองขับจริงแล้วด้วย ครูฝึกบอกว่าก่อนสิ้นปีนี้น่าจะได้ใบขับขี่แน่นอน”

“งั้นก็พอดีเลย สิ้นปีจะได้ซื้อรถได้”

ทั้งสองคนคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยเปื่อย รู้ตัวอีกทีก็เดินมาถึงเขาหลังหมู่บ้านแล้ว

“อาลี่ แกช่วยแหงนดูบนฟ้าดีๆ นะ ดูว่ามีผึ้งบินผ่านไปผ่านมาบ้างไหม” หลี่ซิงสั่ง

อาลี่ทำหน้างง เกาหัวแกรกๆ ถามขึ้นมา “ให้มองบนฟ้าทำไมล่ะพี่? บนฟ้ามีแต่เครื่องบิน ที่ไหนจะมีน้ำผึ้งเล่า”

“แกนี่โง่จริง! ถ้าเราเห็นผึ้งบินอยู่บนฟ้า แล้วแกะรอยตามทิศทางที่มันบินไป มันก็ต้องเจอทางไปรังผึ้งไม่ใช่เหรอวะ”

อาลี่เบะปาก ในใจยังรู้สึกว่าวิธีนี้ไม่น่าจะได้เรื่องเท่าไร

ผ่านไปไม่นาน จ้าวเยวียนก็รีบตามมาสมทบ

พอเห็นหลี่ซิงกับอาลี่กำลังแหงนหน้ามองฟ้าค้างอยู่ ก็ถามขึ้นอย่างสงสัย “พวกพี่สองคนกำลังทำอะไรกันอยู่เนี่ย?”

อาลี่ตอบกลับไปว่า “กำลังหาผึ้งอยู่น่ะ กะว่าจะหาน้ำผึ้งกินสักหน่อย”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” จ้าวเยวียนถึงบางอ้อ

ความจริงแล้ว หลี่ซิงก็รู้ดีว่าสภาพแวดล้อมที่ผึ้งอาศัยอยู่นั้นค่อนข้างซับซ้อน เขาแค่เดาสุ่มไปตามสัญชาตญาณ คิดว่าถ้าสะกดรอยตามผึ้งที่บินกลับรัง ก็น่าจะช่วยให้เจอรังผึ้งได้บ้าง

ทั้งสามคนเริ่มออกค้นหาเลียบไปตามแนวภูเขาที่พี่เขยเช่าเหมาไว้ ทว่าเดินหาอยู่นานสองนาน แม้แต่เงารังผึ้งก็ยังไม่เห็น ไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือสักนิด

“พี่ซิง อาลี่ ผมได้ยินมาว่าการจะหารังผึ้งเนี่ยต้องใช้เหยื่อล่อผึ้งด้วยนะ มาเดินหาดุ่ยๆ แบบนี้ เกรงว่าจะหายากเอานะพี่” จ้าวเยวียนอดทักขึ้นมาไม่ได้

หลี่ซิงตวัดสายตามองค้อนอาลี่ไปทีหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “ลองหาดูอีกหน่อยเถอะ ยังไงตอนนี้พวกเราก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้วนี่”

ทั้งสามคนจึงพากันปีนข้ามสันเขาอย่างทุลักทุเลไปยังฝั่งด้านหลัง

พื้นที่ตรงนี้ค่อนข้างสูง พอทั้งสามคนยืนหยัดได้อย่างมั่นคง สายตาก็กวาดมองสำรวจไปรอบๆ ราวกับเรดาร์

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาส่วนใหญ่มีแต่พุ่มไม้เตี้ยๆ ขึ้นเป็นหย่อมๆ ตัวเขาก็ไม่ได้สูงชันอะไรนัก

หลังจากตระเวนหาอยู่นานแต่ยังคว้าน้ำเหลว พวกเขาจึงชะลอฝีเท้าลง พลางชื่นชมทัศนียภาพของขุนเขาไปด้วย พอสูดบรรยากาศสดชื่นอยู่ครู่หนึ่ง ก็พากันเดินลงเขาช้าๆ ไปตามทางเดินคดเคี้ยว

ระหว่างทางลงเขา อาลี่กับอาเยวียนเดินเคียงคู่กันอยู่ข้างหน้า คุยเล่นหัวเราะร่ากันอย่างสนุกสนาน

จู่ๆ เงาร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากข้างเท้าปานสายฟ้าแลบ

"เชี่ย กระต่าย!" อาลี่ร้องลั่นด้วยความตกใจ

หลี่ซิงเองก็เหลือบเห็นในพริบตา ปฏิกิริยาตอบสนองของเขารวดเร็วฉับไว ขว้างพลั่วในมือออกไปทางที่กระต่ายวิ่งโดยแทบไม่ต้องคิด

เฮ้ย จะว่าไป ฝีมือการปาครั้งนี้แม่นยำเอาเรื่อง ถึงจะห่างจากตัวกระต่ายตั้งสิบกว่าเมตรจนปาไม่โดนจังๆ แต่ก็ทำเอาเจ้ากระต่ายขวัญหนีดีฝ่อไปไม่น้อย

เมื่อเห็นกระต่ายเตลิดหนีไปราวกับม้าพยศหลุดบังเหียน อาลี่ก็ตบขาตัวเองฉาดใหญ่ด้วยความเสียดายพลางร้องลั่น "พี่ มันหนีไปแล้ว!"

"พูดมากน่า ฉันตาบอดหรือไงถึงจะไม่เห็น!" หลี่ซิงสวนกลับอย่างหงุดหงิด

ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังต่อปากต่อคำกันอยู่นั้น จู่ๆ อาเยวียนก็วิ่งไล่ตามทิศทางที่กระต่ายป่าวิ่งหนีไป

จากนั้นไม่นาน เสียงหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีของเขาก็ดังแว่วมา

ที่แท้เจ้ากระต่ายตัวนั้นวิ่งเตลิดเปิดเปิงจนเสียหลัก พุ่งชนเข้ากับก้อนหินอย่างจังจนแน่นิ่งไปเสียดื้อๆ

"พี่ กระต่ายตัวนี้โคตรเซ่อเลย ผมจำได้ว่าเคยเรียนสุภาษิตอะไรสักอย่างมา เหมือนจะเรียกว่าเฝ้าต้นไม้รอกระต่ายมั้ง" อาลี่พูดไปก็กลั้นขำไม่อยู่

"อาลี่ อย่างแกเนี่ยนะยังจำสุภาษิตได้ แสดงว่าประถมไม่ได้เรียนมาเสียเปล่านี่หว่า"

"อาลี่ นายนี่บื้อจริง เขาเรียกว่ากระต่ายตื่นตูมชนต้นไม้… รอส้มหล่นต่างหากเล่า" อาเยวียนกลอกตาใส่พลางช่วยแก้ให้

"เฮ้ย เจ้าเด็กนี่!" อาลี่แกล้งทำตาเขียวใส่อาเยวียน

หลี่ซิงส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะเดินไปเก็บพลั่วของตัวเองขึ้นมา

จากนั้นเขาก็ย่อตัวลงตรวจดูเจ้ากระต่ายอย่างละเอียด พอเห็นว่ามันวิ่งชนจนตายเองจริงๆ ก็อดทึ่งไม่ได้ "กระต่ายตัวนี้มันเซ่อได้โล่จริงๆ แฮะ"

"พี่ซิง ตัวมันใหญ่ใช้ได้เลยนะเนี่ย"

หลี่ซิงรับกระต่ายมาลองกะน้ำหนักดูในมือ รอยยิ้มพอใจผุดขึ้นบนใบหน้าพลางพยักหน้าพูดว่า "น่าจะหนักสักห้าหกจินได้ คืนนี้มีกับแกล้มมื้อใหญ่ให้พวกเราแล้วล่ะ"

ลาภลอยที่ได้มาแบบไม่คาดฝันนี้ทำให้ทั้งสามคนอารมณ์ดีขึ้นมาทันตา พวกเขารู้สึกว่าการขึ้นเขามาเที่ยวนี้ไม่เสียเที่ยวแล้ว อย่างน้อยก็ได้ของติดไม้ติดมือกลับไป

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง